islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃ الطُور (مکی)

سورۃ الطُور (مکی)

سورۃ الطُور (مکی)
Rate this post
description book specs comment

مترجم:شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

سونہہ کھا کے میں طُور دی آکھاں۔ اُنہاں حُکماں دی وی سونہہ میں
کھاواں۔
ہتھ جِنہاں نُوں ویلے ناہ پا سکنا مارُو۔
وسدے کعبے دی سونہہ۔ نالے اُتلے (نیلے) چھت دی۔
دندو دند سمندر دی وی۔
رب تیرے دے ولّوں پھینٹ اٹل اے۔
اُس نُوں روکن والا کیہڑا۔
جِس دن کانبُو اسمانے نُوں ڈاہڈا چِھڑنا۔ تے جبلاں نے رلکن پھڑنی۔
اوس دِہاڑے باب اُنہاں دے بھیڑی ہونی جیہڑے کل سی جُھوٹھ
سمجھدے گل اساڈی۔
تے بے معنی گلّاں دے وِچ اُنہاں وقت گوایا۔
دوزخ دے ول پُج کے کھڑنا ایں اوس دِہاڑے۔
تے دسناں ایں ایہہ اگ بھا تُہاڈے، گل اساڈی جُھوٹھی گِننے پاروں۔
دسّو ہُن ایہہ جادُو سی یا تُساں ناہ اکھاں کولوں کم لیا سی۔
لنگھو اُس وِچ دل اپنے نُوں وڈا کر کے ناہ کرو گے تاں وی فرق ذرا ناہ
پَینا وڈھ رہے او جو تُساں کل گڈیا ہے سی۔
(دُوجے پاسے) مُتّقِیاں نے باگاں اندر موجاں دے ہونا ہے
وے۔
رب اپنے دے دِتے ہوئے تے عیشاں اوہ کر دے ہوسن، دوزخ دی
پھینٹی توں اللہ نے محفُوظ اُنہاں نُوں رکھیا۔
کھاوو پِیوو نال مزے دے اپنے عملاں دی برکت توں۔
وِچ قطاراں وِچھے ہوئے پلنگاں اُتے ڈھواں لا کے۔
سُوجھل حُوراں دی وِچ سنگت۔
جیہڑے لوک ایمان لیائے تے اُنہاں دے جمّیاں نے وی راہ اوہوا
ای نپّی اگّوں من ٹُرنے دی۔ اسیں اُنہاں دے نال اُنہاں دی جات
مِلاساں تے اُنہاں دے عملاں وِچوں رتّی بھر وی گھٹ ناہ کرساں، اِنج ہر
کوئی اپنی اپنی کیتی دی پھاہی وِچ پھاتھا۔
اسیں اُنہاں نُوں میوے اُتے میوے دیساں، لَون دیاں گے
جیہڑے جیہڑے رنگ دے چاہسن۔
کاسے لیسن اک دُوجے دے کولوں (نال محبت) کھوہ کے، پر
پِیندے بکواس ناہ کرسن ناہ ای بے حیائی کرسن۔
گولے نڈھے سانبھے سانبھے لعلاں ورگے اگے پِچھے پِھردے ہوسن۔
اِک دُوجے دے ول مُنہ کر کے اک دُوجے نال گلّیں کرسن۔
کل تائیں تے اسیں گھراں وِچ سہمے سہمے ای رہندے سی۔
اللہ نے احسان اساڈے اُتے کیتا تتی لو توں اوس بچا دِتا اے سانُوں۔
اسیں پُرانے اُس دے یادی۔ بے شک اللہ نیک سلوک اے کرنے
والا، نالے مِہراں والا، لوکاں نُوں مت دیندا رہ تُوں رب اپنے دا فضل
تیرے تے، ناہ تُوں کاہن ناہ سودائی۔
جے اوہ تینُوں شاعر آکھن تے ویلے دے گیڑ کِسے نُوں اوہ اُڈیکن
کہہ اُنہاں نُوں کر دے رہوو اُڈیک تُسیں وی میں وی ہاں اُڈِیکے لگا۔
کیہ اوہ سوچ سمجھ کے ہین اِس پاسے لگے، لگدا اے جے اوہ لوکی حدّ
ٹپن والے۔
کیہ اوہ کہندے ایہہ اپنی ای گھاڑ اے اُس دی۔ سچ تاں ایہہ وے
اوہ انموڑاں دا ٹبّر اے۔
کیوں اوہ لے کے آ ناہ جاندے ایس طرحاں دی گل ای کوئی جے اوہ
سچے۔
کیہ ایہہ ہو گئے عدموں اپنے آپ ای پیدا، کیہ ایہہ آپوں اپنے خالق،
کیہ اسمان سنے دھرتی دے اُنہاں نے خلقائے، سچ تاں ایہہ وے اوہ
یقینوں کورے۔
کیہ اُنہاں دے کول خزانے رب تیرے دے یا اُنہاں دے اوہ
کروڑی۔
کیہ اُنہاں دے کول اے پوہڑی جِس تے چڑھ کے اوہ گلّاں سُن
لیندے، فیر اُنہاں دا سُننے والا پکی پیڈی آکے گل سُنا تے دیوے۔
اللہ نُوں کِس گلّوں جانن دھیاں والا اپنے تائیں پُتراں والے جانن۔ (٣٩)
کیہ تُوں اُنہاں کولوں اُجرت منگدا ہے ویں جس دا دینا بھارا اُنہاں
نُوں لگدا۔
کیہ ایہہ غیب دِیاں گلّاں نُوں جانن والے تے اُنہاں نُوں لاگو کر
دے۔
یا کِسے اوہ داء دے پِچھے، اِنج دا اُنہاں ای کھانا ایں جیہڑے لوکی
کافر ہوئے۔
کیہ معبود اُنہاں دا کوئی غیر اللہ وے، اللہ اُنہاں دے شِرکاں توں
پاک سراسر۔
جے ایہہ تکسن اسماناں توں ڈِگن ہاکا ٹوٹا کوئی سمجھن گے جے ہیٹھاں
اُتے ایہہ بدّل نیں۔
تُوں اُنہاں دا کھیڑا چھڈ دے آپے ای اِک روز اُنہاں تے آ جانا ایں
کڑکے چڑھ کے۔
چال اُنہاں توں کوئی وی ناہ تدوں چلِینی ناہ امداد کِسے نے کرنی۔
جیہڑے ول حدّ ٹپدے رہے نیں ہور عذاب اِک اُنہاں واہتے (ہے
قیامت والا) چوکھے نیں بے خبر اِس گل توں۔
رب اپنے دی آکھی اُتے جمّیا رہ تُوں ناہ ساڈی تُوں نظروں اوہلے،
رب اپنے دے رہ گُن گاندا اُٹھن ویلے۔ سوندے ویلے تے اُس ویلے
کنڈاں تارے جد کر جاندے۔