islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃ القمر (مکی)

سورۃ القمر (مکی)

سورۃ القمر (مکی)
Rate this post
description book specs comment

مترجم: شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

ساعت (ویلا) اوہ سِرے تے آئی جے چن پاٹے۔
اوہ اچرج کوئی وی ویکھن، اپنا مُنہ بھواسن اُس توں تے ایہوا ای کہسن
چِر توں لوکی دِسدے کردے آئے اِنج دے جادُو۔
اُنہاں ہُن وی جُھوٹھ ای جاتا لگے من آشاواں پِچھے ہر ایک کم دے
ہونے دا اِک ویلا ہوندا۔
اِنج دی گل وی اُنہاں تک اپڑِیوی ہے سی ہُوڑ ہٹک سی جس دے
پلّے۔
نالے دِل وِچ گھر کرن جو اِنج دیاں سمجھوناں پر ناہ جھون کِسے کم دِتا۔
تُوں اُنہاں توں پاسے ہو جا کر اُڈِیک اُس ویلے دی جد سدّن والے نے
اُنہاں نُوں ناہ من بھانی شے ول سدّنا۔
اکھاں تھلّے ول ہوسن تے قبراں وِچوں مکڑی دے ول وانگوں اُنہاں
نکل آؤنا ای۔
سدّن والے دے ول وغ تغ کر دے آ سن فیر آکھن گے ایہہ تاں
ڈاہڈا اوکھا ویلا۔
نُوح کیاں وی اُنہاں نالوں پہلاں اِنجے جُھٹھلایا سی تے ساڈے بندے
نُوں کہندے رہے سی جُھوٹھا نالے کہندے سی سودائی اُس نال اوکھے وی اوہ
بولے۔ (٩)
رب اگے فریاد اُس کیتی میں اُنہاں توں عاجز آیا تُوں ایں بدلہ لے
اُنہاں توں۔
فیر اساں در بدلاں دے ہڑ والے کھولے۔
تھاں تھاں پانی پاڑ زمیناں وی پُھٹیا سی دونویں پانی لگ پئے اس
کارے، جو مِتھی سی اُنہاں واہتے۔
نُوح نُوں میخاں پھٹیاں والی تے اسوار اساں کر دِتا۔
تردی جاندی ساڈی اکھیاں دے اوہ اگے۔
ایہہ سارا کُجھ اُس دے کہنے تے ہویا سی قدر ناہ جس دی اُنہاں جاتی۔
اساں زمانے وِچ اِس گل نُوں عبرت واہتے زِندہ رکھیا ہے کوئی عبرت
پھڑنے والا۔
کرو تصور اُس عذاب میرے دا نالے اوس ہُوڑن دا۔
ایہہ قرآن سمجھ وِچ اونویں ہے آجاون والا کیتا۔ ہے کوئی سمجھن والا۔
عاد کیاں وی ناہ منّی سی آکھی ساڈی کرو تصور اوس عذاب میرے دا
نالے اوس ہُوڑن دا۔
اساں اُنہاں نُوں شُوکل جھکھڑ دے وس پایا اِک دِہاڑے، جس دے
مندے اثر ہیٹھاں اوہ رہے ہمیشہ۔
لوکاں نُوں چُک چُک کے مارے مُڈھوں پٹ کے جیوں کھجیاں دے
پیٹے۔ (٣٠)
کرو تصور اوس عذاب میرے دا نالے اوس ہُوڑن دا۔
ایہہ قرآن سمجھ وِچ اونویں ہے آ جاون والا کِیتا چیتے رکھن واہتے۔
ہے کوئی چیتے رکھن والا۔
ہُوڑن ہاراں دی ناہ منّی قوم ثمود دی نے وِی اِنجے۔
آکھن لگے اپنے وِچ دے اِک بشر دے پِچھے لگے تے کیہ لگے۔ اِنج اسیں تے
راہواں بُھلساں تے وختاں وِچ پَیساں۔
ساڈے وِچوں اوسے تے ای کیہ مت بانی اُترینی سی۔ ایہہ کڑلی تے
پُھونڈی اے۔
کل نِتریسی کون کڑلی تے پُھونڈی سی۔
ڈاچی اک اساں گھلنی ایں ازمائش نُوں ول اُنہاں دے صالح تک تُوں
کیہ ہوندا اے ناہ پَو سَوڑا۔
ایہہ سمجھا دے اُنہاں تائیں پانی وی اے وارا بندی واری واری پانی
اُتے ہر کوئی آوے۔
(نابر لوکاں) جا فریاد وڈیرے اپنے اگے کیتی تے اُس آکے کھچاں اوس
دیاں نُوں وڈھیا۔
کرو تصور اوس عذاب میرے دا نالے اوس ہُوڑن دا۔
اساں اُنہاں ول اک شکاٹ جیہا گھلیا جس اوہ وسّوں واڑ کِسے دے
ڈِھینگر والے پتراں وانگوں چُورم چُورا کیتی۔ (٣١)
ایہہ قرآنی گلّاں چیتے رکھن والے واہتے ہین آسان بنائیاں۔
ہے کوئی چیتے رکھن والا۔
لُوط کیاں وی گول بٹک دی کیتی ناہ سی۔ (٣٣)
فیر اساں اُنہاں تے گھلی وٹل نھیری لُوط نبی دے گھریالاں نُوں اساں
ولایا سرگی ویلے اُنہاں نُوں سی اوتھوں کڈھیا۔
ایہہ احسان اُنہاں تے کِیتا کیوں جے شُکر گزاراں دا مُل اِنجے پایئے۔
اوس اُنہاں نُوں ساڈی پکڑوں دبکایا وی ہے سی پہلاں پر اوہ گولن ول
ناہ آئے جھون اُس دی نُوں۔
ہتھوں اوہدے مہماناں نُوں اِس کولوں کُھسن دی کیتی اساں اُنہاں دے
دِیدے کھوہ لے ہُن عذاب میرے نُوں چکھو تے میرے جھونے نُوں چکھو۔
ایہہ قرآنی گلّاں چیتے رکھن والے لوکاں واہتے خُوب آسان بنائیاں
ہے کوئی چیتے رکھن والا۔
اِنجے ای فرعون کیاں دے کول آئے سن جھونن والے۔
اُنہاں نے وی اِک نہ منّی۔ اساں اُنہاں نُوں مُڑ اِنج پھڑیا جیوں کوئی
زورآور تے ڈاہڈھا پھڑدا ہے وے۔
کیہ کفرون تُہاڈے اُنہاں کفروناں توں ہین اتیرے۔ یا معافی نامہ کوئی
وِچ زبوراں حق تُہاڈے لکھیا ہویا۔
یا اُنہاں نُوں مان اے واری لاہ سکنے دے قابل ہے نیں۔ (٤٤)
اُنہاں سبھناں نسّ جانا ایں کنڈ بھواں کے۔
اصلی پِڑ تے نال اُنہاں دے وڈی اوس گھڑی پَیناں ایں۔
اوہ گھڑی اِک آفت ہوسی اِک کڑاہنگ۔ اُنہاں دے واہتے۔
انموڑاں نُوں بُھل اے کوئی مت اُنہاں دی ماری ہوئی
اُنہاں دوزخ وِچ ای جانا۔ مُنہ پرنے اوہ تدوں گھسیٹے اگ دے اندر
سُٹے جاسن۔ اتے سواد اُس اگ دا چکھسن۔
ہر شے اساں بنائی ہوئی مِتھ کے۔
امر اساڈا اکھ دے اک پلکارے نالوں ودھ ناہ لیندا۔
مار مُکائے ہین تُہاڈے ورگے کِنّے۔ ہے کوئی اُس نُوں سوچن والا۔
ہر کِسے نے جو کُجھ کیتا کھاتے چڑھیا۔
مُتّقِیاں نے نہراں والے باگاں دے وِچ ڈیرے لانے۔
سچ دی بیٹھک بیٹھے ہوئے شاہ مہاوس دے دربارے۔ (٥٥)