islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورۃفاطر (مکی)

سورۃفاطر (مکی)

قرآن مجید

Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

حمداں اوس اللہ نُوں زیبن جیہڑا پیدا کرنے والا اسماناں دا تے دھرتی دا۔
قاصد اوہ ملائک نُوں وی ہے بنانے والا آپوں، دو پرئیے کیہ تن پریئے کیہ، بلکہ
چار پراں والے وی پیدائش وِچ واہد کردا ہے مرضی دا۔ بے شک اللہ ہر
کرنی تے قادر ہے وے۔ (١)
مِہر اپنی چوں کھولے اللہ جو کُجھ وی لوکاں دے واہتے اوہ ناہ بند کسے
توں ہووے تے جِس نُوں اوہ بند کرے اوہ کیہڑا ہے وے شے اوہدر
گھلن والا اس توں ہٹ کے۔ اوہ عزیز حکیم اے۔
لوکو یاد کرو اللہ نے کیہ کیہ ہین انعام تُہاڈے اُتے کیتے، اللہ باجھوں
مُڑ ایہہ سوچو کیہڑا ہور کوئی اے خالق، رِزق تہانُوں اوہ دیندا اے اسماناں
توں تے دھرتی توں ناہ معبود کوئی وی ہے وے اُس دے باجھوں کِدھر
موئی مت تُہاڈی۔
جے انکار تیرا اوہ کر دے (تاں کیہ ہویا) تیرے نالوں پہلاں دے وی
پیغمبراں دی اِنجے ناہ سی لوکاں منّی اوڑک اللہ ول ای سارے کمّاں موڑا
کھانا ہے وے۔
لوکو اللہ دا وعدہ ناہ ٹلنے والا چار دِناں دی اِس دنیا دے ناہ بھچلاوے
دے وِچ آؤ اللہ بارے کدھرے ناہ شیطان تہانُوں بھچلا جاوے۔
بے شک ویری ہے شیطان تُہاڈا (مُڈھوں)۔
اوہنُوں تُسیں وَیری ای جانو جیہڑے اُس دے سنگی بن دے اوہ
اُنہاں نُوں سدّ مریندا تاں جے ہون اوہ نرگی۔ (٦)
جیہڑے لوکی کافر ہوئے اُنہاں واہتے مار کراری تے جیہڑے ایمان
لیائے نالے چنگے عمل کمائے اُنہاں دے بھاگاں وِچ بخشش نالے
اجر وڈیرا۔
کُجھ لوکاں نُوں مندے اپنے کرتُوتاں دی چاٹ اِنج لگے اوہ اُنہاں
نُوں سوہنے دِسدے ایس طرحاں ای جِس نُوں چاہے اللہ بُھلیں پائے تے
رستے دے ول وی جِس نُوں اوہ چاہے لے آئے انج دے لوکاں دے
اُتوں ناہ جان اپنی نُوں پیا گھلا تُوں۔ اللہ نُوں معلوم اے ڈاہڈا جو اوہ کردے
اللہ ای اے جو ہواواں نُوں گھلدا اے تے اوہ بدّل چُک لیاون فیر اسیں
اُنہاں نُوں ہِکدے (سوکے مارے) دیس کِسے ول تے اوہ دھرتی اسیں
جوائیے اُس دی راہیں موئی ہوئی ہونے پچھوں مر کے اٹھنا وی اِنجے دا۔ (٩)
جیہڑا ول تے عزت چاہے (اوہ ایہہ سمجھے) ہر طرحاں دی عزت اللہ دے
ہتھ وس اے۔ سُتھری گلّوں وی اوسے ای پوہڑی بندہ چڑھدا تے اُس
نُوں کر دیندی ہے وے سُتھری کرنی ہور اُچیرا تے اوہ لوکی جیہڑے
مندیاں چالاں چلدے، اُنہاں واہتے مار کراری تے اُنہاں دی چال کِسے
ناں چیرے لگنا۔ (١٠)
اللہ نے ای مِٹی وِچوں پیدا کِیتا ہے تہانُوں، تے مُڑ پانی دی اک
بُوندوں۔ فیر تہانُوں، جوڑا جوڑا اوسے کِیتا، تے ناہ آسی ہو جاندی اے مادی
کوئی تے ناہ جمدی علم ناہ جِس دا رب نُوں ہووے عمر کسے وی عمراں
جوگے دی ناہ ودھدی ناہ گھٹدی اے۔ اے پر جِویں کتاب اندر لکھیا ہویا
ایہہ سارا کُجھ اللہ واہتے سوکھا۔
دو دریا اوہ اک برابر کد ہو سکدے (جِنہاں وِچوں) اِک مِٹھا تے تیہہ
بُجھانا، سوکھا سنگھوں لنگھن والا اُس دا پانی، دُوجا کھارا کوڑا، دوہاں وِچوں
بھانویں ماس تُسیں اوہ تازہ کھاندے تے کڈھدے اوہ گہنے جیہڑے اگوں
پاندے لاندے۔ تُوں بیڑی وی تکدا ہے ویں جیہڑی پانی چِیری جاندی۔
تاں جے اُس دا فضل تلاشو۔ تے اُس دا احسان پچھانو۔
اوہو رات نُوں وی دِن دے وِچ کھپائے تے رات دے وِچ مُڑ اِنجے
دن نُوں اوہ کھپائے۔ اوسے نے ای سورج تے چن آہرے لائے ہر اِک
ٹورے لگا ہویا متھی ہوئی مہلت تائیں۔ ایہہ تُہاڈا اللہ ہے وے رب تُہاڈا
اوسے دا ای راج (ہر پاسے) تے جیہڑے وی اُس نُوں چھڈ کے ہور کِسے
نُوں پئے چتارن اوہ مالک ناہ کھجی دی گھٹکے دے ہے نیں۔ (١٣)
جے اُنہاں نُوں تُسیں پکارو اوہ ناہ سُن دے سدّ تُہاڈی تے جے سُن دے
تاں ناہ سدّ نُوں پالن جوگے تے اُنہاں وی روز قیامت شِرک تُہاڈے دی
ناہ حامی بھرنی ہے وے اوس خبیرے ورگا تینُوں کیہڑا ملنا ہے وے گلّاں
دسّن والا۔ (١٤)
لوکو ہے او اللہ دے محتاج تُسیں ای تے اوہ حمداں لائق اللہ بے مُحتاجا
جے چاہے تے مار مُکائے اوہ تہانُوں تے مخلوق نویں لے آوے
اللہ اگے ایہہ گل اکی اوکھی ناہیں
بھار کسے دا ہور ناہ کوئی ہو سکنا ایں چانے والا تے جِس بھاروں مر دا کوئی
سدّ کِسے نُوں ہول کرن دے واہتے مارے اُس دے وِچوں ذرّہ بھر وی ہول
کسے ناہ کر سکنی ایں۔ بھاویں ہووے اوہ قریبی توں تر اُنہاں تے اُنہاں
نُوں جیہڑے اپنے رب توں کمبدے نیں بِن ڈِٹھیاں تے اوہ پکّے ہین
نمازی۔ جیہڑا اپنا اندر دھوئے او دھوندا اے اپنے واہتے۔ تے اللہ دے
ول ای پرتاں۔
انھا کدے سجاکھے دے ناہ تول تُلیندا ناہ ہنیرا ای چانن دے۔
اِنجے گل اے دُھپ تے چھاں دی۔
زِندے مُردے وی ناہ اِک برابر ہوندے اللہ آپ سنا سکدا اے جِس
نُوں چاہے تُوں اُنہاں نُوں کیہ سُنانا جو قبراں دا مال ہوجاون
تُوں تاں ہُوڑنہارا ہے ویں۔ (٢٣)
گھلیا تینُوں ہے اساں تے حقا سچا دِل کھلوانے والا نالے ہُوڑن والا
کر کے۔ تے کوئی وی ونڈ ناہ اِنج دی ہے لوکاں دی جِس دے ول ناہ آیا
ہووے ہُوڑنہارا۔
جے کر لوکی اج اِنکار تیرا پَے کر دے تیرے نالوں
پہلاں دے وی لوکاں اِنجے ای کِیتا سی۔ اُنہاں کول رسول آئے سن
کُھلیاں کھریاں گلّاں لے کے۔ جِویں زبوراں تے تورات، اُنہاں توں
پِچھوں ڈلکاں مار کتاب آئی سی۔
فیر اُنہاں نُوں میں ہتھ پایا جیہڑے ول انکاری ہوئے تے ناہ بُھلیا
ہے تیرے توں کیہڑے بھا انکار پؤ نیں۔
تُوں نہیں تکدا اللہ ای تے اسماناں توں پانی گھلدا۔ اوسے نال اساں مُڑ
کڈھے میوے رنگا رنگ دے۔ وِچ پہاڑاں وی اِنجے ای چِٹیاں
سوہیاں رنگ برنگی دھاراں ہوون تے شاہ کالے پتھر۔
انساناں تے باقی جِنداں ڈنگراں وِچ وی رنگا رنگ دی ای
(پیدائش) مطلب ایہہ وے لوک اوہ کمبدے رہن خدا توں سُوجھ جِنہاں
دے اندر ہے وے بے شک اللہ غلبے والا بخشن والا۔
جیہڑے لوک تلاوت کرنے والے ہین کتاب اللہ دی نالے ہین نمازی
پکے اتے اساڈے دِتے وِچوں اگوں دینے والے وی نیں کیہ ظاہرا کیہ اوہلے
اوس بپارے گلے جِس دے وِچ کدے ناہ گھاٹا۔
ایسے توں ای پُورا پُورا (اک پاسے تے) اجر اُنہاں نُوں مِل جانا ایں
(دُوجے پاسے) اُس دے فضلوں ہور اضافہ ہو جانا ایں۔ بے شک اللہ
پردے کجّے نالے قدر پچھانے۔ (٣٠)
جو کُجھ ایس کتابی صورت دے وِچ تیرے ول گھلیا اے سچ ای سچ
اے اپنے نالوں پہلاں آئیاں نُوں وی ایہہ سچیاوے بے شک اپنے
بندیاں بارے اللہ آپ خبیر بصیر اے۔
ایہہ کتاب اساں ہن اُنہاں لوکاں دے وے ہتھ پھڑائی جیہڑے
ساڈی چون بنے ہین لوکاں وِچوں، اُنہاں وِچوں اِکناں نے تے اپنے واہتے
کنڈے بِیجے اک راہ وِچلی چالے چلدے۔ اِک اُنہاں چوں اوبھی ہے نیں
چنگیائی دے کمّاں اندر جیہڑے اگے اگے ہوندے رب دے حُکموں
ایہو وڈا فضل خدا دا۔
باغ ہمیشی اوہ جِنہاں وِچ داخل ہوسن، کڑے اُنہاں نُوں سونے
دے پہنائے جاسن نالے موتی تے ریشم دے لِیڑے ہوسن اُنہاں واہتے
اوہ بول اُٹھسن لکھ لکھ تیرا شُکر خدایا جِس نے ساڈا جھرن گوایا۔ رب
اساڈا بے شک ہے وے بخشنہارا نالے قدر پچھانن والا۔
ساڈے اُتے فضل اِس کر کے سانُوں سُکھ دا واسا دِتا ایتھے دُکھ ناہ سانُوں
کوئی ناہ تھکینواں نیڑے آوے۔
جیہڑے لوکی کافر ہوئے دوزخ دی اگ اُنہاں واہتے۔ ناہ اُنہاں
دے واہتے مرنا لکھیا جانا، ناہ عذاب ای ہے اُنہاں دا ہولا ہونا۔ ہر وڈے نا
شُکرے نال اِنجے ورتینی۔ (٣٦)
چِیکاں مارن گے اوہ اوتھے تے آکھن گے ربّا ایتھوں کڈھ اسانُوں
.چنگے کم اسیں اگوں توں کردے رہساں ناہ اِنج دے جو پہلاں کردے رہے
سی، پُچھو عُمر تہانُوں پہلاں دتی ناہ سی اینی جِس دے اندر رب رب کرنے
والا رب رب چاہندا تے کر سکدا، فیر تہانُوں جھونن والا وی آیا سی۔ ہُن
چکھو ایہہ چکھنے کون امدادی ہووے آ کے اُنہاں دا جو نافرمانے۔
بے شک اللہ اسماناں دی تے دھرتی دی ہر گجھل دا واقف اوہ تاں
اندراں دی وی جانے۔
اوسے نے ای دھرتی دی سی واغ تُہاڈے ہتھ پھڑائی۔ اگوں جیہڑا
کافر ہویا اوسے دے سِر بھار اے اُسدا اللہ نُوں سبھناں توں ودھ کے
کفروناں دا کُفر ای کَوڑ چڑھانے والا تے اُس کُفروں اُنہاں نُوں گھاٹا ای
گھاٹا۔ (٣٩)
کہہ اُنہاں نُوں اللہ نُوں اِک پاسے کر کے تُسیں جہناں نُوں پئے پُکارو
مینُوں وی تاں دسّو اُنہاں اِس دھرتی دی کیہڑی چیز اے پیدا کیتی۔ یا
اُنہاں دی اسماناں وِچ سَیر اے کوئی یا اُنہاں نُوں اللہ ولّوں لگی ہتھ کتاب
اجیہی۔ جِس دِیاں گلّاں نتردیاں تے چلدے پَے نیں سچ تاں ایہہ وے
ایہہ دھروئی اِک دُوجے نُوں جھاسے دیندے۔
قابو کیتے ہوئے ہے نیں ایہہ اسمان سنے دھرتی دے مت اوہ کُھنجن
جے اوہ کُھنجن کون اُنہاں نُوں قابو مُڑ کر سکنے والا بے شک اللہ آپ حلیم
غفور اے۔
سونہہ اُنہاں نے اللہ دی سی پکی کھادی جے کوئی جھونن والا اُنہاں
دے کول آیا اوہ سبھناں ای اُمّتاں نالوں ودھ کے ہوسن سِدھی راہ تے چلنے
والے پر جد آیا جھونن والا کول اُنہاں دے اُنہاں دے وِچ نفرت دا ای
وادھا ہویا۔
ملکے اندر آکڑ بازی رہے اوہ کر دے تے رہے بھیڑے چالے چلدے (اوہ
ناہ سمجھن) بھیڑا چالا چلنے والے نُوں ای قابو کر لیندا اے۔ اوہ اوسے نُوں پئے
اُڈیکن جو ورتارا پہلے لوکاں نال خدا نے کِیتا ہے سی تے اللہ دا ورتارا تے
بدلے ناہیں۔ تُوں اللہ دے ورتارے نُوں مُول ناہ تکسیں جے پِھر جاندا۔
کیہ اُنہاں نے پِھر ٹُر کے ناہ دُنیا تکّی۔ اُنہاں نے ایہہ تکّیا ہوسی۔
اُنہاں نالوں ٹلاں والے۔ اسماناں تے دُنیا وِچ دی کوئی شے وی اللہ نُوں ناہ
زِچ کر سکدی۔ اوہ علیم قدیر اے۔ (٤٤)
اُس دے بارے شک ناہ کوئی جے کر اللہ انساناں نُوں اُنہاں دے
کرتُوتاں اُتے پکڑن لگے۔ دھرتی دی کنڈ اُتے اِک وی جی ناہ چھڈے۔
پر اوہنے ایہہ پکڑ اگیرے مِتھے ہوئے ویلے تائیں کیتی ہوئی تے اُس ویلے
آ جانا ایں اُنہاں اُتے، اللہ کولوں اُس دے بندے اوہلے ناہیں (٤٥)