islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃ الانفال (مدنی) پہلا حصہ

سورۃ الانفال (مدنی) پہلا حصہ

  • وچارپبلشرز
سورۃ الانفال (مدنی) پہلا حصہ
Rate this post
description book specs comment

بسم اللہ الرحمٰن الرحیم

مال غنیمت بارے پچھدے نیں اوہ تینوں، دَس ایہہ دولت اللہ
اَتے رسول اس دے دی اِس کرکے اللہ توں ڈردے ( اس تے
جھگڑوناہیں) آپس دے وچ رکھو صُلح صفائی، جے مومن او اللہ اَتے رسول
اس دے دی آکھی منّو۔(١)
مومن اوہوا دل جنہاں دے کنبن لگدے، اللہ دا ناں سُن کے، تے
آیاب الٰہی کوئی جد اوہناں دے کنّیں پاوے، ہور ایمان ودھیرا اوہناں دا
ہو جاوے، اوہ توکّل رب اپنے تے کردے۔
قائم کر دے اوہ صلاتاں، تے ساڈے دِتے چوں دیندے۔
سچّے مومن اِنج دے ہوندے، رب دے کولوں اوہناں دے درجے،
بھُل کھنج اوہناں دی رب دھووے تے عزت دی روزی دیوے۔
سی رب تیرے ٹھیک سمجھ کے تینوں گھر چوں باہر آندا، اک
ونڈ نُوں ایہہ گل ناہ وارا کھادی۔
اوہ اس ٹھیک قدم دے بارے، نال تیرے سن بحثن لگے، کیوں جے
اوہناں نوں لگدا سی، مَوتل پاسے ظاہرم ظاہرا اوہ دھِکیوے جاندے پَے
نیں۔ (٦)
اوپرے لگدے لفظ:
٭مال غنیمت: جنگ وچ ہتھ آؤن والا مال، ٭توکّل: بھروسہ، ٭موتل پاسے: موت ول،

اِنجے یاد کرو جد اللہ نال تہاڈے، اس گل دا سی وعدہ کِیتا، دونہہ
دِھراں چوں اک منّے دی اِین تہاڈی ، دل تہاڈا ایہہ کردا سی، اوہ تہاڈے
قابو آون جنہاں دے سرسِنگ ناہ ہوون، پر اللہ دی ایہہ مرضی سی، حق
دی گل اُچیری ہووے اپنی آکھی راہیں، تے کفروناں دی جڑ وڈّی
جائے۔ تاں جے دُدھ دا دُدھ تے پانی دا پانی اِنج نِترے، بھاویں جُرمی نک
مُنہ چاہڑن۔ (٨)
بَوہڑن واہتے جد تُساں سی رب اپنے دی مِنّت کِیتی، تے اُس مِنّت
مندے ہوئے کہہ دتا سی، پرے بناکے اک ہزار فرشتے گھلساں تے اِنج
مدد تہاڈی کرساں۔
اس توں مطلب سی ایہہ ساڈا، سُکھ دا ساہ تہانوں آوے، تے ناہ ڈولن
دل تہاڈے، چیتا رکھو جِت اُنج آوے رب دے ولّوں بے شک اللہ
غلبے والا، حکمت والا۔
نِیندر جد تہاڈے اُتّے ہے سی سُکھ دی طاری کِیتی تے اسمانوں مِینہ
ورسایا، تاں جے تھیوو اندروں باہروں دھوتے ہوئے تے شیطانی وسوسیاں
توں وی پاک ہوون تے کریئے مضبوط تہاڈے قلباں تائیں، پکیاں کریئے
قدماں تائیں۔(١١)
جدوں ملائک نوں رب تیرے ہے سی ایہہ اشارہ کیتا میں ہاں نال
تہاڈے ایمانی لوکاں دے جا اندر کھلواؤ میں جھبدے ای کفروناں نوں
اندروں ای یرکاں دیواں گا آکھ دیؤ نیں لاہن اوہناں دے گاٹے، پوٹے
پوٹے کرن اوہناں نوں۔
کیوں جے اوہناں اللہ اَتے رسول اُس دے دی گل نہ منّی تے
جیہڑا اِنج پُٹھا ٹُریا اُس نوں اللہ ولّوں ڈاہڈی ہے پرتاوِیں پَیندی۔(١٣)
(اَے پُٹھ کارو) کرنی دا پَھل کھاؤ نالے ایبھی چیتے رکھو، کفروناں
نوں اگے چل کے ہے عذاب اگیاری مِلنا۔
اے ایمان لیائے لوکو جدوں کدے وی کفروناں دے نال ہووے
ٹکرا تہاڈا کنڈ دیؤ ناہ۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭وسوسے: بھیڑے خیال، ٭اگیاری: اگ والا

تے جس نے وی کنڈ وکھائی اوس دیہاڑے، غضب اللہ دا اُس دے
بھاگِیں اَتے ٹھِکانا اس دا دوزخ تے اوہ ڈاہڈی بھَیڑی تھاں ایں۔ جے ایہہ
چال بھِڑن دی ہووے یا نَس کے جا اپنے ٹولے رلنے والی تاں گل وکھری۔
تُساں اوہناں نوں قتل نہ کِیتا اللہ قتل اوہناں نوں کِیتا۔ ( اے
پیغمبر) مِٹی دی مُٹھ توں ( دِسن وِچ ) جدوں وگائی ، نہیں سی توں وگائی۔
اللہ نے سی اوہ وگائی۔ اللہ ایس لڑائی راہیں مومن لوکاں دے وی جوہر
ظاہر کرنا چاہندا سی تے انعام اپنے وی۔ بے شک اللہ سننے والا جانن والا۔
ایس فتح نوں جھول ی پاکے ایبھی سُن لوو۔ اللہ ولّوں کفروناں دی ہر گاٹی
ہُن پُٹھی پَیسی۔
تُسیں نتارا منگدے سی کفرونو اوہ نتارا ہو چُکیا اے۔ اگے توں ہُن کنّاں
نوں ہتھ لاؤ، ایہہ تہاڈے واہتے چنگا۔ تے جے فیر تُساں نے بھانجی بھَیڑی
پائی فیر اسیں وی اِنجے بھانجی پرتاواں گے۔ تے ایہہ چوکھ تہاڈی کم کسے نہ
آ سی۔ اوہ کِنی وی ہووے۔ کیوں جے اللہ تے مومن دا ای سنگی اے۔
اے ایمان لیائے لوکو آکھے لگو اللہ دے تے نالے اُس دے پیغمبر
دے۔ مُنہ نہ پھیرو اس دے ولّوں اُس دِیاں سُن کے۔ (٢٠)
تے اوہناں دے وانگ نہ ہوو جیہڑے مُونہوں کہندے ہوئے گل
تہاڈی سر متھے تے اُس نوں کنّاں دے وچ مارن۔
اللہ دے نزدیک جنوراں توں وی بھَیڑے کُجھ سننے ناہ کرنے والے
عقل ناہ ورتن والے۔
تے جے اللہ نوں ایہناں وچ خیر نظر کوئی آؤندی ہوندی اوس
اوہناں نوں سننے جوگا کر دینا سی۔ جے ایہناں نوں کر وی دے اوہ سننے
جوگا ایہہ کنڈ کر سن۔ کیوں جے اوہ تاں مُنہ بھوآ کے مُڑنے والے۔
اے ایمان لیائے لوکو اللہ اَتے رسول اس دے وی سدّ نوں منّو، جد
کدے وی اوہ تہانوں اُس کرنی ول سدّے، جس دے نال جوَین تہاڈا۔
تے ایہہ چیتے رکھو، ہر بندے دے تے اُس دی من مرضی دے وچکار
ہوندا اے اللہ۔ تے اس دے وچ شک نہ کوئی اوسے دے وَل اُٹھ
تہاڈی۔
ڈر جاؤ اُس فتنے توں وی جس دے صرف اوہناں ای ڈھائے چڑھنا
ناہیں جنہاں ظلم تہاڈے وچوں ہَین کمائے۔ ( کنکے دے نال گُھن وی پِسدا)۔
تے ایہہ چیتے رکھو۔ اللہ ڈاہڈا پکڑ کرن وِچ۔(٢٥)
یاد کرو جس وقت تُسیں سی آٹے دے وچ لُون برابر تے رہندے سی
مُلکے اندر یرکے یرکے، ڈر دے ہوئے لوک تہانوں چا کھڑن گے۔ تے اُس
ویلے اوٹ تہاڈی اوہوا بنیا، اوسے دے بَوہڑن توں مِلیا ٹِل تہانوں۔ اوسے
نے ای چنگا رزق تہانوں دتا، تاں جے شکر کرو تُسیں اُس دا ۔(٢٦)
اے ایمان لیائے لوکو اللہ اَتے رسول اُس دے نوں ناہ دا لاؤ۔ دیدہ
دانستہ ناہ اپنی وِسن گواؤ۔
چیتے رکھو۔ مال اولاد تہاڈے واہتے ہے ازمائش۔ اجر وڈیرا جے سمجھو
تاں اللہ کول اے۔
اے ایمان لیائے لوکو جے ڈرو گے اللہ کولوں ، اوہ تہاڈے اندر ( نُور )
اوہ پیدا کر سی جس توں تسیں نکھیڑا کر سو ( کیہ چنگا کیہ مندا)۔ نالے کالک
عملاں والی دھو دیوے گا، اوہ تہاڈے پچھلے کیتے سب بخشے گا۔ بے شک
اللہ چوکھے فضلاں والا ہے وے۔
جد کفرون پئے سن سازش کر دے، تاں جے قید کرن اوہ تینوں،
قتل کرن یا دیسوں کڈھن۔ چل رہے سی اوہ پئے چالاں اپنی تھانویں، توڑ
اوہناں دا اللہ اپنی تھانویں کیتا۔ کیوں جے اللہ ہے منصوبے سب توں
بہتر کرنے والا۔
ایہناں مکرے لوکاں اگے جد آیات اساڈی ( لوکی ) پڑھدے ہے
نیں اگوں کہندے ( رہن دیو) اسیں سُن لئیاں نیں، جے اساڈی مرضی
ہووے جوڑن انج دے جوڑ اسیں وی لیئے۔ ایہہ پرانے قصے ای تے آخر
ہے نیں۔(٣١)
اہناں لوکاں یاد اے تینوں جد کہیا سی ربّا جے کر ایہہ ای سچ اے
تیرے ولّوں آیا ہویا، اسماناں توں ساڈے اُتے کر پتھراں دی بارش، یا
عذاب گھنیرا کوئی ساڈے تے کر نازل۔(٣٢)
ایہہ پر اللہ نیں سی چاہندا توں اوہناں دے وچ ہوویں تے اوہ
عذاب اوہناں تے ڈھائے۔ اللہ نوں منظور نہ ایبھی اوہ عذاب اوہناں تے
ڈھائے جے کجھ لوکی اوہناں وچوں بخشش منگدے ہوون۔
پر جے اوہ مَسِیت مبارک توں روکن تاں کِویں عذابے جاون ناہیں۔
اوہ اس دے متولی ناہیں کیوں جے اس دے متّولّی تاں ہوسکدے نیں
خوف خدا دا رکھن والے۔ پر چوکھے لوکاں اُتے ایہہ حقیقت روشن
ناہیں۔
ہے نماز اوہناں دی ایہوا۔ ( رب دے ) گھر وچ مانگے مارن سِیٹ
وجاون۔ چکھو ہُن عذاب اس پاروں جیہڑے کفر کماندے رہے او۔
کافر لوکی اپنی دولت ربی راہ نوں روکن دے وچ لاندے، تے اِنج
لاندے ای جاون گے، پر اوڑک ایہہ لاون اوہناں دے واہتے جھورا ہنسی۔
کیوں جے کنڈ اوہناں دی آخر لگنی۔ تے ایہہ کفر کماون والے دوزخ دے
ول دھکے جا سن۔
چنگے مندے دے وِچ اِنج نکھیڑا کرکے مندیالاں نوں اک دوجے
تے اللہ سٹ کے ڈھیر اوہناں دا لاندے ہوئے سبھناں نوں دوزخ وچ
پاسی۔ تے اوہناں نے گھاٹا کھانا۔(٣٧)
کفروناں نوں تُوں سمجھا دے۔ ہُن وی جے اوہ باز آجاون۔ اوہناں
دی ہر پچھلی کیتی دھو گھتے گی پر جے اوہناں اپنے اوہوا چالے رکھے، ہُوڑ
ناہ چھڈن والے، پہلاں وی تے کِیتی پاندے رہے نیں۔(٣٨)
اِنج دے لوکاں دے نال نبڑو اودوں توڑی جد تائیں نہ رپھڑ مُکّے۔
تے اللہ دے دین دا ڈنکا چارے پاسے وجّے۔ پر جے ہُوڑ اوہ چھڈ دے
دِسّن اللہ اوہناں دے عملاں نوں ویکھ رہیا اے۔
تے جے گل توں اوہ پِھر جاون رب تہاڈا اے سر سائیں۔ کِنا چنگا اوہ
سرسائیں۔ کِنّا چنگا اوہ سہارا۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭مکرے: مکر کرن والے، دھوکہ دیون والے، ٭متّولّی: سانبھن والے۔ ٭مانگے مارن: کھپ پاون، ٭سیٹ مارن: سیٹیاں وجاون،

  • وچارپبلشرز