islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورۃ الحجرات (مدنی)

سورۃ الحجرات (مدنی)

قرآن مجید

Rate this post
description book specs comment

مترجم:شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

اے ایمان لیائے لوکو اللہ اتے رسول اُس دے ناہ اگوں ودھ ودھ بولو
خوف خدا دا دِل وِچ رکھو۔ بے شک اللہ سُننے والا جانن والا۔ (١)
اے ایمان لیائے لوکو پیغمبر دی آوازوں اُچی ہووے ناہ آواز تُہاڈی
تے گل کر دے نال اُس دے ناہ اُچا بولو جئیوں اِک دوجے نال تُسیں او
کردے رہندے اِنج تُہاڈے عملاں نُوں کُنگی کھا جاسی ایہہ ناہ سار تہانُوں۔
جیہڑے لوکی اللہ دے پیغمبر اگے ہولی بولن اوہوا ول نیں دل
جِنہاں دے اللہ نے وی تقوے واہتے چُن لئے نیں اُنہاں واہتے اوٹ
الٰہی نالے اجر اے رجواں۔ جیہڑے لوکی باہر بُوہے توں سدّا ماری جاون
تینُوں اُنہاں وِچوں چوکھڑیاں نُوں سمجھ نہیں (جے ایہہ گل ماڑی)۔
جے ایہہ لوکی صبر ایناں کر لیندے جد تُوں آپوں اندروں اوہناں کول
آجاندوں اُنہاں واہتے چنگا ہے سی اُنج اللہ تے بخشنہار اے نالے مِہری۔ (٥)
اے ایمان لیائے لوکو جے کوئی فاسق خبر لیاوے کِدھروں کوئی،
اوہدی ہے پُن چھان ضروری ایہہ ناہ ہووے لاعِلمی وِچ قوم کِسے نُوں
وخت کِسے دے وِچ پادیوے تے مُڑ اپنے کیتے تے افسوس ہووے جے۔
چیتے رکھو وِچ تُہاڈے اللہ دا پیغمبر ہے وے (اس دی منّو)تے جے
کر اوہ چوکھی من دا رہے تُہاڈی تُسیں مُصیبت وِچ پھس جاؤ اللہ حُب ایمانی پائی
وِچ تُہاڈے اوہنُوں دِلاں تُہاڈیاں دا گہنا اوس بنایا اِنجے وِچ تُہاڈے پائی
نفرت اوہنے نافرمانی، ڈِھیٹھ پُنے انموڑ پُنے دی ایس طرحاں دے لوکاں
نُوں ای لوکی نیک چلن من دے نیں۔ (٧)
تے اِنج ہوندا ہے اللہ دے فضلوں تے احسانوں، بے شک اللہ آپ
علیم حکیم اے۔
جے دو مومن ٹولے ڈانگو ڈانگ ہو جاون اُنہاں دا غصہ تُھکواؤ پر جے
سمجھو، اِک دُوجے دے نال ودھیکی کردا ہے وے، تاں مُڑ سارے رل
کے نِبڑو اُس نال جیہڑا وادھا کردا دِسدا ہووے جد تائیں اوہ امر اللہ دے
نُوں منن دے ول ناہ آوے جے کر تے لگ جائے آکھے اُنہاں دے غُصّے
تُھکواؤ عدل انصاف کریندے ہوئے۔ کیوں جے اللہ نُوں انصافی بندے
چنگے لگدے ہے نیں۔
تے سب مومن اِک دوجے دے بھائی ہے نیں اُنہاں دے وِچ صُلح
سلُوک چلاؤ خوف خدا دا دل وِچ رکھو تاں جے مِہر تُہاڈے اُتے اللہ ولّوں
ہووے۔ (١٠)
اے ایمان لیائے لوکو اِک دوجے نُوں چگھو ناہیں، ہو سکدا اے اوہ
اُنہاں توں چنگا رب دے کھاتے ہووے، زالاں وی ناہ اِنجے زالاں تائیں
چگھن ہو سکدا اے اوہ اُنہاں دے نالوں چنگیاں رب دے کھاتے ہوون
اِنجے مہنے اِک دُوجے دے نال پھڑو ناہ۔ ناہ لوکوں دے ناں نندیاؤ آپس وِچ
بُلاندے ہوئے ہُن ایمان جدوں لے آئے (ایہہ سمجھو جے) بھیڑے
بھیڑے ناں رکھنے وے کم مریڑا تے جیہڑا وی باز ناہ آیا۔ حد ٹپیالاں
وِچوں ہو سی۔ (١١)
اے ایمان لیائے لوکو چوکھے ظن کرن دی عادت پاؤ ناہیں کُجھ ظن
ہوون گناہی داخل اِنجے کھوتر کھاتر وی ناہ چنگی ہوندی۔ پِچھوں کنڈی اِک
دُوجے دے کِیڑے کڈھنے وی ناہ چنگے کِس نُوں وارا کھاندا ہے وے اپنے
موئے بھائی دا جے ماس اوہ کھائے اُس توں تُسیں کراہت کر دے (غِیبت
ایہوا کُجھ اے) خوف خدا دا اندر رکھو اللہ توبہ نُوں من دا ہے تے اوہ مِہری۔
لوکو اساں تہانُوں پیدا نر ناری توں کیتا مُڑ ونڈ دِتا ذاتاں اتے جماعتاں
اندر تاں جے اِک دوجے نُوں ایس حوالے نال پچھانو، اُنج اگیرے اللہ دے
تے اوسے ہونا جِس وِچ خوف خدا دا چوکھا بے شک اللہ خبراں والا عِلماں والا۔
کہنے نُوں تاں بدُّو وی ہُن کہندے ہے نیں ہے ایمان اساں لے آندا
دس اُنہاں نُوں ناہ ایمان تُساں لے آندا ایہہ آکھو جے ساڈے گل وِچ پیا
گلانواں اجے تُہاڈے دِل ناہ ماسہ مومن ہوئے۔ مُڑ وی جے تُساں سِر سُٹے
اللہ اگے تے اُس دے پیغمبر اگے رب تُہاڈے عملاں وِچوں کُجھ گھٹا سی
ناہیں بے شک اللہ آپ غفور رحیم اے۔
مومن تے اوہ ہوندے جیہڑے اللہ تے ایمان لیائے نالے اُس دے
پیغمبر تے فیر کدے وی شک ناہ کیتا۔ مالوں جانوں راہ اللہ دی اندر رہ
جہاداں کردے اِنج دے اندروں منن والے۔ (١٥)
کہہ دے کیہ جتاندے ہے او دِین اپنے دے بارے رب نُوں اوہ
تاں جانے جو کُجھ وی اسماناں وِچ اے دھرتی وِچ اے اُس توں کیہڑی شے
بُھلی اے۔
تیرے تے ایہہ دِین چڑھاون جے اسلام قبول اج کیتا، کہہ دے جے
احسان ناہ چاہڑو اج اسلام لیاون اُتے۔ اصل احسان تُہاڈے اُتے ہے اللہ
دا جِس تہانُوں راہ ایمانی دسیا ہے وے جے کر ڈِھڈوں گل کردے او۔
بے شک اللہ اسماناں دے تے دھرتی دے سارے ای غیباں نُوں
جانے تے جو کُجھ وی کردے ہے او اوہ پیا ویکھے۔ (١٨)