islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃ الواقعہ (مکی)

سورۃ الواقعہ (مکی)

سورۃ الواقعہ (مکی)
3.5 (70%) 2 votes
description book specs comment

مترجم: شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

ہونی ہے جِس ویلے ہونی
اُس نُوں جُھوٹھ ناہ آکھن والا کوئی ہوسی۔
ہیٹھاں اُتے کرنے والی۔
دھرتی کنب کنب جاسیں۔
ٹوٹے ٹوٹے ٹُٹ پہاڑ ہو جاسن۔
تے تھی ونجنا گھٹّم گھٹّا۔
لوکی اوتھے تِن ونڈاں وِچ ونڈے جاسن۔
سچّل ہوسن کیہ سجّلاں دِیاں گلّاں۔
کھبّل ہوسن تے کھبّلاں دے مندے رولے۔
(تِیجے) مُہری اُنہاں نے تے مُہری ہونا۔
رب دے نیڑے سب تُوں۔
میویں لدے باگاں وِچ اُنہاں دے ڈیرے، پہلڑیاں وِچ اِنج
دے چوکھے، پِچھلڑیاں وِچ تھوڑے، پلنگ جڑاؤواں اُتے ہوسن ڈھواں
لائیاں اِک دُوجے دے ول مُنہ کر کے۔
آل دوالے سدا بہارے چھوہر اُنہاں دے پِھردے ہوسن۔ (١٧)
کُوزے اتے صراحیاں نپ کے کاسے نپ کے پون شراباں والے۔
اُس توں ناہ سِر بھارا ہوسی ناہ ہوسن بکواساں۔ (١٩)
میوے ہوسن جس طرحاں دے وی اوہ چاہسن۔
من مرضی دا اُڈنیاں (پکھّواں) دا ماس ہووے گا۔
من کِھچ اکھیاں والِیاں حُوراں۔
سانبھ کے رکھے لعلاں وانگوں۔
اُنہاں دے عملاں دا حاصل۔
اوتھے ناہ کن بک بک پَینی ناہ گل پاپاں والی۔
اِک دُوجے نال بندیاں رولی گل ہووے گی۔
سجّل لوکی اُنہاں دے کیہ کہنے۔
کھسی بیراں۔
کیلڑیاں دے سنگھنے گُچھے۔
تے چھاواں ای چھاواں۔
وگدے پانی۔
رجویں میوے۔
ان مُکنے تے ناہ کوئی روکاں ٹوکاں۔
اُچے اُچے پلنگاں اُتے ہوسن زالاں۔
اپنی اِک اُٹھان جِنہاں دی۔
سدا کوار اُنہاں وِچ رہسی۔
سنگ پیارڑیاں تے نالے ہانی۔
ایہہ کُجھ سجّلاں نُوں ملنا ایں۔
اُنہاں سجّل لوکاں وِچوں وڈی ونڈ تے پہلڑیاں دی ای ہووے گی۔
پِچھلڑیاں دے وِچوں وی پر اِک ونڈ ہوسی۔
ہُن کھبّلاں دی سُن لؤ کیہ کھبّلاں دی کرِئیے۔
لوآں سڑدے بلدے پانی بھاء اُنہاں دے۔
تے دُھوئیں دِیاں چھاواں۔
ناہ چھاواں نے ٹھنڈیاں ہونا ناہ سُکھ دینا۔
ایہہ اوہ جیہڑے (دُنیا دے وِچ) ہے سن رجّے پُجے۔
تے انموڑ مہاپاپاں وِچ۔
ایہہ ہمیشہ ای کہندے سن جد مر جاساں تے مُٹھ ہڈیاں
فیر بھلا کِس مُڑ کے اُٹھنا۔
تے کیہ ساڈے وڈکڑیاں نے وی اُٹھنا ایں۔
دس دے نیں جے کیہ پہلے پِچھلے۔
سبھناں کٹھیاں ہونا اِک معلوم دِہاڑے جس دا وقت مقرر۔
اودوں تُسیں کڑلیو تے گمراہو۔
اوتھے پھل زقومی رُکھ دے۔
کھاکھا کے ڈِھڈ اپنے بھرسو۔
تے مُڑ تتے پانی پِیسو اُس دے اُتوں (ڈِیکاں لا کے) جِویں تریھلے
پِیندے نیں۔
کیتی پانے دے دن ہوسی اُنہاں دی مہمانی اِنجے۔
اساں تہانُوں پیدا کیتا کیوں سچ کرکے مُڑ ناہ منّو۔ (٥٧)
چوئے اِک منّی دے بارے سوچ کدے وی کیتی ہے جے۔
کیہ تُساں او اُس نُوں پیدا کرنے والے یا اسیں آں پیدا کر دے۔
موت مقدر اساں تُہاڈے کیتی ہوئی تے ایہہ مُول اساڈے وس توں
باہر ناہیں۔
اسیں تُہاڈی تھاویں ہور تُہاڈے ورگے ای لے آئیے اتے تہانُوں اوتھے
کھڑِئےے۔
جس دا علم تہانُوں ناہیں۔
ۤآخر پہلی پیدائش تے یاد تہانُوں، کیوں ناہ سوچو۔
کیہ بجائی بارے سوچ کدے کیتی جے۔
اسیں اُگانے والے ہے واں یا تُسیں او۔
اسیں چاہیے تے اُس نُوں تِیلا تِیلا کرِئیے تے رہ جاؤ سوچیں ڈُبے۔
ساڈے تے بھار آن پیا اے۔
ہتھوں ہتھل ہو گئے آں۔
پِینے والے پانی ول وی تکدے ہے او۔
کیہ بدّل چوں اُس نُوں تُسیں وساندے ہے او یا وساونہار اسیں آں۔
اسیں چاہیے تے کھارا کرِئیے اُس دے تائیں کیوں ناہ شُکر کرو اِس اُتے۔
بالن والی اگ نُوں وی تے تکدے ہے او۔ (٧٢)
اُس دا بُوٹا لانے والے کیہ تُسیں او یا اسیں آں۔ (٧٣)
اُس نُوں اِک سمجھونی اسیں ای کیتا ہے سی اتے ضرورت منداں واہتے
شے ورتن دی۔
گا تسبیحاں عظمت والے رب دِیاں تُوں۔
تے ایہہ کہہ دے گل اِنج ناہیں جِویں خیال تُہاڈے اندر۔
جے سمجھو تاں ایہہ بڑی ای وڈی سونہہ اے۔
ایہہ قرآن بڑا ای اُچے درجے والا۔
سانبھی ہوئی اِک کتابی صُورت دے وِچ۔
اوہوا اِس دے نیڑے جاندے اندر پاک جِنہاں دے۔
سارے جگ دے رب دے ولّوں اُترن اِس دی۔
ایس طرحاں دے سُخناں نُوں ناہ گولو (گل تعجب والی)۔
تے اپنے من منڈے پِچھے جُھٹھلاندے او اِس نُوں۔
جان جدوں سنگھ تیک آ جائے کیوں پرتا ناہ سکدے ہے او۔
حالاں تکدے ہوندے ہے او۔
اسیں تُہاڈے نالوں اِس دے نیڑے ہونے آں اُس ویلے بھاویں
دِسدے نہیں تہانُوں۔
جے اپنی کر سکدے ہے او تے گل اپنی وِچ سچے او کیوں رُوح نُوں
پرتا ناں سکدے۔ (٨٧)
جے کر مرنے والا رب دے نیڑکیاں دے وِچوں ہوسی سُکھ ای سُکھ
تے روزی چنگی اُس دے بھاگیں تے باغ ہوسن میویں لدّے۔
جے او سجّلاں وِچوں ہویا پہلے سجّل اُس نُوں جی آیاں نُوں کہسن۔
پر جے ہویا جُھٹھیاراں تے گمراہاں چوں۔
بلدے پانی دے نال اُس دی خاطر ہوسی۔
تے دوزخ وِچ سڑنا۔
ایہہ سب گلّاں ہین یقینی گا تسبیحاں عظمت والے رب دِیاں
تُوں۔