islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورۃ رعد (مکی)

سورۃ رعد (مکی)

قرآن

Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

الف لام میم را۔۔۔اک قرآنی حصہ نیں ایہہ گلاں۔ تے جو کجھ وی
تیرے ول اے نازل ہویا رب تیرے دے ولوں، سچ ای سچ اے۔
چوکھے لوکی وکھری گل اے من دے ناہیں۔
اللہ دی اوہ ذات اے جس نے اسماناں نوں تھماں باجھوں اُچا کیتا تے
ایہہ دسے تہانوں۔ فیر اُس اپنا راج سنگھاسن ملیا۔ سورج نوں تے چن نوں
اوہنے آہرے لایا، ہر اک چلدا جاندا جد تک اوہدی مِتھی مدت، ایہہ
سارے رلکان اوسے رلکائے ہوئے تے انج اپنے اوہ کرشمے دسدا جائے
(تاں جے اوس کرشمے نوں وی) منّو (یعنی) اک دن رب نوں ملنا۔
اوہوا ای اے ایہہ زمین وچھائی جس نے تے اس وچ پہاڑ بنائے نالے
ندیاں نالے۔ ہر قسمے پھل اُس دے اندر اوس اُگائے جوڑا جوڑا، رات
دہاڑی نوں ڈھک لیندی، اس دے اندر ہین پتے اوہناں دے واہتے
جیہڑے لوکی سوچن والے۔(٣)
اوسے نے ای چکو چک بنائی دنیا اک دوجے دے لاگے۔ انگوراں دے
باغ نیں (کدھرے) پَیلی (کدھرے)۔ کھجیاں (کدھرے) اک دُوجے
دے ورگے تے ان ورگے۔ اکو پانی پیندے ہوئے، اکناں نالوں اکناں
نوں کریندے ہے واں اسیں سوادی۔ اہناں(گلاں) وچ پتے نیں اوہناں
واہتے عقل اپنی نوں جیہڑے ورتن۔(٤)
اوپرے لگدے لفظ:
رعد: اسمانی بجلی دا کڑکا، ٭تھماں: سہاریاں، ٭رلکان رلکائے: کار ریہار چلائے، ٭کھجیاں: کھجوراں ٭ان ورگے: وکھرے

تے جے ایہہ اچرج اوہ سمجھن، اس توں ودھ کے گل اچرج اوہناں
دی ایہہ وے، جد اساں مٹی ہوجانا کیہ مُڑ اسیں جوائے جاساں نویں سرے
توں، انج دیاں سوچاں والے لوکاں ای انکار خدا دا کیتا۔ اوہناں دے ای
طوق گلاں وچ پینے ہے نیں۔ ایہو ول اگ واسے دائم اس وچ رہسن۔
ایہہ چنگیائی منگن نالوں مندیائی دی منگ کرن وچ کاہلے۔
اہناں نالوں پہلاں انج دے قصے بیت چکے نیں۔ تے رب تیرا لوکاں
دی بد عملی تے وی اوہناں تائیں پیا ولائے۔ ورنہ اوہ تاں ہے وے ڈاہڈا
پکڑن والا۔
جیہڑے لوکی کافر ہوئے، اوہ کہندے نےں، اس دے اُتے
کیوں نشانی اُتریوی ناہ کوئی رب اپنے دے ولوں۔ (کہہ دے) میں تاں
ہوڑنہارا تے ہر قوم لئی اک راہ دس ہوندا ہے وے۔
اللہ توں ناہ بھُلیا رہندا کیہ مدین کسے دے ڈھڈ وچ تے ڈھڈ کس توں
گھٹدے ودھدے۔کیوں جے اُس دے کول ہر شے دا اندازہ اے۔
اُس نوں کیڑ اے جو کجھ اوہلے یاں ان اوہلے۔ اوہ وڈا اے سبھناں
نالوں ۔اوہ اُچا اے سبھناں نالوں۔(٩)
اُس دے اگے اک برابر ہولی آکھن والا وی تے اُچی آکھن والا وی
اے (انجے اوبھی) راتیں کدھرے جس چھے ماری یاں دن ویلے جیہڑا
کدھرے جاندا ہووے۔(١٠)
ہر اک واہتے اگڑ پچھڑ اک دوجے دے آون والے (ہین فرشتے)۔
جیہڑے اُس دی ہر کیتی نوں سانبھی جاندے اگوں پچھوں۔ امر اللہ دا پا
کے۔ بے شک اللہ بدلے ناہیں قوم کسے دے رُولے تائیں جد تائیں اوہ
آپ نہ بدلن گے ول آوے اپنے چالے۔ تے جد اللہ کرے ارادہ قوم
کسے تے ماڑا ویلا لے آون دا اوہ ویلا مُڑ ٹل نہ سکدا۔ تے اوہناں دا فیر نہ کوئی
ہوندا کم سوارن والا۔اُس نوں چھڈ کے۔
اوپرے لگدے لفظ:
ہُوڑنہارا: ڈراوا دیون والا، ٭چھے ماری: لُک گیا،
اوہوا ای بجلی چمکا کے ڈر پائے تے آس جگائے، اوہوا بدل بھارے
بھارے پیدا کردا۔
گرج اوسے دی حمد الائے ڈر دے کنبدے نالے کُل فرشتے۔ تے
اوہوا ای کڑکے گھلدا تے جس اُتے وی اوہ چاہندا اوہناں نوں سٹ دیندا۔
ایس اللہ دے بارے ایہہ وچ بحثاں پَیندے۔ چیتے رکھن۔ اُس دی
سٹ بڑی ای ڈاہڈی۔(١٣)
اوسے نوں ای ہے الاون اصل الاون۔تے جیہڑے وی اُس نوں چھڈ
کے ہین الاندے ہور کسے نوں جو کسے وی کم دے بارے اوہناں دے
ناہ کم آسکدے۔ایہہ انجے وے اپنے ہتھ پسارے کوئی ول پانی دے
تاں جے مُنہ دے وچ پے جائے۔ حالاں پانی انج کدے ناہ مُنہ تک
جائے۔ کفروناں دی وی الاوٹ انجے دی ای بے حاصل اے۔ تے اسماناں
دے اندر یاں دھرتی دے وچ جو وی ہے وے اللہ اگے نیواں ہووے
اوکھا سوکھا،انجے اوہناں دے سائے وی شام سویرے۔(١٥)
دس تُوں اسماناں دا، تے دھرتی دا رب کیہڑا ہے وے۔ کہہ جے اوہ
تاںاللہ ای اے۔ پُچھ نیں مُڑ کیہ اُس نوں چھڈ کے اوہناں نوں پے سائیں
ملّو، جیہڑے اپنا کم سوارن یاں وگاڑن جوگے ناہیں، پُچھ نیں کیہ برابر ہوندا
انھا اتے سجاکھا۔ یاں مُڑ کیہ برابر ہووے چانن اتے ہنھیرا۔ کیہ اوہناں نے
اللہ دے جو سنگی کیتے اوہناں نے وی اُنجے دی مخلوق بنائی جویں بنائی
اے اللہ نے۔ جس مخلوقوں اوہناں نوں پئے پین تشابے (جے خالق ناہ اکو)
دس اوہناں نوں۔ اللہ ای ہر شے داخالق۔ تے اک اوسے دا ای زور ہر پاسے
چلدا۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭الائے: یاد کرے، جاپ کرے، ٭تشابے: بُھلیکھے،

اوسے نے ای اسماناں توں پانی گھلیا۔ جس توں وگ پئی ہر وادی اپنی
اپنی وتھ مطابق۔ تے جھگ جیہڑی اُبھریوی سی ہڑ اُس نوں چک ٹُریا۔
انج دی جھگ ای اوہناں وچوں اُبھریندی اے لوک جنہاں نوں کہنے
واہتے یاں ایہوا جئی ہور کسے شے واہتے اگ وچ گالھن۔ اللہ انجے حق تے
باطل نوں ٹکرائے تے جھگ جس دی لوڑ ناہ ہوندی اُڈ پُڈ جائے۔ تے لوکاں
نوں جس توں ہے کجھ حاصل ہوندا اوہ تھاں تے رہ جائے۔ اللہ انج مثالاں
دے کے لوکاں نوں سمجھائے۔(١٧)
بھاء بھلیائی ہے اوہناں دے رب دا حکم جنہاں نے منیا۔ تے جنہاں
ناہ اُس دی منّی۔ اوہناں کول زمینی دولت ساری دی ساری وی ہووے
تے ایناں کُجھ ہور وی بھاویں نال رلا کے اوہ چھڈوائی دینا چاہون (ہوسی ناہ
چھٹکارا)۔ اوہناں دے نیں مندے کھاتے۔ تے دوزخ ای ٹھاہر اوہناـں
دی ۔اوہ ڈاہڈی ای مندی ٹھہرن۔(١٨)
کیہہ اوہ جیہڑا اس نوں جانے رب تیرے دے ولوں تیرے ول جو
کجھ وی آیا سچ اے۔ اس دے وانگوں ہو سکدا اے جیہڑا انھا ہووے۔
عقلاںوالے لوک ای اے پر مت قبولن۔
ےعنی جیہڑے اللہ دے نال اپنی کیتی پوری کر دے تے اقرار
تروڑن ناہیں۔
اوہ ول جیہڑے اُس نوں جوڑن جس نوں جوڑن دا رب آکھے تے
رب اپنے کولوں ڈر دے، نالے مندے لیکھے کولوں خوف آوے نیں۔
جیہڑے لوکاں اپنے رب دی من رضائیں جھالاں جھلیاں، رہے
صلاتاں وی اوہ پڑھدے۔رب دے دتے ہوئے وچوں کُھلم کُھلا تے
اوہلے وی لاندے رہ نیں۔تے چنگیائی کر کے اوہناں(سر آئی)
مندیائی ٹالی۔ اگے چل کے اوہناں نے ای سوکھے رہنا۔(٢٢)
باغ ہمیش اوہناں واہتے۔ اوہناں وچ اوہ داخل ہوسن۔ تے اوہناں
دے وڈکریاں چوں رناں وچوں، جی جنت چوں وی نیکو کار ہوون گے
(اوہ بھی جنت دے وچ جاسن)۔ ہر در وِچوں اوہناں کول فرشتے آسن۔ تے
جی آیاں نوں آکھن گے۔ کیتے صبر اوہناں دے پاروں اگلا گھر ای چنگا
گھر اے۔(٢٤)
پر جنہاں نے اللہ دے نال پکی کر کے مُڑ جیبھ اپنی نوں وڈھ دتا۔ تے
اُس نوں سی ٹوٹے کیتا جس نوں جوڑن دی رب آکھی، نالے مُلکے وچ
جنہاں نے گڑ بڑ کیتی۔ اوہوا نیں پھٹکارے ہوئے تے مندا گھر اوہناں
واہتے۔
جس دے واہتے اللہ چاہے رزقے وچ فراخی دیوے۔ جس نوں چاہے
تنگی دیوے۔ لوکی اینویں اس دنیا وی جیون اُتے رِیجھی پِھردے۔ ایہہ
دنیا وی جیون اگے چل کے تھوڑا ای وٹکیسی۔
کافر لوکی ایہہ کہندے نیں کیوں ناہ اس دے رب دے ولوں مِلی
نشانی اس نوں کوئی۔ کہہ دے اللہ جس نوں چاہے آپ کُراہے پائے، تے
اپنے ول اوسے نوں ای اوہ لیاوے جیہڑا اُس ول مُنہ بھوائے۔
جیہڑے ول ایمان لیائے ذکر اللہ دے نال اوہناں دے ٹھنڈ کلیجے
پیندی جائے بے شک ذکر اللہ دا ٹھنڈاں وچ کلیجے پائے۔
جیہڑے لوکی مومن ہوئے نال ای چنگے کم وی اوہناں کیتے
اوہناں دے بھاگیں خوش حالی اتے ٹکانا چنگا۔(٢٩)
انج دے نیں حالات جنہاں وچ لوکاں دی اک ونڈ ول تینوں
ہے اساں ہُن گھلیا۔ تے اوہناں توں پہلاں کِنّیاں ونڈاں لنگھیاں ےعنی اوہ
رحمان دے منکر (چِر توں) مقصد ایہہ وے اوہناں دے کنّاں وچ پائیں
جو کُجھ تیرے ول اساں اے نازل کیتا۔ دس اوہناں نوں۔ اوہ رب میرا۔
باجھ اس توں معبود نہ کوئی۔میںتوکّل اس تے کیتا، اوسے ول ای مُڑن
اے میرا۔(٣٠)
جے قرآن اجہیا ہوندا اُس توں پربت وی ٹُر پیندے یا ایہہ دھرتی
ٹوٹے ہوندی، یا مُردے ای بولن لگدے(تاں وی ایہہ لوکی نہ من دے
)۔ پر کم سارے اللہ ای دے ہتھ وس ہے نیں۔ اللہ چاہندا تے سب
لوکاں نوں ای سدھے راہ پا دیندا۔ کیہ مُڑ اس توں مومن لوکی ڈوہل ہو
جاون۔ جیہڑے لوکی کافر ہوئے اوہناں دے کرتُوتاں پاروں اوہناں
اُتے اک ناہ اک مصیبت ڈھلدی ای رہنی ایں یاں اوہناں دے آسے
پاسے، جد تک وعدہ اللہ دا سِر تے ناہ آیا۔ اللہ اپنے وعدے توں ناہ ہرگز
ایدھر اودھر ہوندا۔
تیرے توں پہلاں وی لوکاں پیغمبراں نال ٹھٹے کیتے، اساں
اوہناں نوں منن ول ناہ جیہڑے آئے ڈِھلاں دِتیاں تے مُڑ پکڑ اوہناں دی
کیتی۔۔(یادای) کِنج دی پکڑ اوہ ہے سی۔(٣٢)
(ایہہ تاں سوچو) اوہ جیہڑا ہر اک دے کِیتے توں واقف اے، انج
دے اللہ دے پے نال شریک رلاؤ۔ کہہ اوہناں دے ناں تے دسو۔ کیہ
اللہ نوں دسدے ہے او جس نوں اوہ ناہ دُنیا دے وچ آپوں جانے، ہے ایہہ
پھوکی گل تہاڈی ۔ سچ تاں ایہہ وے جیہڑے لوکی کافر ہوئے تے راہوں
بے راہے، اوہناں نُوں ہر چال اوہناں دی سوہنی لگدی۔ تے جس نُوں اللہ
تُھڑکائے اوہنوں کیہڑا راہے پائے۔(٣٣)
اِس دُنیا وی جیون وچ وی ہے عذاب اوہناں دے واہتے۔پر عذاب
اگیرے دا چوکھا ای ڈہڈا۔ تے ناہ اللہ کولوں ہونا کسے بچاونہار اوہناں دا۔
کیہ جنت وی پُچھو۔ جس دا وعدہ متقیاں دے نال ہویا اے۔ اس
دے لاگے وگدے پانی۔ سدا بہارے پھل ہوون گے نالے چھاواں۔
اِنج دی اوڑک ہے اوہناں دی جنہاں نے تقویٰ اپنایا۔ تے اگ اودھر
کفروناں دی اوڑک ہوسی۔
اساں جنہاں دی جھولی وچ کتاب ایہہ پائی اوہ خوش تیرے وَل
اساڈی گھل دے اُتے بعضے اس دے کجھ حصیاں توں اوکھے، کہہ دے
مینوں تاں حکم ایہو اللہ دی میںکراں عبادت۔ تے ناہ اس دے نال
شریک رلاواں کوئی۔ اوسے ول ای سدّاں میں تہانوں۔ اوسے ول ای مُڑن
اے میرا۔ ایسے کر کے عربی دے وچ اک من ٹُرنی کر کے اس نوں گھلیا۔
تے جے کر تُوں اوہناں دے ای آکھے لگوں، اس توں پچھے، جد
تیرے تے سب کُجھ روشن ہو چکیا اے ناہ کوئی ہوسی اللہ اگے تیرا ساتھی
تے چُھڈوالا۔(٣٧)
تیرے نالوں پہلاں وی تے اساں پیغمبر گھلے ہے سن۔ زالاں والے،
جایاں والے۔ ایہہ رسول کسے دے کولوں ممکن ناہ سی، لے کے اوہ نشانی
آوے اذن الٰہی باجھوں۔ ہر سمے دے حکم مقرر ہین اساڈے۔ اوہناں وِچوں
اللہ جس نوں چاہے ڈھائے یا ناہ ڈھائے۔اصل کتاب اوسے دے کول
اے۔(٣٩)
تے جے اسیں وکھائےے تینوں کجھ اس وچوں جس دا وعدہ لوکاں دے
نال کیتا ہے وے یاں اوہ تیرے پُورے ہونے پچھوں پُورا کریئے۔(اکو
گل اے) تیرا تے کم گل اپڑانا۔ لیکھا کرنا اساڈا۔
کیہ اہناں نوں دِسدا ناہیں، اس وستی نوں آسوں پاسوں ہاں کفرونی
اثروں اسی گھٹائی جاندے۔ تے اللہ دا حکم ہووے تاں اس نوں کیہڑا ٹالن
والا۔اوہ کھاتے وی چھیتی میلے۔
پہلاں دے وی لوکاں چالاں چلیاں ہے سن چال اللہ دی سب توں
ودھ کے۔ اُس نوں علم اے کس نے کیہ کیہ کھٹیا ہے وے تے کافر وی
جان لیسن گے کس دا اگلا گھر ہووے گا چنگا۔
کافر کہندے توں ناہ مُرسل، کہہ دے رب گواہ اس بارے کافی
ساڈے دو دِھراں دے اندر۔ تے اوہ ول وی جس دے پلّے علم کتاب اللہ
دا۔(٤٣)
اوپرے لگدے لفظ:
٭مُرسل: نبی، سُنیہا پُچاؤن والا