islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃ سبا (مکی)

سورۃ سبا (مکی)

سورۃ سبا (مکی)
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

حمد اللہ دی کرنی پھبدی جِس دا ہے وے جو کُجھ وی اسماناں وِچ اے
دھرتی وِچ اے تے اوسے دی حمد گوینی چھیکڑ دن وی، اوہ حکیم اے اوہ
خبیر اے۔ (١)
جاننہار اے ہر اُس شے دا جیہڑی مِٹّی دے وِچ جاوے یا مِٹی چوں
باہر آوے (اِنجے) جیہڑی اسماناں توں تھلے آوے یا اسماناں دے ول
جاوے۔ اوہ رحیم اے اوہ غفور اے۔
کافر لوک ضرور ایہہ آکھن آوس ناہیں کدے قیامت تُوں کہہ دے
جے سونہہ خدا دی۔ اوہنے آکے ای رہنا ایں ول تُہاڈے۔ اُنج غیباں نُوں
اوہوا جانے اُس توں اوہلے مُول ناں ہے وے ذرہ بھر وی، بھاویں اوہ
اسماناں وِچ اے بھاویں دھرتی دے وِچ ہے وے نِکّی توں نِکّی تے وڈی
توں وڈی وی اوس کتاب وچ درج اے جِس توں ہر شے کُھل جاندی اے۔
ایس طرحاں ای تے پھل پاسن جیہڑے ول ایمان لیائے تے مُڑ چنگے
عمل کمائے اُنہاں واہتے بخشش ہے وے نالے آدر والی روزی۔
اے پر جیہڑے ایسے آہرے لگے رہندے جے آیات اساڈی بارے
زِچ کرن کس طور اسانُوں، بھاگ اُنہاں دے وِچ عذاب اے ڈاہڈا ای دُکھ
دینے والا۔
تے تک لیسن سُوجھت والے جے ول تیرے جو کُجھ وی اسیں گھلیا ہے
وے۔ سچو سچ اے، تے اُس راہے پائے جیہڑی راہ اے غلبے والے صفتاں
والے (رب) دی۔ (٦)
کافر کھچ مارن تے آکھن آؤ دسیئے اسیں تہانُوں انج دا بندہ ، جو ایہہ
آکھے میں تہانُوں دس رہیا واں جد تساں نے ریزہ ریزہ ہو جانا ایں پھٹ
پھٹا کے، نویں سِرے توں تُساں ایں پیدا ہونا۔ واہوا گھاڑ اُس گھڑ کے رب
دے متھے لائی۔ یا مُڑ اُس نُوں پکڑ اے جِن دی، سچ تاں ایہہ وے جیہڑے
منن ول ناہ آون چھیکڑ دِن نُوں اوہوا ہوسن وِچ عذابے، اوہ رستے توں چوکھے
سارے کھنجے ہوئے۔
کیہ اُنہاں نُوں دِسدا ناہیں جو کُجھ اُنہاں دے اگے یا پِچھے ہے وے
اسماناں وِچ یا دھرتی وِچ، جے چاہیے تے سن اُنہاں دے اسیں دھسائیے
دھرتی اندر، یا عذاب اسمانی کوئی اُنہاں اُتے سٹیئے اِس دے وِچ ایہہ گل
پتے دی اُنہاں جیہڑے بندے گوہ کر دے نیں۔
داؤد اُتے فضل اساڈے ولّوں ہویاں ہیکاں لاؤ (ساڈے امروں) اے
پہاڑو پکھیو، اُس نال رل کے لوہے نُوں وی اُس دے واہتے موم اساں
کر دِتا سی۔
تاں جے اُس توں زِرہاں بنائے تے اُستادی نال اُنہاں دیاں گھریاں
میلے۔ نال ای طور طریقے اپنے چنگے رکھے۔ بے شک میری اکھ دے اگے
عمل تُہاڈے۔
اسیں ہوا نُوں آکھے لگ سلیمان دا کر دِتا ہے سی اک مہینہ فجریں چلدی
اک مہینہ شامیں، اوہدے واہتے اساں تراماں پانی وانگ پھٹایا۔ جن وی (اِنجے)
آکھے لگ بنائے اُس دے رب دے اِذنوں جیہڑے حاضر رہ کے
اُس دے کم کر دے سی۔ تے جیہڑا وی اُنہاں وِچوں واگ ناہ من دا اگ دا
اسیں عذاب چکھائیے اُس نُوں۔ (١٢)
اُس دے واہتے اوہ بناندے جو اوہ چاہندا۔ مُورتیاں تے ڈاٹاں نالے
حوض پراتاں۔ دیگھاں، چُلّہیاں اُتے گڈِّیاں۔ شُکر کرو داؤد کئیو، (اُس
بارے) پر تھوڑے ای لوکی شُکر گُذار ہوندے نیں۔
تے جد اُس تے موت اساں لے آندی ہے سی سُوہ لگی ناہ اُس دے
بارے جِنّاں تائیں پر مٹی دی سینوک کھادا اُس دا عاصا تے جاں ڈگ پیا
اوہ جِنّاں نُوں لاہد ہوئی جے غیباں نُوں جانن والے ہوندے، کد اوہ
سہندے وخت قضئیے۔
شُکر نشانی اک ضرور سبائیاں واہتے سی اُنہاں دی وستی، سجّے کھبے باغ
اُنہاں دے اُنہاں وِچوں رب اپنے دا دِتا کھاون تے شُکر اُس دا کردے
جاون جِس ایہہ سوہنی وسّوں دِتی۔ بے شک اوہ غفور اے۔
فیر اُنہاں مُنہ موڑی کیتی۔ تاں اساں اُنہاں نُوں زوراں دی کانگے
دے تھلّے آندا تے اُنہاں دی دوئیں پاسیں رُکھ اوہ رہ گئے بک بکے سن پھل
جہناں دے یاں پھروانہہ تے بیراں۔
اُنہاں دی ناشکری اِنج اساں پرتائی تے ناشُکرے لوکاں دی ہاں۔
اِنجے ای بھانجی پرتاندے۔
اُنہاں وِچ تے اُنہاں گوٹھاں وِچ جہناں نُوں برکت والا کِیتا ہے سی
پِنڈ کُجھ ہور وسا دِتے سی نیڑے نیڑے جیہڑے آؤندے جاندے
واہتے کم پڑاواں دا دیندے سن۔ رات دہاڑے لوکی آؤندے جاندے سی
بے خطرے ہوکے۔ (١٨)
اُنہاں مُڑ رب کولوں چاہیا سفراں وِچ پُڑاں ہو جاون وِتھاں اُتے
اپنے نال ای ایہہ دھروھ اُنہاں نے کِیتا۔ جِس توں لوکاں واہتے رہ گئے
قصے بن کے۔ تے اُنہاں نُوں پھیتے پھیتے ہار اساں کر دتا۔ اِس ہونی وِچ
عِبرت ہے وے صابر شاکر لوکاں واہتے۔
اُنہاں سچا کر کے دسیا اِبلیس دا ظن اُنہاں دے بارے جو سی مومن
لوکاں دا اک ٹولہ ای بچیا سی اُس دے ہتھوں باقی اُس دی اُنگلی لگے۔
مومن لوکاں اُتے اُس دا زور ناہ چلّیا۔ ایہہ ضرور نتارا اُس توں ہو
ونجیا دی کیہڑا چھیکڑ نُوں من دا اے اُنہاں وِچوں تے کس نُوں شک اُس
دے بارے، اِنج ہر شے دا رکھوالا تے رب ای تیرا۔
سدّو اُنہاں نُوں کہہ دے نیں۔ جہناں بارے ایہہ گھمنڈ تہانُوں ہے
وے اوہ معبود تُہاڈے ہے نیں رب توں وکھرے، اوہ تاں ماسہ وی ناں
مالک شے کسے دے اُس دے وِچوں جو کُجھ وی اسماناں وِچ اے یا دھرتی
دے وِچ اے تے ناہ اُنہاں دے وِچ سانجھ اُنہاں دی ناہ اُنہاں دا
اُنہاں دے وِچ پُشت پناہ اے کوئی۔
کم سوارے مُول ناہ اللہ کول سفارش کوئی ہاں پر اوہدی جِس دے
بارے اوہ اجازت آپوں دیسی تے جد (اوس اجازت راہیں) سَوڑ دِلاں دی
دُور ہووے گی اوہ پُچھن گے رب نے کیہ فرمایا آکھن گے جے ٹھیک ای
کِیتا جو اُس کِیتا اوہ بڑا ای اُچیاں شاناں اُچے رُتبے والا ہے وے۔ (٢٣)
پُچھ اُنہاں توں اسماناں چوں تے دھرتی چوں کیہڑا رزق تہانُوں دیوے،
دس دے نیں جے اللہ دیوے تے (ایسے توں) یاں اسیں آں یاں تُسیں
او سدھی راہ تے یاں رستے توں ایدھر اودھر کھلم کھلے۔
دس دے نیں ناہ پکڑ تہانُوں اُس دی ہونی جیہڑا جُرم اساتھوں ہویا،
ناہ ایں پکڑا اسانُوں ہوسی جو تساں نے کِیتا ہوسی اُس دے اُتُوں۔
ایبھی دس نیں ساڈے نیں سبھناں نُوں اک تھاویں کر کے
ساڈے وِچ نیاں کرنا ایں سچا سچا۔ اوہوا اُچ نیائیں ہے وے اوہوا سب کُجھ
جانن والا۔
آکھ اُنہاں دی مینُوں وی تاں شکل وکھاؤ، تُسیں جِنہاں نُوں اُس دے
نال رلایا ہویا سانجھی کر کے جھوٹھی گل تُہاڈی، سچی ایہہ وے اوہوا اللہ
آپ عزیز حکیم اے۔
کُل لوکاں دے واہتے تینُوں دِل کھلوانے والا نالے ہُوڑن والا کر کے
گھلیا ہے اساں نے۔ چوکھے لوکاں دی سمجھوں ایہہ گل اُچیری۔
لوکی پُچھدے ہے نیں تینُوں کد کارے نے پُورا ہونا دسّو جے
سچیار تُسیں او۔ (٢٩)
کہ اُنہاں نُوں جِس دن دا اے کارا نال تُہاڈے ہویا۔ اُس دے
آون وِچ ناہ ڈِھل اک پل دی ہونی۔ (٣٠)
کافر لوکی ایہہ کہندے نیں ایہہ قرآن اسیں ناہ من دے ناہ کتاب
اوہ جیہڑی اِس تُوں پہلاں ہے سی۔
اِنج دے نافرماناں تائیں جد تُوں تکسیں اپنے رب دے اگے کھلوتے اک
دوجے دے ذِمے گلّاں لاندے ہوئے۔ کمزورے اُس ویلے کہسن شاہ
زوراں نُوں اسیں تُہاڈے توں ڈر دے ناہ مومن ہوئے، شہ زورے ایہہ
کہسن اگوں لِسڑیاں نُوں اساں تہانُوں کد ڈکیا سی راہے پینوں جد تُہاڈے
کول ہدایت آونجی سی۔ پاپ تُہاڈے اپنے سِر تے۔
انج پرتاسن گل ِلسڑے مُڑ ڈاہڈیاں دی جے تُہاڈی رات دِناں دی
سازش بازی نے ڈکیا سی۔ جد مجبور تُسیں کردے سی سانُوں جے ناہ رب نُوں
منّیے تے ہوراں نُوں اُس دے اسیں برابر گِنیئے۔تے جِس ویلے اوہ عذابے نُوں
ویکھن گے اندرو اندر نادم ہوسن، کفروناں دے گل گلونے اسیں پاواں
گے اُنہاں دے کرتُوتاں دا اُنہاں نُوں ساہنواں بدلہ مِلسی۔
جِس وستی دے وِچ وی ہُوڑنہارا کوئی گھلیا ہے وے کھاندے
پیندے لوکاں اگوں ایہہ کہیا جے ایہہ تُہاڈی گھل اسیں تے من دے
ناہیں۔
اوہ کہندے جے اسیں ودھیرے مالوں آلوں ساڈے اُتے کیہ عذاب
اے کدھروں آؤنا۔ (٣٥)
دس اُنہاں نُوں، رِزقے دے سب واہدے گھاٹے ہتھ اللہ دے۔
ایس حقیقت نُوں ناہ چوکھے لوکی جانن۔ (٣٦)
ناہ اولاد تُہاڈی تے ناہ مال تُہاڈے توں ودھنا ایں قرب تُہاڈے
ساڈے اگے یاں ایمان لیائے جیہڑے تے مُڑ چنگے عمل کمائے دُونا مِلسی
اجر اُنہاں نُوں اُنہاں دے عملاں دے پاروں ممٹڑیاں دے وِچ کرسن
اوہ موجاں بہہ کے۔
تے ایہہ جھکھڑ ہے جِنہاں نُوں زِچ کرن آیات اساڈے بارے سانُوں۔
اُنہاں نے ای وِچ عذابے پھڑیا جانا۔
کہہ دے رِزقے دے وِچ واہدا گھاٹا میرے رب دے ہتھ اے،
تے جو کُجھ وی (رب دی راہے) خرچ کرو گے اُس دے بدلے ہور اوہ
دیسی، سب توں چنگا دیونہارا اوہوا ای اے۔
تے جد سارے اک تھاں کرسی اتے ملائک کولوں پُُچھسی اللہ کیہ ایہہ
لوک تُہاڈی پُوجا کر دے رہے نیں اوہ آکھن گے توبہ توبہ تُوں ساڈا سِر سائیں
، کوئی اُنہاں نال تعلق ساڈا ناہیں، اوہ تاں جِنّاں دی سن پُوجا کرنے والے،
چوکھے ولاں دا ایمان اُنہاں تے ہے سی۔
روز قیامت وَس کسے دے وِچ ناہ ہوسی اوہ کِسے دا کم سوارے
یا وگاڑے اوس دہاڑے اسیں دھروئیاں نُوں ایہہ کہساں چکھو ہُن عذاب
اِس اگ دا جِس نُوں جُھوٹھ تُساں سی جاتا۔
جد اُنہاں نُوں جان سنائیاں کھریاں کھریاں متّاں کہندے اوہ تاں
بس اِک بندے دا اے چکر سارا اوہ چاہندا اے اُنہاں دی ہُن پُوجا چھڈو،
وڈ وڈیرے جہناں دی سن پُوجا کر دے، اوہ تاں ایبھی بک جاندے نیں
جے ایہہ ہے وے جُھوٹھی گھاڑن اُس دی اپنی، کافر لوکی ایبھی آکھن حق
دے بارے جد اُنہاں دے کول اوہ آیا ایہہ تاں کُھلم کُھلا جادُو۔
اُنہاں ول کتاب اساں ناہ کوئی گھلی جِس دی اُنہاں کدے تلاوت
کیتی ہووے، اِنجے اُنہاں ول تیرے توں پہلاں کوئی ہُوڑن والا وی ناہ
آیا۔
اُنہاں توں پہلاں دے لوکاں وی اِنجے جھٹھلایا ہے سی، ایہہ تاں
اُس دے دسویں حصے تک ناہ پہنچے جو کُجھ اُنہاں نُوں دِتا سی مُڑ وی
میرے پیغمبراں دے اوہ آکھے ناہ لگے۔ تے مُڑ کیہڑے بھا انکار اُنہاں دا
وِکیا۔
آکھ اُنہاں نُوں میری اِکو مت تہانُوں دو دو کرکے اِک اِک کر کے چل
کھلووو اللہ اگے تے مُڑ سوچو (سمجھ تہانُوں لگ جاوے گی) ایس تُہاڈے،
سنگی نُوں ناہ جِن دی چمبڑ اوہ تاں ہے اِک ہُوڑنہارا، آؤنے والے ڈاہڈے
اِک عذاب بارے۔
کہہ اُنہاں نُوں میں تہاتھوں اجر کوئی ناہ منگدا ہے واں۔ میرا اجر
میرے رب کول اے۔ تے ہر شے وے اُس دے اگے۔
آکھ اُنہاں نُوں ہے رب میرا حق دے نال چڑھائی کردا، تے اوہ
سارے غیباں دا اے جانن والا۔ (٤٨)
(للکر کے تُوں ہُن ایہہ کہہ دے، حق سِرے تے آ گجیا جے، تے باطل
دی ناہ جڑ کوئی ناہ بیں اُس دا کوئی۔ (٤٩)
کہہ دے جے کر میں راہ بُھلیا بُھل میری دا بھار اپنے ای میرے سِر
تے، جے ہدایت میں پائی۔ اے تاں پائی اُس وحی دے پاروں جیہڑی
میرے رب دے ولّوں میرے اُتے نازل ہوندی۔ میرا رب اے سُننے
والا نالے نیڑے وسّن والا۔
جے کدے تُوں اُنہاں نُوں اُس ویلے تکسیں ہتھ پیر اُنہاں نُوں جد
پینے۔ نسّن جوگے ایہہ ناہ ہوسن تے نسدے ای پھڑ گھتن دے۔
فیر ایہہ کہسن ہے ایمان اساں لے آندا اُس دے اُتے پر ہُن اینی
وِتھوں داکھے ہتھ نہ اپڑے۔ کل تائیں ناہ اُس نُوں منن ول ایہہ آئے تے
دُوروں ای انھے تِیر چلائے۔
اُنہاں وِچ تے اُنہاں دی سدھراوٹ دے وِچ اِک ڈکا ہُن حائل
ہویا۔ اُس توں پہلاں اُنہاں ورگے کئیاں دے نال اِنجے ہوئی اوبھی
(اِنجے) شکّاں دے سن پھنڈے ہوئے۔ (٥٤)