islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃ الذاریات (مکی)

سورۃ الذاریات (مکی)

سورۃ الذاریات (مکی)
Rate this post
description book specs comment

مترجم:شریف کنجاہی

بسم اللہ الر حمــن الرحیم

میں (ہواواں) اُنہاں دی سونہہ چاواں جو اُڈان کھلارن۔
تے جو آون بھارے بدّل چُک کے۔ (٢)
تے مُڑ آون ہَولی ہَولی تے مُڑ حکم الٰہی پا کے تھاں تھاں بدّلاں نُوں
ورساون۔
کارا جیہڑا نال تُہاڈے (پھینٹی والا) حقّا سچاّ۔
تے کیتے دا بدلہ پانا ان ٹل ہے وے۔
سونہہ مینوں اسمان دی جس دے وِچ پیہڑے ای پیہڑے۔
چھیکڑ بارے سوچ تریڑ تریڑ تُہاڈی۔
پُٹھی مت والے ای اِس توں مُنہ پرتاندے۔
تے اٹکلیئے مارے جاندے۔
غفلت نے بے سُرت جِنہاں نُوں کیتا ہویا ۔
پُچھدے نیں دِن کیتا پانے دا کد آسی۔
اوس دِہاڑے اگ دے وِچ تپِینا اُنہاں۔
چکھسن فیر سودا شرارت بازی دا اوہ ایہہ سی جِس دے واہتے سَوڑ
تہانُوں ہے سی۔
(دوجے پاسے) خوف خدا دا رکھن والے چوئیاں والے باگاں دے وِچ
موجاں کرسن۔ (١٥)
رب اپنے دا دِتا ہویا جھولی پاسن ایتھے آؤنے توں پہلاں وی اوہ سن
چنگے عملاں والے۔ (١٦)
راتیں تھوڑا سونے والے۔
سرگی اُٹھ کے رب توں بخشش منگن والے۔
مانگت داتے، ہتھل دا حق مال اپنے وِچ سمجھن والے۔
دُنیا دے وِچ تھاں تھاں ہین آیات الٰہی اُنہاں واہتے من جِنہاں دی
پکّی۔
جے تکّو تے آپ تُہاڈے وِچ وی ہے نیں۔
اسماناں دے نال تعلق رِزق تُہاڈے دا اے نالے اُس دا جس دا کارا
نال تُہاڈے۔
اسماناں دے تے دھرتی دے رب دی سونہہ ایں ایہہ آکھی اے اِک
حقیقت جِویں حقیقت گل تُہاڈی کرنی ۔
خبر ضرور ہووے گی تینوں ابراہیم (نبی) دے کول پروہنے آئے
عزت تے پَت والے۔
اندر آ علیک سلیک اُنہاں نے کیتی جی آیاں نُوں اوس کیہا سی
(سوچ آئی جے) ایہہ کوئی انجانُو ای نیں۔
گھر دیاں دے کول گیا پَج پا کے، تے اِک بُھجا ہویا وِچھا اوہ لے آیا۔
تے اُنہاں دے اگے رکھیا مُڑ پُچھیا کیوں کھاؤ ناہیں۔
تے اندر اِک خوف اُٹھیو سو اُنہاں ولّوں۔ اوہ بولے کر خوف ناہ ماسہ
اُنہاں نے خوش خبری اُس نُوں بال اک ہونے دی دِتی جیہڑا
سُوجھت والا ہوسی۔ تِیویں اوہدی جد آئی (تاں ایہہ گل سُن کے) حیرت نال
اوہ اُچی بولی متھے تے ہتھ مار کہیو سُو میں تے بُڈھی ٹھیری اپھل۔
آکھن لگّے ہے منظور خدا نُوں اِنجے بے شک اوہ حکیم علیم اے۔
پُُچھن لگا اے گھلوِیکو ہور تُسیں کِس کم آئے او آکھن لگے سانُوں
نافرماناں دے ول رب گھلیا اے وٹیاں دی پھنڈ چاہڑن واہتے۔
رب تیرے دے ولّوں حد ٹپیالاں واہتے نیں اوہ لِکھے ہوئے تے اُس
تھاؤں مومن کُل اساں کڈھ لینے۔
تے بس اِکّو گھر دے ای اوتھے رب نُوں منن والے۔
(تے جو ہویا) اُس دے اندر عِبرت چھڈی اُنہاں واہتے جیہڑے
اوکھا کرنے والے کِسے عذابوں ڈر دے۔
مُوسیٰ دی سر بیتی وِچ وی گل پتے دی فرعون دے ول سی اُس
نُوں صاف دلیل ای دے کے گھلیا۔
اوہنے بانہواں دے سِر اُتے گوہ ناہ کیتا۔ آکھن لگا ایہہ تاں کوئی
منتر یا اے یا سودائی۔
پکڑ اساں مُڑ اُس دی کیتی سن فوجاں دے تے دریاوے دے مُنہ
پایا کیوں جے اوہدے کم الاہمے والے ہے سن۔
عاد کیاں توں وی ایہہ عِبرت مِل سکدی اے۔ اُنہاں اُتے ککھ ناہ
چھڈّن والے جھکھڑ اساں جُھلائے۔ (٤١)
جیہڑے جیہڑی شے توں لنگھدے ناس ای اُس دا ماری جاندے
تے کریندے چُورا چُورا۔
اِنجے نال ثمُود کیاں دے وی ہوئی سی، چار دِہاڑے اُنہاں نُوں سی
رج کھانے نُوں دِتا۔
پر اُنہاں سِر پھیری کیتی رب اپنے دی آکھی ولّوں فیر اُنہاں نُوں
قابو اِک کڑاکے کیتا۔ تے اوہ تکدے رہ گئے۔
ناہ اوہ رہے سی اُٹھن جوگے ناہ اگوں کُجھ کرنے جوگے۔
نُوح کیاں دے نال وی اِنجے ہو چُکی سی اِس توں پہلاں اوہ لوکی وی
حدّ ٹپنے سن۔
قُدرت اپنی نال اساں اسمان بنایا ہاں اسیں مقدوراں والے۔
دھرتی نُوں وی اساں وِچھایا ساڈے ورگا کون وِچھاون والا۔
ہر شے جوڑا جوڑا پیدا اُس کیتی اے تاں جے مت لوو تے سوچو۔
اللہ دے ول بھج کے آؤ اوہدے ولّوں ول تُہاڈے میں آیاواں کُھلم
کُھلا بن کے ہُوڑن ہارا۔
اللہ دے نال ہور کِسے نُوں ناہ معبود بناؤ۔ اوہدے ولّوں ول تُہاڈے
میں آیا واں کُھلم کُھلا بن کے ہُوڑن ہارا۔
پہلے لوکاں کول وی اِنجے جد کوئی پیغمبر آیا اُنہاں اُس نُوں منتریا
سی جاتا یاں سودائی۔
کیہ وصیت ایہوا ای اوہ اِک دُوجے نُوں کر موئے سن، سچ تاں ایہہ
وے قوم ای ہے ایہہ انموڑاں دی۔
تُوں اُنہاں دا ناہ کر کھتّا۔ تیرے سِر تے دوش نہ کوئی۔
ہاں دیندا جا مت اُنہاں نُوں کیوں جے متّوں مومن لوکی لابھ
اُٹھاندے۔
انساناں نُوں تے جِنّاں نُوں اساں عبادت کرنے واہتے ای تے پیدا
کیتا۔
میں لوکاں توں رزق ناہ چاہواں ناہ کھانے پینے نُوں منگاں۔
اللہ ای رازق اے میرا۔ زوراں والا تے اُکا ناہ لِفنے والا۔
تے اوہ لوک جِنہاں نے حدّاں اج ٹپِیاں نیں اُنہاں نُوں وی مِلسی
عذابوں اوہوا حصہ جو اُنہاں دے اگلے سنگِیاں نُوں مِلیا سی۔ سَوڑ کرن ناہ
تے ماڑا ای حال ہونا ایں کفروناں دا اوس دِہاڑے جِس دا کارا نال
اُنہاں دے۔