islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورۃ الروم (مکی)

سورۃ الروم (مکی)

قرآن

Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

الف لام میم۔(١)
کیہ ہویا جے رُومی ہارے پاسے دے اک پاسے۔ جھبدے ای اوہ
جت جاون گے کنڈ لواون پچھوں۔ امر خدا دے اپنے ہتھ وس کل وی سی
تے کل وی ہوسی۔ اوس دِہاڑے مومن لوکاں دے اللہ دل کھیڑے۔
اللہ جس نُوں چاہے تے جد چاہے ہتھ پوائے۔ اوہ عزیز رحیم اے۔
وعدہ رب دا رب دا وعدہ۔ اوہ آکھی توں مُول ناہ ایدھر اودھر ہووے۔
چوکھے لوکاں دی ایہہ سمجھوں گل اتیرے۔ اوہ تاں دِسل (نظر آؤن والی) دنیا توں ایں
جانن جو کُجھ جانن۔ تے (ایسے توں) بھلک بھلائی ہوئی اُنہاں۔
کیہ اوہ دل دے اندر ایہہ چتارن ناہیں اللہ نے ایہہ دھرتی ایہہ
اسمان رچائے اک منصوبہ مِتھ کے تے اک مِتھے ویلے تائیں۔ مُڑ وی چوکھے
لوک ناہ منن رب اپنے دے اگّے اُنہاں پیش ہونا ایں۔ (٨)
کیہ اُنہاں ناہ دنیا دے وچ پِھر ٹُر تکیا کیہ اُنہاں توں پہلڑیاں دی
اوڑک ہوئی۔ اوہ اُنہاں توں ودھ بلکاراں والے ہے سن، واہیاں کرنے والے
ہے سن، وسّوں کرنے والے ہے سن اُنہاں نالوں کدھرے ودھ کے۔ اساں
ضرور رسول اُنہاں دے ول وی گھلے کھریاں کھریاں دے کے اللہ نُوں
ایہہ زیب ناہ دیندا ہے سی ظلم کرے اوہ اُنہاں اُتے۔ ظلم اُنہاں نے
آپوں اپنے اُتے کیتا، ماڑی اوڑک۔
کیتے تے آیات الٰہی نُوں رہے سی جھٹھیاندے ہتھوں اُنہاں نُوں رہے
چگھدے۔ (١٠)
اللہ ای مُڈھ بنھن والا پیدائش دا، اوسے اِس نُوں دُہرانا ایں تے
اوسے ول پرت تُہاڈی۔
چیتا رکھو جدوں قیامت سر تے آئی جُرمی لوکاں نُوں بے حرصی ہو
جانی ایں۔ اوہ جِنہاں نُوں کل شریک رہے سی رب دا گِن دے اج ناہ بوہڑن
جوگے ہوسن تے اِنج اپنے اوہ شریکاں وانگوں، ہتھل رہسن۔
کیوں جے اوس قیامت نے جد کھلونا سر تے سب شریکاں کھنڈ
پنڈ جانا۔ ہاں جِنہاں ایمان لیاندا تے کیتو نیں کم چنگیرے خوشیاں اوہ
مناندے ہوسن وِچ باگاں دے۔
دُوجے پاسے راہ کفر دی نپّن والے، تے آیات اساڈی نُوں جھٹھیارن
والے رب دے اگّے پیشی نُوں ناہ منن والے اوہ شکنجے وِچ عذاب دے ہوون
گے۔
ایسے کر کے شام سویرے رب دیاں تسبیحاں آکھو۔ کیوں جے دھرتی
تے اسمان الاون حمداں اُس دیاں ای کیہ دوپہرِیں کیہ دوپہروں پِچھے۔ اوہ
جِیندل نرجِیندل (مویا) وِچوں تے نرجِیندل جِیندل وِچوں کڈھے۔ دھرتی نُوں اوہ
موئی مری ہو جانے توں پِچھے جِیوت کردا۔ اِنجے نال تُہاڈے ہونی۔ (١٩)
ہے اچرجاں اوس دِیاں دے وِچوں ایبھی اوس تہانُوں مِٹّی وِچوں پیدا
کیتا تے جد اِنج بشر بن جاؤ دُنیا دے وچ کِھلر جاؤ اچرجاں اوس دیاں
دے وِچوں ایبھی اوس تُہاڈی جنسوں سنگ تُہاڈے پیدا کیتے تاں جے
سُکھ اُنہاں توں پاؤ۔ اوس تُہاڈے وچ تعلق اک دُوجے نُوں چاہنے دا تے
اک دُوجے دی منن دا اے پیدا کیتا۔ اس دے وچ اچرجاں ہے نیں سوچن
والڑیاں دے واہتے۔ ہے اچرجاں اوس دیاں دے وِچوں ایبھی اوس بنائے
ایہہ اسمان سنے دھرتی دے، وکھو وکھو بلاری تے رنگ اوس تہانُوں دِتے۔
جانن والے لوکاں واہتے ہین پتے اِس اندر۔ ہے اچرجاں اوس دیاں دے
وِچوں ایبھی رات دِہاڑی وچ تہانُوں نیندر دینا تے فضل اُس دا محنت کر کے
جھولی پانا۔اس دے وِچ پتے دیاں گلّاں سُننے والے لوکاں واہتے۔ ہے
اچرجاں اوس دِیاں دے وِچوں ایبھی اوہ تہانُوں بجلی دس کے ڈر وی پائے
تے آساں دی لائے۔ اسماناں توں پانی لاہے جس توں دھرتی موئی ہوئی فیر
جوائے۔ اِس دے وچ پتے دیاں گلّاں عقلاں والے لوکاں واہتے۔ ہے
اچرجاں اوس دِیاں دے وِچوں ایبھی اسماناں دا تے دھرتی دا امر اُس دے
نُوں منّی جانا تے جد زِوِیوں نِکلن واہتے واج پوے گی اُس دے وِچوں نکل
پووے اوسے دا ای جو کُجھ وی اسماناں وچ اے دھرتی وچ اے واگ
اوسے دی سارے من دے۔ اوہ پیدائش دا مُڈھ بنھن والا ایس عمل نُوں
دُہرانے وی والا تے ایہہ اُس دے واہتے واہوا سوکھا۔ اسماناں وچ تے دھرتی
وچ سب توں ودھ کے خالق اوہوا۔ اوہ عزیز حکیم اے۔ (٢٧)
اپنی ذات تُہاڈی وِچوں رب مثال تہانُوں دیوے۔ کیہ تُہاڈے اپنے
ہتھ وس کارندیاں دے وِچوں انج دے وی نیں ساڈے دِتے ہوئے
وِچوں سانویں ہین شریک تُہاڈے تے تُسیں اُنہاں کولوں اِنجے کھمب
کھاندے او جئیوں کھاندے او اپنے ورگے لوکاں کولوں۔ اِنج اسیں آں
عقلی لوکاں نُوں سمجھاندے سوکھے کر کے اپنے ڈونگھے نُکتیاں نُوں۔ تے
ایہہ مُورکھ من ترنگاں اپنیاں دی پُوچھل نپ کے ٹُردے جاندے۔ سچ
اے اللہ جس نُوں پُٹھے پاسے لائے اُس نُوں کیہڑا راہے پائے۔ اِنج دیاں دا
بوہڑن ہارا کون ہو سکدا۔ اِس کر کے تُوں دِین حنیفی (سچا) ول مُنہ کر لے۔ ایہوا
فِطری راہ اللہ دی تے جاگ اس دی لوکاں وچ اِس لائی ہوئی۔ تے دِین اللہ
دا ناہ بدلنہارا ہر گز۔ ایہوا ای تے پکی پِیڈی فِطری راہ اے۔ چوکھے لوکی جے
اِس گل نُوں ناہ سمجھن ناہ سمجھن۔ تُسیں رجُوع اللہ ول کر کے اُس دی کمب
دِلاں وچ رکھ کے رہوو نمازاں اُتے قائم تے ناہ تھیوو مُشرک لوکاں وِچوں
اُنہاں وِچوں وکھری وکھری بال جِنہاں نے اپنی اپنی سیکی تے ہو ونجے
ٹوٹے ٹوٹے تے ہُن خوش نیں جِتھے جِتھے لگے ہوئے۔ مُڑ وی جد کرے
اُنہاں نُوں ٹوہنی آ کوئی ٹوہندی اے رب اپنے دے ول رجُوع اوہ
کر دے ہوئے کرن دُعائیں اُس دے اگّے۔ پر جد اُس دی رحمت ولّوں
مُنہ سلونا ہو جاندا نیں اُنہاں وِچدے ای کُجھ لوکی رب دے نال شریک
رلاندے تے اِنج جو اساں دِتا سی اُس دے ہوجاندے اِنکاری۔ (ٹھیک
اے)کر لؤ موجاں۔ سمجھ تہانُوں جھب لگ جاسیں۔ کیہ اُنہاں دے ول
دلیل اساڈے ولّوں کوئی اُتری جس دے سر تے اوہ پئے شِرک کمائی
جاندے۔ (گل ایہوا اے) جد لوکاں دا رحمت اپنی نال سلُونا مُنہ کرنے
آں اوہ کِھڑ جاندے پر جد اُنہاں دے کرتُوتاں پاروں کوئی وگنی وگ
اُنہاں تے جائے اوہ ڈھیری ڈھاہ بہندے۔ کیہ اُنہاں نُوں دِسدا ناہیں۔
اللہ ای اے جس نُوں چاہے دے فراخی وی تنگی وی رِزقوں۔ تے اِس اندر
ڈُونگھے نُکتے من ٹُر لوکاں واہتے۔ (ایسے کر کے) ساک کِسے نُوں دے حق
اُس دا اِنجے دے مسکین کِسے نُوں تے راہی نُوں۔ ایہہ اُنہاں دے واہتے
چنگا جو اللہ دی خوشنودی دے چاہی ہوون۔ اِنج دیاں دی بیجی پکنی۔ ایس
بُھلیکھے رقم تُسیں سود اُتے دیوو اوہ لوکاں دے پیسے دھیلے وچ رل کے ودھ
جائے (ایہہ ناہ سمجھو) اللہ دے ناہ کھاتے اوس ودھینا۔ ہاں اللہ دی
خوشنودی دے چاہی بن کے رقم زکاتے جیہڑی لاسو اُنج دیاں دے مالے
ای رب برکت پاسیں۔ اللہ ای اے جس نے تہانُوں پیدا کیتا، رِزق تہانُوں دِتا،
اوہ تہانُوں مارے گا وی، زندہ وی اوہ کر سی۔ کیہ تُہاڈے مِتھے ہوئے ہے
شریکاں وچ وی کوئی، انج دا کم کوئی کر سکنے والا۔ اُس دے نال ناہ کوئی
رلدا۔ تے اوہ اُنہاں نالوں بہت اُچیرا تُساں جِنہاں نُوں اُس دے سنگ
رلایا۔ (٤٠)
جل تھل وِچ فساد اِنساناں دے کرتُوتاں پاروں ہوون تے اِنج اِکناں
نُوں اِکناں دے عملاں دا پھل مِلدا۔ ہو سکدا اے موڑا کھاون۔ کہہ اُنہاں
نُوں پھر ٹُر کے ہر پاسے ویکھو۔ کیہ انجام اُنہاں دا ہویا۔ جو تہاتھوں پہلاں
ہوئے۔ تے اُنہاں چوں مُشرک ای سن چوکھے۔ تُوں اِس کر کے دین
پکیرے ول توجہ اپنی کر لے اللہ ولّوں آون والے ویلے دے آ جاون توں
پہلاں جو اٹل اے تے اُس ویلے نفسو نفسی پَے جانی ایں۔ کفر جِنہاں نے
کیتا ہوسی بھار اوسے اُتے اُس دا پَیسی چنگ جِنہاں نے کیتا ہوسی اپنے
واہتے ای تھاں اُنہاں پدھری کیتی ہوسی۔ (ایہہ دِہاڑا اُس واہتے وے)
تاں جے اللہ اپنے فضلوں دے جزا اُنہاں دے تائیں جیہڑے وَل ایمان
لیائے تے مُڑ چنگے عمل کمائے۔ ایہہ ضرور اے کفروناں نُوں اللہ مُنہ ناہ
لائے۔ (٤٥)
ایہہ اچرجاں اوس دِیاں نیں اوہ ہوائیں گھلے۔ سُکھ سنیہوے ہون
جِنہاں دے پلّے تاں جے اُس دی رحمت نُوں وی چکھو تے اوسے دے
امروں بیڑے رلکن جِنہاں راہیں اُس دے فضل کرم نُوں ڈُھونڈن نکلو
تے مُڑ شکر گزار ہو جاؤ اُس دے۔
اساں رسول تیرے توں پہلاں لوکاں ول اُنہاں دے لگدے
گھلے۔ اوہ اگھڑویاں لے کے آئے تے ناہ منن والڑیاں دی کُھمب اساں
ٹھپّ دِتی تے ایمان جِنہاں سی آندا اُنہاں دے امدادی ہوئے۔ ایہہ سی
فرض اساڈا۔
اللہ ای تے گھلنہار ہواواں دا اے جو بدلاں نُوں پِھر دِیاں چا کے۔
اسماناں دے وچ اُنہاں نُوں اپنی مرضی نال کھلارے فیر اکٹھیاں تھاں
تھاں کر کے تکدا ہے ویں اُنہاں وِچوں پانی وسن لگ پیندا اے۔ تے جد
اپنے بندیاں وِچوں جس تے چاہے ورساندا اے اوہ کِھڑ جاندے حالاں اوہ
وِسّن توں پہلاں ہوندے نیں بے آسے۔ ویکھ اللہ دی رحمت دے تُوں
ایہہ کرشمے کِنج اوہ موئی ماری مِٹّی کر دیندا اے زِندہ۔ اوہ یقیناََ مُردے زِندہ
کرنے والا تے ہر کم دے کرنے اُتے قادر ہے وے۔ پر جے کدے
جھلان اجیہا اسیں جھلائیے جس دے اثروں پَیلی پِیلی پَیندی ویکھن۔ اوہ
ناشُکری دے ویہڑے جا وڑ دے۔
تُوں مُردے دے کیہ کن پاسیں، تُوں ڈورے نُوں کِویں سُناسیں
مونہوں کڈھی، جد اُنہاں نے کنڈاں ہون بھوائیاں، عقلوں انھے اِنج دیاں
نُوں تُوں گمراہی وِچوں کڈھ ناہ سکدا۔ تُوں تے اوسے دے ای کنِّیں پا سکنا
ایں جیہڑے منّن جو آیات اساڈی تے سِر سُٹ کھلونے والے۔
اللہ ای اے جس نے تہانُوں کمزوری دی حالت دے وِچ پیدا کیتا،
کمزوری توں بعد اُس دِتا زور تہانُوں تے مُڑ زوروں کمزوری دے ول
پرتایا تے کر دِتا بُڈھا ٹھیرا۔ جیہڑی صُورت وی اوہ چاہے پیدا کردا۔ اوہ
علیم اے اوہ قدیر اے۔ (٥٢)
جدوں قیامت آجائے گی۔ مُجرم لوکی قسماں کھاسن پل دا پل ای اجے
تے مویاں ہویاں جاپے لنگھیا۔ اِنجے دے ای پُٹھے ٹیوے (دنیا وچ اوہ)
لاندے رہے سی۔ ہاں اوہ لوک جِنہاں نُوں (ربّوں) سُوجھ مِلی ایمان سی مِلیا ایہہ
آکھن گے تُسیں رہے اوہ جِتنا چِر سی اللہ لکھیا حق تُہاڈے حشر دِہاڑے
تائیں۔ تے ایہہ جے اوہ حشر دِہاڑا۔ پر تُسیں تے اُس نُوں من دے ناہ سی۔
اوس دِہاڑے یئیں یئیں کرنا مُنکر لوکاں دے ناہ کم کِسے وی آسی تے ناہ
اوہ چُھٹکارا پانے والے ہوسن۔
ایس قرآن اندر اسیں گلّاں ون سوَنّیاں ہین گلائیاں۔ تے جے تُوں
اچرج کوئی وی لے کے اُنہاں کول آ جاویں کفروناں نے ایہوا کہنا تُسیں تے
جُھوٹھی گھاڑاں گھڑنے والڑیاں چوں۔ اِنج اللہ ٹھپے لا دیندا مُورکھ لوکاں
دے قلباں تے۔

تُوں لے کم صبر دے کولوں۔ بے شک اللہ دا وعدہ اے ہو کے رہنے
والا۔ پا ناہ دیون بھیڑا تینُوں ویکھ اے بے یقینی لوکی۔ (٦٠)