islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورۃ الحدِید (مدنی)

سورۃ الحدِید (مدنی)

قرآن مجید

سورۃ الحدِید (مدنی)
1 (20%) 1 vote
description book specs comment

مترجم: شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

سُبحان اللہ کہندا ہے وے ہر عرشی ہر فرشی۔
بے شک اوہ اے غلبے والا تے دانائیاں والا۔
اوسے دے ہتھ شاہی ہے وے اسماناں دی تے دھرتی دی۔
اوہ جوائے اوہ ای مارے اوہ ہر کرنی تے قادر اے۔
اوہوا اول اوہوا آخر، اوہوا ظاہر اوہوا باطن ہر کاسے دا علم اے اُس نُوں
اوسے نے ای پیدا کِیتا اسماناں نُوں تے دھرتی نُوں چھے دِناں وِچ مُڑ
تخت اُتے چڑھیا علم اے اُس نوں ہر اُس شے دا جیہڑی دھرتی وچ سمائے
یا اُس وِچوں باہر آوے جیہڑی شے اسمانوں آوے یا اسماناں دے ول
جاوے اوہ تُہاڈے کول ہوندا اے ہر اِک تھاویں تے ہر عمل تُہاڈے تے
اکھ اُس دی ہوندی۔
اسماناں دی تے دھرتی دی شاہی اوسے دے ہتھ وچ اے ہر کم
بارے اوسے ولّوں مِلے اِجازت۔
رات مُکائے دن تے اوہوا تے رات اُتے اوہوا دن نوں فیر مُکائے اوہ
اندراں دِیاں جانے۔
اللہ تے ایمان لیاؤ نالے اُس دے پیغمبر تے، تے اُس وِچوں خرچو جِس
دا اج تہانوں وارث اساں بنایا ہویا،ہین ایمان تہاڈے وِچوں جولے آئے
تے خرچن دے ول وی آئے۔اوہناں واہتے اجر گھنیرا، وگ گئی اے کیہ
تہانوں کیوں اللہ نُوں من دے ناہیں جد پیغمبر اُس دا اُس ول سدّے جے
ایمان لیاؤ اپنے رب دے اُتے۔اوس تہاڈے کولوں ای اِس دی پکی ہاں کروائی
ہے سی۔ جے گل اُتے قائم رہن والے ہے او۔
اپنے بندے اُتے اوہوا ایہہ نر پیچ آیات اُتارے تاں جے اِنج تہانوں
نھیرے وِچوں چانن ول لیاوے کیوں جے اللہ نال تہاڈے نرمی کولوں کم
لیندا اے تے مِہر ُاس دے اندر۔
آخر کیہہ تہانوں وگی کیوں اللہ دی راہے خرچ کریندے ناہیں۔حالاں
اوسے دا ای سب کُجھ اسماناں تے دھرتی وچ اے اج فتح توں پہلاں جس
نے پلیوں لایا تے لڑنے وچ شامل ہویا دُوجے اُس دے کدے برابر ہوسن
ناہیں اوہناں دے نیں اُچے درجے اوہناں نالوں خرچ جنہاں نے پِچھوں
کیتا تے پِچھوں ای وچ لڑائیاں شامل ہوئے۔
اِنج سبھناں دے نال اللہ دا ول ورتن دا وعدہ پر اُس توں ناہ عمل
تہاڈے بُھلّے ہوئے (١٠)
ہے کوئی جیہڑا اج اللہ نوں قرضہ دیوے لو بھوں خالی۔اللہ اُس دی
دولت دے وچ برکت پاسی۔ تے اجر اُس نوں مان ودھاؤ اگے مِلسی۔ جِس
دن تکسیں مومن مرداں تے زالاں نوں نُور اُنہاں دے اگے پِچھے ڈلھکاں
ماری جاندا ہوسی۔اوس دِہاڑے اُنہاں نُوں خوش خبری مِلسی۔موجاںمانوں
وِچ بہشتاں، کول جنہاںدے وگدے پانی دائم اوہناں اوتھے رہنا
ایدوں ودھ کیہ بندہ چاہے۔
اوس دِہاڑے اُنہاں مومن لوکاں اگے عرضاں کریسن کُل منافق کی
نر تے کیہ ناری
کُجھ تاں جُھکو۔ اسیں تہاڈے چانن کولوں لابھ اُٹھائیے ایہہ جواب
اوہناں نُوں مِلسی دُور ہو جاؤ ہُن تہاڈے بھاگیں اِس دی ڈُھونڈ ای رہنی فیر
اوہناں دے وِچ اسیں دیوار کھلی اِک کر دیواں گے اِک دروازے والی
دروازے دے اندر والے پاسے رب دی رحمت ہوسی باہر والا پاسا نِرا
عذاباں والا۔
ایہہ مُنافق باہر کھلوتے اندرلیاں نوں واجاں دیسن کیہ تہاڈے سنگی ناہ
ساں اوہ آکھن گے ہے تے ساہو پر تُساں سی وختاں دے وچ آپ اپنے
نوں پایا ہویا۔ دوراہے دے وِچ کھلوتے شک دی گاٹی چلدے رہ سی۔
کھوکھلیاں سدھراں دے ہتھوں دھوکے کھا کے ایتھوں تک جے امر اللہ
دا سِر تے آیا پر تہانوں (آخر تائیں) اللہ بارے دا ای لایا وڈے دائی اج
چھڈوائی کس نے تہاڈے کولوں لینی ناہ اُنہاں توں جیہڑے ظاہرا کافر ہوئے
اج توں اگ ای ٹھاہر تہاڈی تے رکھوال تہاڈی اوہوا ،ٹھاہر بڑی ای اوہ
ماڑی اے۔
کیہ ایمان لیایاں اُتے اوہ اجے ناہ ویلا آیا جے اوہناں دے دِل
پگھلیون ذکر الٰہی پاروں تے اُس واہتے جو حق بن کے نازل ہویا ویکھو
اوہناں وانگ ناہ ہونا ایدوں پہلاں اِک کتاب جہناں ول آئی تے جد لمّاں
ویلا لنگھیا اُنہاں اُتے دل اُنہاں دے پتھر تھیوے۔ تے اُنہاں چوں
چوکھے ولاں واغ تُڑائی۔ چیتے رکھو اللہ ای اے موئی مِٹی نُوں مُڑ زِندہ
کرنے والا۔ ایہہ تہاڈے اگے نُکتے اسیں بیان کر دے تاں جے.
سوچن ول آ جاؤ۔
جیہڑے صدقے دینے والے مرد ہوون کہ زالاں ہوون تے اللہ نُوں
قرضہ دینے والے لوبھوں خالی۔ اُنہاں نُوں رب بہتا دیسی۔ اگے چل کے
اجر اُنہاں نُوں مان ودھانے والا مِلسی۔
جیہڑے لوک ایمان لیائے اللہ اُتے تے اوہدے پیغمبراں اُتے
اُنہاں دا صدیقی (سچے) درجہ رب اُنہاں نُوں حق دا پہرہ دینے والے گِن دا ہے
وے، اجر اُنہاں دا مِلسی اُنہاں نُوں، اُنہاں دے حصے دا چانن اُنہاں دا
ای حصہ ہوسی۔
تے اوہ جیہڑے نابر ہوئے تے آیات اساڈی نُوں سی جُھوٹ سمجھ
دے۔ اوہ دوزخ دے واسی۔
چیتے رکھو ایہہ حیاتی دنیا والی (چار دِناں دی) کھیڈ اے (جِویں) تماشا
یا سوہنا پن یا اُترائی آپس وچ دی، مالاں اولاداں دی کثرت بدّل وانگوں،
اُگدی پَیلی کھیتریاں نُوں چنگی لگدی اوہوا پَیلی اوڑک پکّن تے آ جاندی
تے رنگ اُس دا پِیلا پَیندا۔ تے آخر نُوں بھوہ ہو جاندی
اوڑک دی اے پھینٹی ڈاہڈی ہاں اللہ دی اوٹ وی مِلدی اوتھے نالے
خوشنودی وی اُس دی۔
ہے حیاتی اِس دُنیاوی اوہ شے جس دا مان نہ کوئی رب اپنے دی اوٹ
طلب وچ اِک دُوجے توں اگے لنگھو، جنت دی حقداری بن دی ہے وے
اِنجے۔ تے اوہ جنت لمی چوڑی اسماناں تے دھرتی جِنّی اللہ اتے رسول اُس
دے نُوں منن والے لوکاں واہتے اوہ سنواری ہے وے۔ ایہہ اللہ دی
دین اے، جس نُوں چاہے اوہ دے دیوے بےشک اللہ بڑیاں فضلاں والا
ہے۔
دُنیا اُتے یا تہاڈے اپنے اُتے آون والی آونہاری وچ کتاب دے لِکھی ہوئی
تے اوسے ای لیکھ مُطابق عملی صورت پھڑ جاندی اے اللہ اگے ایہہ کم
سوکھا۔
تے اِس کر کے ہتھوں نکلے اُتے کرو ناہ جھورا تے جو لبھے اُس اُتے ناہ
پُھل پُھل جاؤ کیوں جے اللہ نُوں ناہ بھاون آکڑ خاں تے شیخی خورے
ناہ اوہ جیہڑے شُومی کردے۔ تے شُومی تے دُوجے لوکاں نُوں وی
لاندے تے جس رب توں مُنہ بھوایا اوہ سمجھ لے اللہ اُس توں تُھڑیا ناہیں
اوہ حمداں دے لائق ہے وے۔ اساں رسول ہمیشہ گھلے پیچوں خالی گلّاں
دے کے۔ ہر اِک نُوں ایں کرناں کجھ اکرناں دِتیاں تے لوکاں نُوں جاچن
دے پیمانے دِتے تاں جے اک تُل لوکی رہن کھلوتے، اساں بنایا سی
لوہا وی۔ اُس دے وچ تراہ وی ڈاہڈا، پر بھلیائی وی لوکاں دی اِنج اللہ
تے ایبھی کُھلے کیہڑا اُس دا تے اُس دے پیغمبر دا اِمدادی ہوندا اُس دے
کِسے اشارے باجھوں اُنج تے اللہ زوراں والا غلبے والا۔
اسیں ای گھلیا نُوح تے ابراہیم نبی نُوں تے پیغمبری سنے کتاب اولاد
اُنہاں دی وچ چلائی۔ اُنہاں وِچوں کجھ تے راہو راہب رہے جاندے اے
پر چوکھے چھڈ گئے راہ نُوں۔
اُنہاں پِچھوں اتوڑتی ہور اساں پیغمبر گھلے تے عیسیٰ بِن مریم تائیں
گھلیا، سبھناں نالوں پِچھے تے انجیل اُس نُوں سی دِتی۔ اُس دے پِچھے لگ
ٹُرے جو اساں اُنہاں دے قلباں اندر نرمی پائی رحم کرن دی عادت پائی
دُنیا توں اک پاسے ہونا کاہڈ اُنہاں دی اپنی ہے سی۔ ساڈے ولّوں اُنہاں
نُوں ناہ بجھ سی اِس دی اساں تے رب نُوں راضی کرنا فرض اُنہاں تے کیتا
ہے سی۔ پر اُس راہے اوہ ناہ چلّے جئیوں چلّن دا حق ہوندا اے۔ اُنہاں
وِچوں منن والے لوکاں نُوں تے اجر اساں منن دا دِتا پر چوکھے سن نافرمانے
اے ایمان لیائے لوکو رکھو خوف خدا دا۔ اُس دے پیغمبر نُوں منّو۔ اللہ
اِس توں دُونی کر سی رحمت اپنی مال تہاڈا، چانن دیسی اوہ تہانُوں جس دی لو
وچ ٹُردے پِھر سو۔ تے دیوے گا اوٹ تہانُوں بے شک اللہ آپ غفور
اے آپ رحیم اے۔ تے ایہہ چانن اہل کتاباں نُوں ہو جائے فضل اللہ دا
اُنہاں دی ناہ مُٹھی وچ اے اوہ تاں اللہ دے ہتھ وچ اے اوہ دیندا اے
جس نُوں چاہے۔ بے شک اللہ بڑیاں فضلاں والا ہے وے۔