islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورۃ حجر (مکی)

سورۃ حجر (مکی)

قرآن

Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

الف لام را۔ اوس کتاب دیاں ایہہ گلاں جس دا دُوجا ناں قرآن
قرآن مُبین اے۔
وقت آوے گا جد کفروناں دے اندروں ایہہ رہ رہ اُٹھسی ،کدے اسیں
وی مسلمان ہوندے۔(٢)
چھڈ اوہناں نوں کھاون دے، موج کرن دے، حرص ہوا
دی بے سُرتی وچ رہون دے، چھیتی سمجھ آجاوے گی ۔
کدے کسے وی وستی نُوں اساں ناہ ہلاکت دے وچ پایا جد تائیں ناہ
اوہدے واہتے حکم ایہہ لکھیا جاوے۔
نہ کوئی قوم اگیرے ہوندی ای فیرپچھیرے ہوندی اس ویلے توں۔
(اے پیغمبر) اہناں نے ای ایہہ کہیا سی تینوں اپنے اُتے متّاں
اُترن دی گل کرنے والے شخصا، ساڈے بھانے تُوں سودائی۔
کیوں ناہ آویں کول اساڈے تُوں فرشتے لے کے، جے کر تُوں
سچیاراں وِچوں۔
اسی فرشتے لاہندے ناہیں جد تائیں ناہ ہوون اوہ لوڑیندے۔ تے اس
ویلے اوہناں نوں ناہ مہلت مِلسی۔(٨)
متّاں بھری کتاب اساں ایہہ آپ اُتاری تے آپوں ای ہاں رکھوالے
اس دے۔(٩)
تیرے توں پہلاں وی پہلے لوکاں دے وچ اسیں پیغمبر گھلدے
آئے۔
تے ناہ اوہناں کول اجیہا کوئی وی پیغمبر آیا جس دی کَھچ ناہ ماری
لوکاں۔
ایس طرحاں جُرمیلے لوکاں وچ ایہہ عادت رچ جاندی اے۔
اوہ نہ ہر گز اس نوں منن۔ پہلے لوکاں دا وی ایہوا چالا سی۔
اسیں اوہناں تے کھول ای دئیے اسماناں دا پٹ ای بھاویں،تے اوہناں
نوں چڑھنے دی کُھل وی مل جائے (منسن ناہیں)
بھچل گئے سی اُلٹا کہسن، ساڈے اُتے ہو گیا سی ٹُونا کوئی۔
ہین اسمانے موٹے موٹے تارے اساں بنائے لوکاں نُوں جو سوہنے
لگن۔
تے اس نُوں پھٹکارے ہوئے شیطاناں توں ہے بچا کے رکھیا ہویا۔
تے جے کوئی چوری چوری کنسُو لینے دی کردا اے اک انگیارا چمکنہارا
اوہناں دا اے پِچھا کردا۔
دھرتی نُوں وی اساں وچھایا، اس دے وچ پہاڑ بنائے، ہر شے اک
اندازے نال ای اس دے وچ اُگائی ہے وے۔(١٩)
اس دے وچ گزارن تہاڈی دا پربندھ اساں ای کیتا تے اوہناں دے
واہتے وی، ناہ رزق جنہاں نُوں تسیں دیندے او۔
کوئی وی شے اِنج دی ناہیں بھرے بھنڈار اساڈے کول ناہ جس
دے۔ تے اک جاچے اندازے دے نال ای اس نوں گھلدے جائےے۔(٢١)
اسی ہواواں وی گھلنے آں بھار چُکا کے۔ فیر اسماناں ولوں پانی لاہ دینے
آں، اتے تساں نُوں پلوانے آں۔ اس دے ناہیں تسیں ذخیرہ رکھن والے۔
اسیں جوانے والے وی آں مارن والے وی آں۔ ہاں اسیں ای سب دے
وارث۔
اوہناں دا وی علم اسانوں جو تہاتھوں پہلاں ہوئے، اوہناں دا وی
جیہڑے اگّوں آؤن والے۔
سبھناں نُوں ای رب تیرے نے اک تھاں کرنا۔ بے شک اوہ حکیم علیم
اے۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭مبینـ: خوشخبری دیون والا، ٭الحجر: پتھراں والی تھاہر،

بے شک ایہہ انسان اساں ای خلقایا اے۔ کھڑ کنہاری مٹی وچوں،
گار جہی چوں۔ ڈول اک دے کے۔
اس توں پہلاں جِنّاں نوں وی خلقایا سی لُوہنی وہا دے سیکوں۔
تے رب تیرے جدوں ملائک نُوں سی دسیا۔ میں ہاں بشر بنانے والا
کھڑکنہاری مٹی وچوں، جیہڑی گار جہی مٹی چوں ڈَولی۔
تے جد اوہ میں جو کر دِتی تے رُوح اپنی اس وچ پُھوکی اس دے اگے
سِرسُٹ دینا۔
سبھن ملائک سِر سُٹ دِتا۔
ابلِیس ناہ سُٹیا۔ اُس ناہ منیا اوبھی ہووے سِر سِٹلاں چوں۔(٣١)
اُس توں پُچھیا دس ابلیسا کیہڑی گلّوں تُوں سِر سِٹلاں نال ناہ رلیوں۔
اوس کہیا میں اوس بشر دے اگے سِیس نوا ناہ سکدا جس نُوں تُوں خلقایا
ہے وے اس گارے چوں جیہڑا سُک کے کھڑکن لگّے۔(٣٣)
فرمایا دور ایتھوں ہو جا۔ تُوں گیا ایں ردّیا۔
یوم قیامت تیک ترے تے لعنت پَیسی۔
کہن لگا تُوں ربّا مینوں مہلت دے دے، اس دن تائیں جدوں اُٹھینا
انساناں نیں۔
حکم ہویا جے دے دتی اے تینوں مہلت۔
اوس دِن تائیں جس نے ویلے سِر آ جانا۔
اوس کہیا تُوں راہ میرے تے بند کر دتی، اس توں کھج کے میں وی ربّا
(آدمیاں) نُوں راہوں بے راہ کردا رہساں تے دنیا نُوں دل اوہناں دے
وچ کُھبا ساں۔
وکھ اوہناں توں جیہڑے تیرے مُخلص بندے۔
رب کہیا جے میرے ول آؤنے دی ایہوا سدھی راہ اے (جے تیرے
ناہ منن) تے جیہڑے نیں میرے بندے اوہناں اُتے زور ناہ تیرا اُکا چلنا۔
اوہوا تیرے پِچھے لگسن جیہڑے راہوں بے راہ ہوئے۔
اوہناں سبھناں واہتے دوزخ دا وعدہ اے پکّم پکّا۔
دوزخ دے ست بُوہے ہوسن ہر دروازے وِچوں وکھرے وکھرے
ٹولے لنگھنا ہوسی۔(٤٤)
بچ کے دن گزارن والے وچ بہشتاں اتے سراں دے اُتے ہوسن۔
(حکم ہووے گا) امن سلامت اوہناں دے وچ کرو بسیرا۔(٤٦)
کڈھ دیاں دے مَیل کوئی جے اوہناں دے اندراں وچ ہوئی۔
پلنگاں اُتے بھائیاں وانگوں اک دوجے دے ول مُنہ کر کے بیٹھن گے۔
اوہناں نُوں تکلیف ناہ کوئی پہنچے گی اِس تھاویں تے ناہ اوتھوں اوہ
کدے وی کڈھے جاسن۔
میرے بندیاں نُوں ایہہ دس دے۔ میں غفُور رحیم آں۔
اے پر ہے عذاب میرا وی بہتا ڈاہڈا۔
گل سُنا دے ابراہیم دیاں مہماناں دی اوہناں نوں۔
اس دے گھر آئے تے دِتی آن سلام دُعا اوہناں نے۔ اوس کہیا جے
سنگ تہاڈے کولوں آوے۔
کہن لگے جے سنگن دی تاں لوڑ ناہ کوئی۔ اسی آں تینوں سُوجھل بیٹے
دی خوش خبری دیون آئے۔
اوس کہیا خوش خبری کاہدی بُڈھے ویلے دیوو مینوں۔
اوہناں کہیا ایہہ خوش خبری حقی سچی تینوں دئیے۔تے ناہ تھی بے
آساں وِچوں۔
اوس ایہہ منیا رب دی رحمت توں مایوس ہوندے نیں اوہوا
جیہڑے راہوں بے راہ ہوئے۔
مُڑ اُس پُچھیا گھلوِیکو جے اپناکم تہاڈا کیہ اے۔(٥٧)
اوہناں دسیا سانوں گھلیا ہے وے جُرمی لوکاں واہتے۔(٥٨)
لُوط کیاں نوں اسیں ولاساں، اسیں ضرور بچاساں اوہناں سبھناں تائیں۔
پر ناہ زال اس دی نُوں۔ ایہہ اساں لِکھ دتا ہے وے اوہ ہووے گی
رہندکڑیاں دی سنگن۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭خلقایا: بنایا، ٭لوہنی وہا دے سیکوں: تتی ہوا دے سیک نال، ٭گھلویک: سُنیہا لیاؤن والے ٭ولاساں: چھڈ دیواں گا، بخش دیواں گا، رہندکڑیاں: پِچھے رہ جاون والیاں

تے مُڑ لوط کیاں دے ول گھلوِیک اوہ آئے۔
اوس کہیا جے لگدے ہے او پروہنے۔
کہیا اوہناں نے کول ترے اس گل دے بارے آئے ہے واں
جس دے بارے شک شُبہ لوکاں نُوں ہے وے۔
حقی سچی گل تیرے ول لے کے آئے تے اسیں سچیارے ہے واں۔
توں ہُن اپنے گھر دیاں نُوں لے کے ایتھوں راتو رات ای کر نِکلن دی،
تے آپوں اوہناں دے پِچھے پِچھے ٹُر سیں، ویکھ تہاڈے وِچوں کوئی پرت
کے پِچھے ول نہ تکّے، تے ٹُر دے ای جاؤ جِتھے دا حُکم ہویا۔
تے اُس ہونی دی دس اُس نُوں پہلاں ای پادتی ہے سی، جے دن
چڑھنوں پہلاں پہلاں صفن صفایا اوہناں دا کر دِتا جاسی۔
چائیں چائیں نگریلے آ پُجے۔
لُوط کہیا جے ایہہ پروہنے میرے۔ بَھیڑ نہ میرے پلّے بنھوں۔
ڈرو خدا توں۔(انج) خوار کرو نہ مینوں۔
کہن لگے اوہ، اساں جے تینوں ڈکیا ہے سی اوپریاں دے کول تیرے
آون دے بارے ۔
لُوط کہیا ایہہ ویکھو میریاں بیٹِیاں نیں، کرو اوہناں دے نال تُساں
جو کُجھ وی کرنا۔(٧١)
جان تیری دی قسم اے اوہ تاں اپنی بد مستی دے اندر بھٹک رہے
سی۔
دن دی ٹِکی پُھٹدے ویلے اوہناں نوں سی آن شکاٹاں نپّیا۔
اُتلی ہیٹھاں اوہناں دی کر دِتی تے پتھروڑی مینہہ وسیایا اوہناں اُتے۔
اِس گل اندر مت اے اوہناں واہتے جیہڑے گلّاں سمجھن والے۔
تے ایہہ وستی وگدے راہ تے اج وی ہے وے۔
بے شک اس دے اندر عِبرت ہے وے مومن لوکاں واہتے۔
تے اِنجے جھنگیال وی ہے سن حداں ٹپنے۔
ایسے کر کے اوہناں دی وی اسیں کیتی پرتائی۔ ایہہ دونویں ای وگدی
شاہراہ اُتے۔
حجراں وی پیغمبراں نُوں سی جُھٹھیایا۔
اوہناں کول اساں سن متّاں گھلیاں۔پر اوہناں دے ول اوہناں کنڈ
کیتی۔
(انج اوہ) پتھر گھڑ کے(واہوا) گھر محفوظ بناندے ہے سن۔
مُڑ اک ویلے تڑکے تڑکے آ اوہناں نُوں شُوکاں نپّیا۔
تے جو کُجھ اوہ کر دے رہے سی کم نہ اوہناں دے آسکیا۔(٨٤)
اسماناں نُوں تے دھرتی نُوں تے جو کُجھ وی اوہناں وچ اے بامقصد
اے پیدا کیتا۔تے دُدھ پانی توں وکھ کرنے والا ویلا آکے رہنا۔ تینوں
در گزری ای سوبھے۔(٨٥)
بے شک تیرا رب ای سب دا پیدا کرنے والا، تے ہر گل نُوں جانن
والا۔
اساں نوازش سبع مثانی وی تیرے تے کیتی ہے وے۔تے قرآن
عظیم اے اصلوں جیہڑا۔
نہ تک اکھیاں چا چا کے تُوں اوہناں چیزاں ول اساں جو وافر دِتیاں
دُوجے لوکاں وچوں کُجھ نُوں۔ تُوں اوہناں تے جُھرنا چھڈ دے۔ تے ایمان
لیائے جیہڑے اوہناں نُوں رکھ کھمباں تھلّے۔
کہہ کے میں آں ہُوڑنہارا تے گل سِدھی آکھن والا۔
ایہہ قرآن اساں اِنجے ای نازل کیتا جِویں اوہناں تے کِیتا ہے سی اگّوں
ونڈ جنہاں نے پائی۔
تے قرآن اپنے نُوں کِیتا ٹوٹے ٹوٹے۔
رب تیرے دی قسم اے اوہناں سبھناں کولوں اس دی پُچھ کراں
گے جیہڑے کم اوہناں نے کیتے۔
توں گج وج کے آکھ اوہناں نُوں جس دا تینوں حُکم ہوندا اے۔ تے ناہ
مُشرک لوکاں نُوں اہمیت دے تُوں۔
اسیں اوہناں نُوں سمجھ لواں گے جیہڑے کھچاں مارن والے۔(٩٥)
اللہ دے سنگ ہین جنہاں معبود رلائے واہدے کر کے۔ سمجھ اوہناں
نُوں جھب لگ جا سی۔
ایہہ اساڈے علم اندر اے اوہناں لوکاں دی بکواسوں
دل تیرا اے سَوڑا پیندا۔
پر تُوں اپنے رب دی حمدے لگا رہ تسبیحاں پڑھدا تے رہ سیس نِوایاں وِچوں۔
کر عبادت اپنے رب دی جد تائیں ساہ باقی۔(٩٩)
اوپرے لگدے لفظ:
٭شکاٹا: بھیڑی تے اُچی آواز، ٭شُوکاں: تیز ہواواں، طوفان، ٭نوازش: مہربانی،