islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورۃ بنی اسرائیل (مکی) پہلا حصہ

سورۃ بنی اسرائیل (مکی) پہلا حصہ

قرآن

Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

اوس دیاں کیہ گلّاں جیہڑا عبد(بندے) اپنے نُوں راتو راتیں لے ونجیا سی کعبے
توں اُس مسجد اقصیٰ تائیں جس دے آل دوالے نُوں سی برکت والا اساں
بنایا۔ تاں جے اس نُوں اپنے کجھ وکھان(نشانیاں) وکھائیے۔ اوہ سمیع بصیر اے بے شک۔
مُوسیٰ نُوں وی اک کتاب اساں دِتی جس نُوں اسرائیل کیاں دے
واہتے ہے سی اک راہ دس بنایا تاں جے مینوں منن چھڈ کے ہور کسے نُوں اپنا
کم بنانے والا۔
اوہناں لوکاں دے ای جایو نُوح دے نال جنہاں نُوں ہے سی بنّے
لایا اوہ تاں ہے سی شکر گذارن والا بندہ۔
اساں کتاب اندر سی اسرائیل کیاں نوں ایہہ چتونی دِتی تسیں علاقے
وچ دو واری گڑ بڑ کرسو تے بہُتی ات چا سو۔ (٤)
مُڑ جد پہلی دَس اساڈی سِر تے آئی اساں تہاڈے اُتے اِنج دے
کیتے اپنے بندے جیہڑے بہُتے ڈاہڈے ہے سن۔ گھرو گھری اوہناں نے
جا کے ہے سی ڈھونڈھ تہاڈی کیتی۔ کیوں جے اللہ دی آکھی سی ہوکے رہنا۔
فیر اساں سی وار تہاڈی وڈی کیتی اوہناں اُتے مال اولاد زیادہ دے
کے، جس توں نفری ودھی تہاڈی۔(٦)
نال کہیا سی چنگے عمل تہاڈے دا چنگ مِلسی تہانوں۔ اِنجے مندے
عمل تہاڈے پَینے ہین تہاڈے اُتے۔
تے مُڑ ساڈی دُوجی آکھی سِر تے آئی تاں جے کھیہ اُڈان تہاڈی حملہ
آور۔ اوہ تہاڈی مسجد دے وچ جاوڑے سن اِنجے پہلی واری جِکن وڑے
سن تے جو کُجھ وی اگّے چڑھیا اس نال کیتا جو کر سکدے۔
اج وی تاں ایہہ ممکن ہے وے رب تہاڈا کر دے رحم تہاڈے
اُتے۔ تے جے پرت پیؤ تاں اسیں وی پرت پواں گے، کفروناں دے
واہتے(نئیں تاں) دوزخ اساں بنایا ہویا بندی خانہ۔
بے شک ایہہ قرآن اے جیہڑا بالکل سدھے رستے ول تہانُوں کھڑ دا
تے اوہناں نُوں جیہڑے ول ایمان لیائے تے مُڑ چنگے عمل کمائے ایہہ
خوش خبری دیندا ہے وے اوہناں واہتے اجر گھنیرا ہے وے۔
تے اوہ لوک جنہاں نے چھیکڑ نُوں ناہ منیا اوہناں واہتے اساں عذاب
دُکھاواں ہے وے رکھیا ہویا۔
تے انسان برائی منگدا بھلیائی منگن دی تھاویں۔بے شک اوہنوں
سَوڑاں پٹّیا۔ (١١)
رات دہاڑ اساں نے دو نشان بنائے، اَن دِس کرنا ہے راتے دا اساں
نشان بنایا، اتے نشانی دن وی کیتی اے اگڑانا۔ تاں جے اپنے رب دے
کولوں فضل اس دے نُوں جھولی پاؤ۔ نالے جانوسال شماری تے دُوجے
اندازے۔ہر شے دی تفصیل اساں کر دِتی ہوئی۔(١٢)
ہر انسان لئی گل اُس دے اس دی کرنی بدھی ہوئی۔ روز قےامت
اسی کڈھیساں ہر کسے دا کھاتہ جیہڑا اُس دے اگّے کُھلیا ہوسی۔
(تے آکھاںگے) پڑھ لَے اِس نُوں اج حساب اپنے دی آپوں توں
پڑتال کرن نوں کافی۔
جیہڑا راہ پوے اوہ اپنے واہتے ای راہ پیندا ہے وے تے جو بُھلے اُس
دی بُھل دا وی بھار اُس دے اپنے اُتے۔بھار کسے دا ہور ناہ کوئی چُکن والا
چُک سکدا اے تے ناہ اسیں عذابے پاندے بن پیغمبر گھلیاں۔
تے جد اسیں اِرادہ کرئیے وچ ہلاکت دے پانے دا گوٹھ کسے نُوں، اوتھے
دے جو موجاں مانن والے (سوکھے) لوکی ہوندے اوہناں نُوں ڈِھل دے
دینے آں تاں جے اُودھم خُوب مچاون تے مُڑ آکھی ساڈی اوہناں تے سچ
بن دی۔تے اوہ ناما نِست (برباد) ہو جاندے۔
نُوح توں پِچھے کِنّیاں نوں ای اساں ہلاکت دے مُنہ پایا کیوں جے تیرا
رب اے کافی اپنے بندیاں دے پاپاں نُوں جانن والا ویکھن والا۔(١٧)
جیہڑا چاہے اوہنوں ہُن ای کُجھ لبھ جائے اوہنوں ایتھے ای تے جِنّا
مرضی ہووے دے دےنے آں جویں ارادہ ساڈا ہووے جس دے واہتے، اگّے
چل کے اوہدے واہتے دوزخ اساں بنا دتا اے۔ اس دے وچ اوہ دھکے
کھاندا ردّیا ہویا ٹُر جائے گا۔(١٨)
اے پر جس نے چھیکڑ چاہی تے اس واہتے جچدی ہوئی کوشش کیتی
تے اوہ مومن ہویا اس دی کوشش نوں پھل لگسی۔
مدد اسیں تاں اوہناں دی وی اوہناں دی وی کر دے ہے آں، تیرے
رب دے دِتے وِچوں۔تے رب تیرے دی ناہ دین کسے دے اُتے بند
ہوندی اے۔
تک اساں کِنج اِکناں نُوں ہے اِکناں نالوں چوکھا دِتا، پر اوڑک دے
درجے وڈے اوتھے دی دات ای وڈی۔
نال اللہ دے ہور کوئی معبود بنا ناہ۔ مت ہو جائیں مندیایاں تے
خواراں وِچوں۔
رب تیرے دا حُکم ایہوا اے بن اس دے ناہ ہور کِسے دی کرو
عبادت، ماپڑیاں (ماپیاں) دے نال رویہ چنگا رکھو۔ اوہناں وِچوں جے اک ول یاں
دونویں ول ای بُڈھے تِھیون اوہناں اگّے اُف کرو ناہ تے ناہ بولو کھروا (غصے نال) ہو کے
اوہناں نال بُلاری اپنی مٹھی تے نرمِیلی رکھو۔
اوہناں اُتے نرم دلی دے نال ای کھنب کھلاری رکھو تے ایہو ای
منگو ربا نظر کرم دی رکھیں تُوں اوہناں تے جویں اوہناں نے ساڈے اُتے
ساڈی چھوٹی عُمرے رکھی۔ (٢٤)
رب تہاڈے توں ناہ اوہلے جو کُجھ ہے تہاڈے اندر۔ جے تساں نے
بندیائی توں کم لیا تاں بے شک اوہ اے بخشنہار اوہناں واہتے جیہڑے
اُس دے ول پرتِیون۔ (٢٥)
ساک اپنے نُوں حق دئیو جو اس دا ہووے مسکیناں نُوں راہیاں نُوں وی
پر دولت ناہ ایویں پُھوکو۔
بے شک دولت پُھوکن والے شیطان دے سنگی ہوندے تے
شیطان اے ناہ من ٹُرنے والا رب دی۔
تے جے آپوں رب دے ولّوں دن پھرنے دی آسے ہوویں تے ناہ
ہتھ کسے دے سر تے رکھن جوگا۔ مِٹھے لہجے نال اپنی مجبوری تے دس سکدا
ہے ویں۔
تے دھون اپنی دے نال لا کے اپنے ہتھ ناہ رکھو ناہ اینے ای کُھلے
چھڈو جے پھٹکاراں کھاندے ہوئے ہارے ہوئے بن کے ای بہہ جاؤ۔
رِزقے وچ فراخی بے شک رب تیرا ای دیندا ہے وے جس نُوں چاہے
تے تنگی وی۔ تے اپنے بندیاں دے حالاں دی خبر اُس نُوں تے اوہ سب
کُجھ تکّن والا۔
(ایسے کر کے) تھُڑ توں ڈر کے جمیاں نُوں ناہ(بھکھیاں) مارو، اوہناں دا
وی رزق اساڈے ذِمے اِنجے جِویں تہاڈا اپنا رزق اے۔ ہے خطا بھریری
اوہناں تائیں اِنج تسہیے دینا۔ (٣١)
کدے زنا دے ول ناہ جاؤ ایہہ کم بے حیائی دا اے نالے بھیڑا چالا۔
جان لوو ناہ اُس دی ناحق، ٹھاک اللہ دی ہے جس بارے، جس نے
جان لئی بے دوشی اس دے وارث نوں حق (بدلے دا) ہے ساڈے ولّوں
پر اس وچ اوہ حد ناہ ٹپّے محض اس توں جے اللہ نے ساتھ اس دا دِتا۔ (٣٣)
مال یتیماں دا ناہ ورتو جے ورتوتاں جچ نال ورتو۔اودوں تائیں جدوں
جوانی اپڑن تے مُڑ کیتے قول اپنے نُوں پالو۔ کیتے ہوئے قولاں بارے
پُچھ ہووے گی۔
من دے ہوئے منتر اپنی پُوری رکھو تولن ویلے ساہنویں تکڑی دے
نال تولو۔ ایہوا طور طریقہ چنگا، انت وی ایسے دا ای چنگا۔
جیہڑی گل دا علم ناہ ہووے اس نُوں پلّے بنھ ٹُرو ناہ کیوں جے دل
تے کنّاں اکھاں تِنّاں کولوں پُچھ ہووے گی۔
آکڑ آکڑ کے لوکاں وچ ٹُرنا وی ناہ چنگا ہوندا کیوں جے انج ناہ
دھرتی تھلے دھس سکدی اے تیرے کولوں ناں تُوں لماں ہو پہاڑاں
جِنّاں جانا۔
اہناں سب گلّاں دے اندر ہے بُریائی تے اوہ اللہ نُوں ناہ بھاوے۔
رب تیرے وحی کیتا اپنی حکمت وچوں جو کجھ ایہہ اوسے دا حصہ تُوں
ناہ نال خدا دے سِیری کر معبود کسے نوں نہیں تاں جاسیں وچ جہنم طعنے
دھکے کھاندے ہویا۔ (٣٩)
کیہ تہاڈا رب تہانوں تے پُترال (پُتراں والا) بنا دے، اتے ملائیک وِچوں پُتریاں
اوہ اپنے واہتے جاچے گل وڈی تے مُنہ تہاڈا چھوٹا۔ (٤٠)
ایہہ قرآن اوہناں دے اگّے رکھدے کر دے سو طرحاں سمجھاون دا
اے چارہ کیتا پر اوہناںوچ ہور پریرے نسنا ودھیا۔
کہہ دے جے کر ہور کوئی معبود وی ہوندے بھائیوال اللہ دے، ہُن
تک اوہناں اس تخت آلے نال متکّا لایا ہوندا۔
اس دے بھائی وال ناہ کوئی اوہ اوہناں دِیاں مُنہ کڈھیاں توں بہت
اُچیرا۔
اوس دِیاں تسبیحاں کہندے ایہہ ستّے اسمان تے دھرتی تے ہر اوہ جو
اوہناں اندر۔ کوئی وی شے نہیں اجیہی جیہڑی حمداں کر دی اوس دیاں
تسبیحاں پڑھدی ناہیں۔بے شک اوہ حلیم اے اوہ غفور اے۔
تُوں قرآن سناناں ہے ویں جد اہناں نُوں تیرے وچ تے چھیکڑ نُوں
ناہ منن والے لوکاں دے وِچ اک اَدِسل (جیہدے وچوں کُجھ نہ دِسے) پردہ پوے اساڈے ولّوں۔
اسیں اوہناں دے قلباں تے وی پا دینے آں پردے جس پاروں اوہ
کُجھ ناہ سمجھن۔ اوہناں دے کنّاں وِچ جھپے۔ تُوں قرآن الاندا ہویا رب
اپنے نوں واحد آکھیں ایہہ کنڈاں پرتا کے نسدے۔(٤٦)
سانوں کَیڑ اے جد ایہہ تیری گل سُندے نیں کیوں سُن دے نےں
جد آپے وِچ گُھر گھُر کر دے، جد ایہہ کہندے ہین دھروئی کیہ اک ٹُونے
بارے بندے دے او پِچھے لگّے ہوئے۔ (٤٧)
کر خیال اوہناں نے تیرے بارے کیہ کیہ گل بنائی۔ ایہہ تے راہوں
کُھنجے ہوئے تے راہ پینا اوہناں دے ہُن وس وچ ناہیں۔
ایہہ کہندے نیں (چگھدے ہوئے) ہڈو ہڈ جدوں ہو جاساں تے مُڑ
چُورا چُورا نویں سِرے توں فیر اُٹھیونہارے ہوساں۔
دس اوہناں نُوں پتھر تھیوو لوہا تھیوو۔
جیہڑا رُوپ تہاڈے دل نُوں (اُٹھن واہتے) اوکھا لگے اوہوا تھی کے
ویکھو (اُٹھہناری اوہ اٹل اے) فیر آکھن گے کون اسانوں نویں سِرے
توں زندہ کر سی۔ دس اوہناں نُوں اوہوا جس نے پہلاں پیدا کیتا ہے سی۔
فیر ایہہ اپنے سِر ہلا سن تیرے اگے تے ایہہ پُچھن اِنج کد ہوسی۔ کہہ دے
شاید سِر تے ای اوہ ویلا ہووے آیا ہویا۔
جد تہانوں اوہ بُلا سی اُس دِیاں حمداں کہندے ہوئے سدّ اُس دی نُوں
منسو تے لگسیں انج تہانوں تھوڑا چر ای لنگھیا ہے وے۔
تُوں میرے بندیاں نُوں کہہ دے، چنگے بول ای بولن،کیوں جے ہے
شیطان اوہناں وچ پھوٹ پواندا بے شک انساناں دا ایہہ شیطان اے
دُشمن ظاہرم ظاہرا۔ (٥٣ )
رب تہاڈا جانے خوب تہانوں۔ جے چاہیو سو رحمت کر سی جے چاہیو سو
اوہ عذاب تہانوں دیسی (اے پیغمبر) اساں وکیل بنا کے اوہناں دا ناہ تینوں
گھلیا ہے وے۔ (٥٤)
اسماناں دے وِچ تے دھرتی اندر ہے جو کُجھ وی، رب تیرے نُوں
خُوب خبر اِک اِک دی۔
نبیاں وِچوں ہے اِکناں دا اِکناں نالوں (کسے حسابوں) درجہ اساں اُچیرا
کیتا اساں زبور عطا داؤد (نبی) نُوں کِیتی۔
کہہ دے اللہ توں وکھ ہور جنہاں دا ہے وے مان تہانوں سدّو اوہنا ں
تائیں، اوہ تہاڈے اُتے پیندا بھار ناہ ٹالن جوگے ناہ رولا بدلانے جوگے۔
جنہاں اگّے ترلے پاندے اوہ تاں آپوں رب دے نیڑے ڈُھکن
دی راہ ڈُھونڈن والے ہے نیں،جیہڑے اُس دے بہُتے نیڑے، اُس دی
رحمت دے اوہ آسی نالے اُس دے ہین عذابوں وی اوہ ڈر دے، بے شک
ہے عذاب وی تیرے رب دا بڑا تراہنے والا۔
رب ولّوں ایہہ لکھیا ہویا (نافرماناں دی) ہر وستی نوں برباد اساں
کر دینا ڈاہڈے یا عذاب کسے دے وچ پا دینا روز حشر توں پہلاں۔
ساڈے اُتے روک کسے دے ولّوں ناہیں جے ازماؤنی گھلیئے، پر لوکاں
نے جیہڑے پہلاں ہو گُزرے نیں سبق لیا ناہ اوہناں کولوں۔ نہیں تاں
اساں ثمود کیاں نُوں ڈاچی دِتی،پکّی اوہ ازماؤنی ہے سی۔پر اوہناں نے گَول
ناہ کیتی اس دی۔ ازماؤناں دے گھلن دا ایہہ مقصد ہوندا لوک خدا خوفی ول
آون۔(٥٩)
تے جد تینوں دس دِتا سی جے رب تیرے گھیر لیا اے مکِّیاں تائیں
اوہ کھالی جیہڑی تینوں اساں وکھائی (عرشی سیر سفر دے والی) اوہ لوکاں
دے ایماناں نُوں جاچن واہتے ہے سی۔تے اوہ رُکھ وی جس نُوں لعنت والا
ہے قرآن دسایا اسیں ڈرائیے اوہناں نُوں تے واغ تروڑن دے ول آون
ہتھوں اوہ زیادہ۔ (٦٠)