islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃحٰم السجدہ (مکی)

سورۃحٰم السجدہ (مکی)

سورۃحٰم السجدہ (مکی)
Rate this post
description book specs comment

مترجم: شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

حا مِیم
ایہہ اُتراند (اُتری ہوئی) اے (اللہ ولّوں) جو رحمان رحیم اے۔ (٢)
وکھو وکھ بیان ہوئیاں نیں گلّاں اِس مجموعے اندر عربی دے وچ
پڑھنے سُننے والی شے ایہہ اُنہاں واہتے جاننہاری ہے جِنہاں وِچ
دِل کھلوانے والی وی اے دل دھمکانے والی اے۔ اے پر چوکھے
ولاں اِس ول کنڈ ای کیتی تے کنّاں وچ مارن اِس نُوں
اوہ کہندے نیں جِدھر تُوں بُلاندا ہے ویں اُس دے بارے ہین
اساڈے دِل بے اثرے تے کنّاں وچ جھپے، ساڈے تیرے وچ وی کندھ
کھلوتی ہوئی تُوں کر اپنی اسیں وی اپنی ای کرنی ایں۔
کہہ اُنہاں نُوں میں وی بشر تُہاڈے ورگا ہاں ایہہ وحی ضرور میرے
ول آئی ہے وے معبود تُہاڈا اِکو تے اوسے دے ول ای سیدھ بناؤ اپنی
اوٹ وی اوسے کولوں منگو۔ تے بربادی مُشرک لوکاں دے بھاگاں وچ۔
جیہڑے ناہ تے دیندے ہین زکاتاں ناہ چھیکڑ نُوں من دے۔
تے جیہڑے ایمان لیائے نالے چنگے عمل کمائے اُنہاں واہتے اجر
امُکنا (کدی نہ مُکن والا)۔ (٨)
پُچھ لوکاں نُوں کیوں نہیں من دے او اُس تائیں جِس نے ایہہ زمین
بنائی دو واراں وچ تے کیوں اُس دے ساہنویں ہوراں نُوں کھلواؤ۔ سارے
جگ دا پالنہارا تے اوہوا اے۔
اوس بنائے ہین پہاڑ اوسے دے اندر تے اُنہاں نُوں اُچیاں کیتا۔
دھرتی دے وچ برکت پائی اِنجے چونہہ واراں وِچ اوہنے کھاجاں دی ونڈ
ویتر کیتی اِس دے اندر ہر لوڑک دا حق برابر۔
اسمانے دے ول توجہ مُڑ اُس کیتی اوہ دُھخاند جہی سی پہلاں فیر اُس
نُوں تے دھرتی نُوں وی ایہہ کہیا سی ہر حالت وچ رل کے حُکم اساڈے منّو۔
کہیا اُنہاں نے منساں نال خوشی دے۔
دو واراں وچ ست اسمان مکمل ہوئے نے ہر اِک دا کم سپُرد اُس دے
سی کیتا۔ (اُنہاں وِچوں) تھلڑے نُوں دی بتیاں دے نال اساں سجایا۔
نالے سی محفوظ بنایا ایہہ منصوبہ بندی ہے سی غلبے والے عِلماں والے (اللہ
دی ای)۔
جے اوہ مُنہ بھواندے ہے نیں دس اُنہاں نُوں۔ اوس طرحاں دے
کڑکے نُوں وی چیتے رکھو عاد ثمود کیاں دے کڑکے وانگوں جیہڑا
اُنہاں ول وی جد پیغمبر اگے پِچھے آؤندے رہے سی ایہو کہندے اللہ
باجھوں ناہ معبود کِسے نُوں جانو۔ مُنکر کہندے جے اللہ دی مرضی ہوندی اِس
کم واہتے اوہ فرِشتے گھل سکدا سی۔ ایہہ تُسیں جو لے کے آئے ساڈے
وارے دے وچ ناہیں۔
عاد کیاں دی بیتی ایہہ وے آکڑخانی دھکے شاہی اوہ کر دے سن تے
ایہہ کہندے ساڈے نالوں ڈاہڈا کیہڑا ایہہ گل اُنہاں نے ناہ چیتے رکھی
ہے سی اللہ جِس نے اُنہاں نُوں خلقایا اُنہاں توں اوہ کِدھرے ڈاہڈا اوہ
بے کار اِنکار اساں دیاں آکھنیاں دا کردے۔
آخر اُنہاں دے ول جھکھڑ اساں جُھلایا اُنہاں دی شامت دے
ہے سن اوہ دِہاڑے تے اِس دُنیا تے وی جِیندے جی اُنہاں نے اِک
عذاب خواری والا چکھ لیا سی پر اُس توں وی بہت خواری والا عذاب
قیامت والا ہوسی۔ تے ناہ بوہڑن والا ہووے گا کوئی وی۔
ہُن ثمود کیاں دی سُن لؤ اُنہاں نُوں سی راہ اساں تے دس ای دِتی۔
پر اُنہاں نے راہ پَینے توں (راہوں) انھا رہنے نُوں ای چنگا جاتا۔ آخر
اُنہاں نُوں آ پھڑیا کڑکے، اِک عذاب خواری والا ثابت ہوکے اُنہاں
دے کرتُوتاں پاروں۔
پر جیہڑے ایمان لیائے تے رب توں سی ڈرنے والے اُنہاں تائیں
اُس توں اساں بچایا ہے سی۔
اوہ دِہاڑ چیتے کر جد اللہ دے دُشمن (سارے) کٹھے کر کے اگّڑ
پِچّھڑ دوزخ دے ول دھکے جاسن۔ (١٩)
تے جِس ویلے اوتھے پُجسن کن اُنہاں دے نیں اُنہاں دے تے
اُنہاں دے چمڑے اُنہاں دے عملاں دے بارے دیسن آپ گواہی
تے اوہ آپنے انگ انگ تائیں جد آکھن گے کیوں خلاف اساڈے اج
تُسیں پَے ٹُر دے او، آکھن گے سانُوں اوسے ای اللہ نیں اج زبان ایہہ
دے دِتی اے ہر شے نُوں جِس دے رکھی سی۔ اوسے نے ای پہلی واری
خلق تہانُوں کیتا ہے سی اوسے ول ای پرت آئے او۔ (٣١)
ایہہ تُہاڈے چِت ناہ چیتے سی جے تُر سن اُلٹ تُہاڈے کن تُہاڈے
نین تُہاڈے اک اک انگ تُہاڈا ، ظن تُہانُوں تے ایہہ ہے سی اللہ اگے اُگڑے
ہوئے سارے کد کرتُوت تُہاڈے ایس تُہاڈے اپنے رب دے ظن
ای کر دِتا برباد تُہانُوں تے اِنج گھاٹا کھانے والے لوکاں دے سنگ رل ونجے
او۔
سَوڑ کرن ناہ اگ ای ہونی ٹھاہر اُنہاں دی۔ اوہ ناہ جے معافی منگن
مُول ناہ دِتی جانی ہے وے۔
سنگ اُنہاں دے اساں رلائے اُنہاں ورگے، اوہوا جیہڑے اگے پِچھے
جو کُجھ ہے سی اوسے نُوں لشکا لشکا کے اُنہاں دے اگے سن کر دے اُنہاں
بارے وی فرمان اٹل اساڈا اوہوا ای اے جو اُنہاں توں پہلاں والے لوکاں
بارے چلدا آیا جِنّاں تے انساناں اُتے، اُنہاں نے وی گھاٹے وچ ای رہنا
ہے وے۔
کافر لوکی ایہہ کہندے نیں ایہہ قرآن سُنو ناہ اُکا ہتھوں رولا وچ
رلاؤ۔ تاں جے رولے وچ دبیوے۔
اِنج دے مُنکر لوکاں نُوں اسیں ڈاہڈا اِک عذاب چکھا ساں تے اُنہاں
نُوں ہور بُرے کرتُوتاں دے پاروں سِجھساں۔
ایہہ سمجھ لے اگ ای اللہ دے ہر دشمن دی کیتی دا بدلہ ہوسی اُنہاں
دائم اُس وچ رہنا اِس پاروں جے اوہ آیات اساڈی دے مُنکر(٢٧)
کافر لوکی اوتھے کہسن ربّا جِنّاں انساناں چوں سانُوں جہناں کُراہے پایا
نظری پوے جے اسانُوں اوہ اِک واری، اسیں مدھول اُنہاں نُوں دئیے
پَیراں تھلّے ایس طرحاں جے کھہہ ہو جاون۔ (٢٩)
(دُوجے پاسے) اوہ جِنہاں نے اللہ نُوں ربّ اپنا جاتا تے مُڑ گل تے
رہے کھلوتے اُنہاں ول فرشتے ڈھلسن تاں جے اوہ تربّکن (ڈرن) ناہیں تے ناہ جُھر
دے رہن اوہ ایویں جنت دی خوشخبری اُنہاں نُوں دیسن جِس دا
کارا نال اُنہاں دے ہویا۔
اِس دُنیاوی جیون وِچ وی تے اگے وی اوہ اُنہاں دی یاری دا دم
بھر دے رہسن تے آکھن گے جو تُہاڈا من چاہے گا اوہ تہانُوں اوتھے مِلسی۔
تے ہر مُونہوں کڈھی اوتھے پُوری ہوسی۔
اوس غفور رحیم خدا دے مہماناں دے وانگوں رہسو۔
اللہ ول بُلانے نالوں ودھ کے گل چنگیری کیہڑی اِنجے چنگے کم
کرنے تے ایہہ کہنے توں جے میں فرماں برداراں دے وِچوں ہویا
چنگیائی تے مندیائی ناہ اِک بروبر گل پرتانا چنگا چج دے نال ہوندا
اے کیوں جے ایس طرحاں اوہ تیرا گُوڑھا سجن بن سکدا اے جیہڑا جے مخالف
تیرا،
پر چلن ایہہ اُنہاں دے ای وِچ ملدا اے سوڑے پَین ناہ جیہڑے،
بڑے نصیبے والے نُوں ایں ایہہ پھکلا درگاہوں مِلدا۔
تے جے کر شیطانے ولّوں چوبھ کوئی چُبھدی اے تینُوں، کر لئےے
اوٹ اللہ دی، کیوں جے اوہوا سُننے والا جانن والا۔ (٣٦)
ایہہ اچرجاں اوس دیاں نیں رات دِناں دی آوا جائی۔ ایہہ سورج ایہہ
چن وی نالے، ناہ سورج نُوں متھا ٹیکو تے ناہ چن نُوں۔ متھا اللہ نُوں ای ٹیکو
جِس اُنہاں نُوں پیدا کیتا۔ جے عبادت اوسے دی او کرنے والے۔
جے کر لوکی آکڑ دسّن لکھ پَے دسّن۔کیوں جے ربّ تیرے دے
نیڑے ہے نیں جیہڑے، رات دِہاڑی اوس دِیاں تسبیحاں پڑھدے
اکّدے ناہیں۔
ہے اچرجاں اوس دیاں دے وِچوں ایبھی رکڑ بھوئیں تکیا ہوسی جد
اُس اُتے بدّل اسیں وسا دینے آں ہِل جُل اُس وِچ ہوندی تے اوہ پھل
پیندی اے اوہنُوں جِیوت جِس نے کیتا اوہ مویاں نُوں وی تے زندہ کر
سکدا اے اوہ ہر کم تے قادر ہے وے۔
جیہڑے ول آیات اساڈی بارے پُٹھیاں گلّاں کر دے اوہ اسانوں
بُھلے ناہیں تے مُڑ جیہڑے اگ دے مونھ نیں پَینے والے اوہ چنگے یا اوہ ول
جیہڑے روز قیامت بے فکری دے نال آون گے، کردے جاؤ اج من
بھانی اوہ تُہاڈے کرتُوتاں دا آپ دھیانی۔
جیہڑے لوکی کول آیاں وی اِس مت بانی دے مُنکر نیں (کاش اوہ
سوچن) ایہہ کتاب نہیں اے پاسے سُٹن والی۔ (٤١)
اِس دے وِچ ملاوٹ ممکن اج وی ناہیں کل وی ناہیں ایہہ اُتاری
ہوئی ہے وے اوس خدا دی جو حکیم حمید اے تینُوں جو وی کہندے ہے
واں اوہوا کُجھ ای تیتھوں پہلاں دے پیغمبراں تک پہنچایا کیوں جے تیرا
ربّ تے اوٹاں دینے والا اِنج اوہ سمجھنہارا وی اے واہوا ڈاہڈا۔(٤٣)
جے کر ہور کِسے بولی وِچ ایہہ قرآن اسیں گھل دیندے۔ اُنہاں لوکاں
ای کہنا سی ایس دیاں ناہ گلّاں پلّے پَین اساڈے۔ لوکی عربی تے ایہہ
گلّاں ہور کِسے ای بولی وِچ نیں۔ دس اُنہاں نُوں ایہہ مہمان لیاون والے
لوکاں واہتے اِک ہدایت وی اے نالے روگ گواؤو ہے وے تے جیہڑے
ناہ منن والے اُنہاں دے کنّاں وِچ جھپے تے اُنہاں نُوں سمجھ ناہ اِس دی
آوے جِویں کِسے نُوں دُوروں کُوکاں پیندیاں ہوون۔
مُوسیٰ نُوں وی اساں کتاب عطا کیتی سی۔ اُس دے وِچ وی پاڑے
پَے گئے تے جے تیرے ربّ دے ولّوں پہلاں گل ناہ مُکی ہوندی اُنہاں
بارے گل کدے دی مُک جانی سی۔ ایسے توں ایں شک اُنہاں دے اندر
گڑ گڑ کردا رہندا۔
جِس کِسے وی چنگ کمایا اپنے واہتے اوس کمایا۔ اِنجے جِس نے مند
کمایا بھار اے اُس دا اُس دے اُتے۔ کیوںجے ربّ تیرا تے لوکاں نال
ودھیکی کردا ناہیں۔ (٤٦)
اوہ گھڑی کد آجانی ایں ایہہ تاں اللہ آپ ای جانے (ایہہ ضرور اے)
گُپھڑوآں دے وِچوں میوے نکلن ناہیں۔ ناہ مادی ای پیٹوں ہوندی تے
جمدی اے بِن اللہ دے علموں۔ جِس دِہاڑے اوہنے للکر کے اُنہاں نُوں
پُچھنا ہے وے کِتھے اوہ شریک میرے جے۔ اوہ آکھن گے ہُن تے عرض
اساڈی ایہوا ساڈے کول نہیں گل اُنہاں بارے کوئی۔ (٤٧)
کیوں جے اوہ جِنہاں نُوں سدّ دے کل ہوندے سن اج اُنہاں توں
پاسے ہوسن تے اُنہاں تے کُھل جاوے گا ہُن اُنہاں دی نسّ ناہ
کِدھرے۔
ہر ویلے انسان دعائیں ایہوا منگدا اخیر ای ہووے شالا۔ تے جے سختی
آ ٹوہے سو تاں اوہ ڈھیری ڈھاہ بہندا اے تے بے آسا ہو جاندا اے
پر جد دُکھ توں پِچھے سُکھ اساڈے ولّوں مونھ سلُونا اُس دا کردا تاں اوہ
اُس نُوں اپنا حق سمجھ بہندا اے۔ تے بُھل جاندا کدے قیامت وی آؤنی
ایں تے جے اپنے ربّ دے اگے جا پیش ہویا اوتھے وی موجاں ای کرساں۔
کَیڑ ضرور اسیں کرواساں کفروناں نُوں اُنہاں دے کرتُوتاں بارے تے
اُنہاں نُوں ڈاہڈا اِک عذاب اسیں چکھواساں۔ (٥٠)
جد کِسے دے اسیں ٹپاندے ہاں ڈنگ سوکھے اوہ اساتھوں مُونھ بھوائے
تے کنّی کترانے تے جد کوئی دُکھ ٹوہے سُو لمّیاں لمّیاں فیر دُعاواں دے ول
آئے۔
دس اُنہاں نُوں کیوں دھیان کرو ناہ ایدھر جے کر اللہ ولّوں ای قرآن
ایہہ ہووے تے اِنکار تُسیں پَے اُس دا کر دے ہووو۔ اُس دے نالوں ودھ
کے ہوسی گمراہی وِچ کیہڑا وانگ تُہاڈے حدّاں ٹپ گیا ہووے گا جیہڑا۔
اسیں ضرور نشان اپنے تکواساں اُنہاں تائیں۔ جگ دے سارے پاسے
وی تے ذات اُنہاں دی دے اندر وی۔ ایتھوں تک جے سُرت اُنہاں
نُوں ہو جاوے گی ہے قرآن ایہہ حقا سچا۔ کیہ نشان ایہہ اُنہاں واہتے کافی
ناہیں جے ربّ تیرے دی کَیڑ اندر ہر اِک شے وے۔
چیتے رکھو۔ ایہہ لوکی نے شکّاں مارے ربّ اپنے نُوں فیر مِلن دے
بارے، پر ایہہ سمجھ ہر شے اُس دے گھیرے وِچ اے۔ (٥٤)