islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃ ابراہیم (مکی)

سورۃ ابراہیم (مکی)

سورۃ ابراہیم (مکی)
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

الف لام را۔ ایہہ کتاب اے اِس نُوں گھلیا تیرے ول اس کر کے،
توں لوکاں نوں اوہناں دے ای رب دی اِذنوں نھیرے وچوں چانن ول
لیاویں۔ یعنی اُس رستے دے اُتے جیہڑا اوس عزیز حمید اللہ دا رستہ۔
جس دا ہے وے جو کجھ وی اسماناں وچ اے تے اس دھرتی وچ اے۔
تے کفروناں لئی تباہی اک عذابے کریڑے ہتھوں۔(٢)
جیہڑے لوکی اس دنیا دی سُکھیائی نوں اگلی (دنیا) نالوں بہت پیارا
جانن تے اللہ دی راہواں رُکن رکاون، اُس دے وچ تریڑاں پاون اوہ
گُمراہی وچ دُوراڈے نکل گئے نیں۔
ہر قوم اندر اساں رسول ہمیشہ گھلیا اوہناں دی ای بولی بولن والا، تاں
جے اوہناں اگے اوہ پیغام اساڈا دس تے سکے۔ اللہ مُڑ وی جس نوں چاہے
راہے پائے تے گمرا ہے جس نوں چاہے۔تے اوہ عزیز حکیم اے۔
موسیٰ نوں وی اَسیں ای بے شک گھلیاہے سی پتے نویں سب اپنے
دے کے۔ تاں جے اپنے لوکاں نُوں اوہ نھیرے وچوں چانن ول لیاوے۔
تے اوہناں نُوں آکھ سنائے اللہ ولوں جو ہوئی جویں بیتی۔ کیوں جے اہناں
گلّاں اندر متاں ہے نیں ہر اس دے واہتے جیہڑا بہُتا صابر شاکر ہے وے۔
تے جد مُوسیٰ قوم اپنی نوں ایہہ گل آکھی یاد کرو اللہ کِکن
تہاڈے اُتے کرم اودوں سی کیتا۔ جدوں تہانوں اوس بچایا سی فرعون
کیاں توں، ڈاہڈے مندے اوہ تہانوں دین تسِیہے۔ اوہ تہاڈے پُتر
کوہندے، پُتریاں نوں زندہ رکھدے۔ایہہ تہاڈے تے اک وڈی
مصیبت ہے سی ربّوںآئی۔(٦)
تے جد رب تہانوں ایہہ تسلی دِتی،جے احسان میرے جانو جے میں نہال
تہانوں کر ساں بہتا، پر جے مُنکر تھی ونجو گے پکڑ کریڑی ہے وے میری
موسیٰ ایبھی دس دتا سی۔ سنے تہاڈے دنیا دے جے سارے ول وی
منکر ہو جاون تاں فریق ناہ کوئی۔کیوں جے اللہ بے محتاجا تے حمداں
دے لائق ہے وے۔
اوہناں لوکاں دا کیہہ حال حقیقت ناہ معلوم تہانوں جو تہاتھوں پہلاں
گزرے۔ نُوحی ،عادی اتے ثمودی۔ تے جو اوہناں پِچھوں ہوئے۔ اللہ
باجھوںاج جنہاں توں ناہ کوئی واقف۔ اوہناں کول رسول اوہناں دے
آئے ہے سن۔کُھلے حکم الٰہی لے کے۔ پر اوہناں نے اوہناں نوں ناہ بولن
دتا۔تے کہیا جے لے کے جو کجھ آئے ہے او ہے انکار اسانوں اُس توں تسیں
بلاؤ جدھر سانوں اُس دے بارے شک اسانوں۔(٩)
کہیا رسولاں نے اوہناں نُوں،کیہہ تہانوں اوس اللہ دے بارے شک
اے اسماناں دا تے دھرتی دا جیہڑا پیدا کرنے والا، اوہ تہانوں سد رہیا اے
تاں جے پاپ تہاڈے دھووے نالے دیوے ڈ ھل تہانوں متھی ہوئی
مُدت تائیں ۔ کہیا اوہناںنے تسیں اساڈے ورگے ای تاں بندے ہے
او۔ ہے تہاڈی مرضی ایہہ جپیندی سانوں،جے اوہناں توں روکو وڈ
وڈیرے ساڈے پُوجا ہین جنہاں دی کر دے آئے۔ تے جے اپنا ٹِل
منوانے والی گل اے کول تہاڈے، دسو سانوں۔(١٠)
اوہناں نوں پیغمبراں اگوں ایہہ آکھی، اسیں تہاڈے وانگ ای
بندے۔ پر اللہ دی اپنی مرضی اپنے بندیاں وچوںجس نوں چاہے اوہ
نوازے تے اوسے دے حُکموں ودھ کے اپنا ٹِل منوانے والی گل ناہ کول
اساڈے۔ مومن لوکی اللہ تے ای کرن توکّل۔
تے کس گلّوں اسیں توکّل اللہ تے ناہ کرئیے۔ اوس اسانوں ڈنگ
ٹپانے دے راہ دسے۔ تے(اس گل تے) تسیں اسانوں جِکن دیاں ایذاواں
دیسو اسیں جراں گے۔جیہڑے لوکاں وچ توکّل اوہ کم اوسے توں
لیندے نیں۔
تے کفروناں پیغمبراں نوں دھمکی دتی اسیں تہانوں اپنے ایس علاقے
وچوںکڈھ دیواں گے جے ناہ ولگن وچ اساڈے مُڑ آونجیو۔ تاں مُڑ اوہناں
دے رب اوہناں نوں سی ایہہ بشارت دتی انج دے ظالم لوکاں تائیں
اسیں ہلاکت دے وچ پاساں۔
تے اوسے ای تھاں وساساں اسی تہانوں اوہناں پچھوں۔ ایہہ سب
کجھ اُس واہتے ہے وے۔جیہڑا مینوں ساہنواں ہو کھلونوں دبکے نالے میری
ہُوڑ ہٹک توں۔(٤)
پیغمبراں نے سی جت منگی تے ہر سرکش ہر ضدی نے مُنہ دی
کھادی۔(١٥)
اوپرے لگدے لفظ:
٭ایذاواں: تکلیفاں، تسِیہے، ٭جراں گے: سہواں گے، بھوگاں گے، ٭بشارت: خبر ٭سرکش: نابر

اگے چل کے وی تے انج دے لوکاں واہتے پاکل پانی ہوسی۔
گُھٹ گھُٹ کر کے اوہ پیون گے تے ناہ سنگھوں سوکھا لنگھسی تے ہر
پاسوں موت اوہناں ول وگدی ہوسی پر اوہ مر ناہ سکسن۔ اس حالت توں
اگے دی تے ہور عذاب گھنیرا ہو سی اوہناں واہتے۔
رب اپنے دی نافرمانی جیہڑے جیہڑے لوکاں کیتی عمل اوہناں
دے اُس ساہ ورگے جس تے سخت ہنھیری جُھلے دن جھکھڑدے۔ تے
اوہناں نے جو کمائی کیتی ہوسی اُس چوں پلّے کجھ نہ پَیسی۔ راہوں دُور
کرے جا نکلن والی بھل اےسے نوں آکھن۔
کیہہ تہانوں دِسدا ناہیں اللہ نے ای اسماناں نوں تے دھرتی نوں
منصوبے دے نال بنایا۔جے اوہ چاہے اک پاسے کر دے تہانوں اتے
تہاڈی تھاویں ہور کوئی مخلوق لیاوے۔
اُس دے واہتے ایہہ گل کوئی اوکھی ناہیں۔ (٢٠)
اللہ اگے سارے ول ای کٹھے ہوسن۔ اوتھے مُڑ آکھن گے ماڑے
ڈاہڈکڑیاں نوں۔اسیں تہاڈے پچھے لگ کے ٹُر دے رہے سی، کیہہ ہُن ایتھے تسیں
عذاب الٰہی وچوں گھٹانے جوگے ہے او بھار اساڈا۔ اوہ آکھن گے جے
ہدایت سانوں مِلدی رب دے ولّوں اسیں تہانوں فیر ہدایت دے سکدے
سی۔ ہُن برابر دوہاں واہتے سوڑے پوئےے بھاویں جرئیے نس اساڈی
کدھرے ناہیں۔(٢١)
اوپرے لگدے لفظ:
٭پاکل پانی: زخماں وچوں نکلی پاک ورگا پانی، ٭ڈاہڈکڑیاں: ڈاہڈیاں، اپنے توں امیراں نوں،

تے جد سِر توں پانی لنگھسی تاں شیطان ایہہ کہسی اللہ وعدہ جو کیتا سی
نال تہاڈے اوہ سچا سی۔ پر میں وعدہ کیتا سی جو نال تہاڈے اج میں اُس
توں پرت گیا ہاں۔ میرا وس تہاڈے تے ناہ کوئی ہے سی اس توں ودھ
جے میں تہانوں اپنے ول بُلایا ہے سی تے سدّ میری تساں قبولی۔ کرو ملامت
مول ناہ مینوں اپنے نفساں نوں ای (بہہ کے) کرو ملامت۔ میں فریاد تہاڈی
نوں ناہ اپڑن جوگا، ناہ تسیں ای اپڑن والے او فریاد میری تے۔ اس توں
پہلاں تساں شریک بنایا مینوں ہے سی جیہڑا، اُس توں اج بیزاری
میری۔ بے شک اوکھا اک عذاب اوہناں دے واہتے جنہاں دے نیں
چالے پُٹھے۔
جیہڑے لوک ایمان لیائے تے مُڑ چنگے عمل کمائے اوہناں نُوں تے
داخل کیتا جا سی وچ بہشتاں کول جنہاں دے وگدے پانی۔ اِذن اللہ دے
نال اوہ اُس وچ دائم رہسن۔اوہناں نوں ہر پاسوں ایہہ آوازاں پَے سن
شالا جیوو شالا جیوو۔
کیہ تُوں غور کدے نہیں کیتا کِنج اللہ نے اک اکھوتر دسی ہے وے۔
چنگی گل اک چنگے بُوٹے وانگوں ہوندی۔ جڑ پکیری جس دی ڈاہل اُچائیاں
وچ کھلارے پائے ہوندے۔
حکم الٰہی نال ہمیشہ پھل اے اس نوں لگدا رہندا، انج مثالاں دے
کے اللہ لوکاںنوں سمجھاندا تاں جے اوہناں نوں مت آوے۔(٢٥)
دُوجے پاسے بھیڑی گل وی بھیڑے بُوٹے وانگوں ہوندی جس نوں
لوکی مٹی وچوں پٹ دیندے نیں تے اوہ جڑ پھڑے ناہ کِدھرے۔(٢٦)
اِنجے اللہ پکّیاں رکھدا اوہناں نوں ایمان لیاون جیہڑے پکی پیڈی
گل دے نال ای۔ اس دُنیاوی جیون وچ تے نالے اگے چل کے۔تے
گمراہواں نوں اوہ پاندا وچ بھلیکھے۔ اللہ کر دا جو کجھ چاہندا۔
کیہ تُوں اوہناں بارے غور کدے ناہ کیتا۔ اللہ دی نعمت نُوں دے
کے کفر وہاج جنہاں نے لیتا تے انج اپنی قوم اوہناں نے بربادی دے
ویھڑے واڑی۔جس دا ناں جہنم ہے وے۔ واسا کرسن اس دے اندر۔
تے اوہ ڈاہڈی بھیڑی تھاں اے۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭اکھوتر: پاک گل، چنگی مت،
اہناں نے ای اللہ دا ہم درجہ ہوراں نُوں سی منیا تے انج اس دے
راہوں لوکاں نُوں تھڑکایا کہہ نیں موجاں کر لؤ، اوڑک موڑ تساں نے اگ
دے ول ای کھانا۔
میرے اوہناں بندیاں نُوں تُوں دے تسلی جیہڑے تے ایمان
لیائے رہن نمازاں اُتے قائم تے جو کجھ وی اساں اوہناں نوں دِتا ہویا خرچ
کرن اوہ اس دے وِچوں ظاہرم ظاہرا وی اوہلے وی۔اس توں پہلاں جے
آجائے اوہ دہاڑا جدوں بپار کوئی نہ چلسی۔ ناہ کوئی یاری چلسی۔(٣٦)
اللہ ای اے جس نے رچیا اسماناں نوں تے دھرتی نوں تے بدلاں
چوں ورساندا اے پانی اوہوا تے مُڑ اوسے پانی نال اوہ پَھل پُھل ہے وے
پیدا کر دا رزق تہاڈا کر کے۔ بیڑی نوں وی اوسے کیتا وس تہاڈے تاں جے
چلّے وچ دریاواں اس دے امروں۔ اوسے ندیاں نوں وی کم تہاڈے آون
والا کیتا۔(٣٢)
سورج نوں تے چن نوں اوسے کم تہاڈے لایا ہویا۔ اوہ پے اوسے واگے
وگدے۔ انجے رات دہاڑ تہاڈے آہرے لائے۔
اساں تہانوں ہر شے دتی جس دی منگ تساں نے کیتی گِن دے
ہوئے گِن سکو ناہ جو اللہ دی نعمت۔پر انسان بڑا ناشکرا نالے پُٹھا ٹُرنے
والا۔
تے جد ابراہیم گذارش رب دے اگے کیتی ہے سی توں سُکھل اس
تھاویں کر دے تے مینوں تے آل میری نوں توں بچائیں اس بھیڑوں وی
جے بت پوجنہار بنئیے۔
اے رب میرے اہناں بہتے لوکاں نوں گمراہ کر دتا۔پر ہن جیہڑا
میری منسی اوہوا میرا سنگی ہوسی۔تے جس نے میری ناہ منّی(اس دے
بارے) توں غفور رحیم ایں۔
اے رب ساڈے میں اولاد اپنی دے وچوں کرماں والے گھر تیرے
دے کول وسا دتا اے (اک نوں) اوتھے جتھے واہی بیجی ہو ناہ سکدی۔
اے رب ساڈے، اس نیت توں، قائم کرن نمازاں ایتھے، توں
لوکاں دے دل اوہناں دے ول جھکا دے۔تے کھانے نوں پھل
اوہناں نوں دیندا جائیں۔ تاں جے شکر کرن اوہ تیرا۔(٣٧)
اے رب ساڈے تیتھوں مُول ناہ بُھلیا ہویا جو کجھ ساڈا گجھل تے ان
گجھل ہے وے۔کیوں جے اللہ توں ناہ اوہلے کوئی وی شے اس دھرتی دی
تے ناہ جو اسماناں وچ اے۔(٣٨)
اوسے اللہ نوں ای حمداں جس نے بُڈھی عُمرے اسمٰعیل اتے اسحاق
عطا کیتے نیں مینوں۔ میرا رب دعائیں بے شک سُن دا۔
ربا مینوں تے اولاد میری نوں کریں نمازی پکا، ربا سُنیں دعا اساڈی۔
ربا مینوں بخشیں، میرے جن جنیاں نوں بخشیں تے مومن لوکاں نوں
بخشیں جس دہاڑے لیکھا ہو سی۔
ایس بھلیکھے وچ رہوو ناہ ( اے مکیالو) جو کجھ پئے دھروئی کر دے بے
خبر اللہ اس توں ہے وے۔ اوہ تاں ہے ڈھل اوہناں تائیں دیندا جاندا
اوس دہاڑے تیک جدوں لگ جاسن اکھیاں تاڑے۔
سر چُک کے اوہ بھجدے ہوسن، اکھ وی جھمکی ناہ جاسی نیں دل اوہناں
دے گھِردے ہوسن۔
تُوں ڈرا لوکاں نوں اوس دہاڑے کولوں جدوں عذاب اوہناں تے
آسی۔ اوس دہاڑے آکھن گے مندکارے لوکی تھوڑی کُو تے مہلت
دے اسانوں ربا منّاں گے ہُن سدّ تیری نوں تے پیغمبراں دے وی،
ٹُرساں پچھے لگ کے۔ کیہہ تسیں ای اس توں پہلاںقسماں کھاکھا آہندے
نہےں سی رہسی چڑھی تہاڈی گُڈی۔(٤٤)
اساں تہانوں اوہناں لوکاں دی سی تھاں وسایا جنہاں مندا
اپنے واہتے ای گڈیا سی۔ تے ایہہ سی معلوم تہانوں کِکن اساں سی اوہناں
دے بھا کیتی تے اوہناں دی ہوئی بیتی عبرت واہتے اساں تہاڈے اگے
کیتی۔(٤٥)
دا اوہ جِنّے لاسکدے سی اوہناں لائے۔ اللہ کولوں دا نہیں اوہ بُھلے
ہوئے مکر اوہناں دے بھاویں ہے سن ایس طرحاں دے نال جنہاں دے
تھاں توں پربت دی ہِل جاندے۔
ایہہ ناہ سمجھیں اللہ وعدہ کر کے اپنے پیغمبراں دے نال اے اُس
توں ایدھر اودھر وی ہو جاندا۔ زور اور اوہ تے پرتاوِیں دینے والا۔
جس دن دھرتی ہور ای دھرتی ہو جاوے گی۔ تے اسمان وی اُنجے۔
تے سب لوکی اویں اللہ دے اگے جا کے پیش ہوون گے جیہڑا واحد تے
قاہر وی سب توں ودھ کے۔
اوس دہاڑے جُرمی لوکاں نوں تکسیں زنجیراں وچ کسّے ہوئے۔
لُک وچ بِھجے کُڑتے ہوسن تے اوہناں دے مُونھاں نوں اگ کجیا
ہو سی۔
اس پاروں جے اللہ ہر کسے نوں اوہدے کیتے دا پھل دیندا ہے
وے، بے شک اللہ کھاتے میلن وچ ترِکھا۔
ایہہ اعلان اے لوکاں واہتے تاں جے اس توں اوہناں نُوں وی کَیڑ
ہو جاوے تے ایہہ چانن وی ہو جاوے جے معبود اوہوا ای ہے وے اک
اکلا۔تے انج سوجھت والے لوکی اس نوں چیتے رکھن۔(٥٢)
اوپرے لگدے لفظ:
٭مکیالو: مکے دے وسنیکو، ٭دھروئی: ظُلم، ٭قاہر: غصہ کرن والا، قہر کرن والا، ٭ترِکھا: تیز۔ کاہلا