islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃ النجم (مکی)

سورۃ النجم (مکی)

سورۃ النجم (مکی)
Rate this post
description book specs comment

شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

آپ گواہ قرآن اُتردا ہویا اُس تے۔
ناہ تُہاڈا سنگی بُھلیا ناہ اوہ پُٹھے راہ پیا اے۔
اوہ کوئی وی گل ناہ کردا من مرضی دی۔ اللہ ولّوں آئی ہوئی ایہہ تاں وحی
اے۔ (٤)
بڑیاں قُوتّاں والے وحی قبُولن دا ایہہ جوہر اُس وِچ پایا۔
یعنی عقلاں والے رب نے، (ایسے توں ایں) اوہ اڈول رہیا سی۔
اُس ویلے اوہ سب توں اُتلے دندے ہے سی۔
ہور اوتھوں اوہ نیڑے ہویا۔
نیڑے توں وی نیڑے۔
دو کماناں دی وِتھ اُتے اُس نالوں وی گھٹ ای سمجھو۔
اُس دے نال خدا دی ہوئی جِنّی ہوئی (ایڈی دُوروں)۔
دِل نبی دے جو تکیا سی دسیا اوس نرول اوہوا ای۔
کیوں ہُن اُس دے ڈِٹھے تے وی بحثو۔
اُس نے تکیا نیڑے ہوندا فیر اک واری اوہوا جلوہ۔
انتل حدّے سدرے لاگے۔
جس دے کول ای جھوک بہشتی۔
جد سدرے نُوں ڈھکن والے (نُوری جلوے) ڈھک لیا سی۔
نظر بھویں ناہ اُس دی اوتھے ناہ بے قابُو ہوئی۔ کُجھ اچرجاں رب دیاں اُس
وڈیاں وڈیاں تکیاں اوتھے۔ (١٨)
تکیا ہووے گا جے لات اَتے عِزّیٰ نُوں۔
تیجی تھاں منات اے۔
یعنی اپنے واہتے جاتک دھیاں اوہدے واہتے۔
ایہہ تُہاڈی کانی ونڈ اے۔
نام اُنہاں دے گھاڑ تُہاڈی اپنی نالے وڈکڑیاں دی۔ اللہ ولّوں اُنہاں
بارے سند ناہ کوئی۔
ایہہ لوکی تاں ظن ای پلّے بنھی پِھردے یا مُڑ جو من وِچ آجاوے۔ حالاں
اُنہاں دے رب ولّوں اُنہاں دے ول ہے ہدایت آئی ہوئی۔
ہر کِسے دی کدوں تمنا پُوری ہووے۔
اوّل آخر اللہ دے ای ہتھ وس ہے وے۔
اسماناں دے وِچ فرِشتے ہین ہزاراں پر اوہ کم کِسے دے ماسہ نہ آسکدے۔
ہاں کِسے دے بارے رب دی مرضی ہووے تے اوہ چاہے (تاں گل
وکھری)۔
جیہڑے لوکی چھیکڑ نُوں ناہ من دے ہے نیں اوہ زنانے ناں ملائک دے
رکھدے نیں۔
عِلموں ہوندے نیں اوہ کورے تے اٹکل دے پِچھے لگدے۔ تے اٹکل ناہ
کدے حقیقت دی تھاویں کم دے سکدی اے۔
اِس کرکے تُوں چھڈ اُنہاں نُوں مُنہ جِنہاں نے موڑ لیا اے موڑن دے۔
نیں ساڈے ذکروں اُنہاں نے بس اِس دُنیا دی موج ای چاہی۔
سوچ اُڈاری ہے اُنہاں دی ایتھوں تائیں تے ایہہ رب تیرا ای بہتر جانن
والا کیہڑا راہوں کُھنج گیا اے ایبھی اوہوا بہتر جانے کیہڑا ہے وے راہ دے
اُتے۔
اللہ دا ای ہے وے سب کُجھ عرشی فرشی۔
بدکرداراں نُوں اوہ دیسی ماراں، ول ورتے گا نال اُنہاں دے جیہڑے
عملاں وِچ ول ورتن۔ وڈیاں وڈیاں ہین گناہواں تُوں تے بے حیائیاں
کولوں جیہڑے رہندے بچ کے پر پلّے تے بے معلومی چھٹ کوئی پے
جاندی جے وے (اوہ تسلی رکھن) اللہ بخشن دے وِچ کُھلا۔
اوہ تہانُوں اودوں دا اے جانن والا جد تہانُوں مِٹّی وِچوں پیدا کیتا تے جد ہووو
ماواں دے ڈِھڈاں دے وِچ نجمّے اپنی پاکی دے ناہ چوکھے ڈھول وجاؤ اوہ
سمجھدا ہے وے ڈاہڈا کیہڑا بچ کے ٹُردا۔
مُنہ بھوانے والا اوہ بندہ وی تیتھوں بُھلیا ناہیں۔
کیہ غیبی علم اُس کول ہے وے جِس دے سر تے اوہ تک لیندا (کل کیہ
ہونا)۔
ہین صحیفے مُوسیٰ والے جو کُجھ دَسدے کیہ خبر نہ اُس نُوں۔
یاد ای ابراہیم نبی نے کِکن پال وکھایا گل نُوں،
ویکھو بھار کِسے دا کوئی چُکدا ناہیں چُکن والا۔ (٣٨)
تے گُڑ جِنّا کوئی پاندا اوناں مِٹھا ہوندا۔
ہر کِسے نُوں دسّیا جاسیں کیہ کُجھ اوہنے کِیتا ہے سی۔
تے مُڑ بدلہ پُورا پُورا ہر کِسے نُوں دِتا جاسی۔
کیوں جے اوڑک رب تیرے دے کول ای سبھناں پُجنا ہے وے۔
اوہوا ہاسے دیندا ہے وے اوہوا دیندا ہے وے رونے۔
اوہوا مارے اوہ جوائے۔
اوسے نے ای نر ناری نیں جوڑا جوڑا پیدا کِیتے۔
کِرنے والے اِک تبکے توں۔
دُوجی واری پیدا کرنا وی اُس دے وس اندر ہے وے۔
اوہ غنی وی کرنے والا اوہ قناعت دینے والا۔
شعری تارے دا رب اوہوا۔
اوسے نے ای عاد کیاں نُوں مار مُکایا۔
اوسے لِیک ثمُود کیاں دے اُتے پھیری۔
نُوح کیاں تے اُنہاں دے نالوں وی پہلاں، اوہ سارے ای اَت چانے
تے سرکش ہے سن بے نشان اُنہاں نُوں کیتا جھکھڑ گھل کے۔
ڈھک لیا سی جس ڈھکنا سی اُنہاں تائیں۔
رب اپنے دی کیہڑی کیہڑی کرنی بارے شک کرو گے۔
ایہہ وی اِک اے جھونن والا پہلے جھونن ہاراں ورگا۔
نیڑے آون والی نیڑے آ پُجی اے۔
اللہ باجھوں اُس نُوں ٹالن والا کیہڑا۔
اِس گل اُتے کیوں تعجُب (حیرانی) کر دے ہے او
ہسدے پئے او، ایہہ تاں رونے دا ویلا جے
مغروری نُوں چھڈ دے ہوئے
اللہ اگے سِیس نواؤ۔
اوسے دی ای تُسیں عبادت کر دے جاؤ۔