islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سورۃ ص (مکی)

سورۃ ص (مکی)

قرآن مجید

Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

صادوں پچھے سونہہ چا کے قرآن دی آکھاں جِس دے اندر متّاں۔ (ا)
اِس دے مُنکر نِرے گھمنڈوں یاں مُڑ ضِدوں اِنج کر دے نیں۔
اُنہاں نالوں پہلاں سنگتاں کِنیاں مار مُکائیاں ہال دُہائی سبھناں پائی
نکّوں مُونہوں جد چُھٹیو نیں۔
تے جد کول اُنہاں دے آیا اُنہاں وِچوں جھوننہارا ایہہ اچرج اُنہاں
نُوں لگا، تے انکاری رہے ایہہ کہندے ایہہ بھچلاوُو گپّی۔
ساڈے معبوداں دی تھاویں آکھے اِکو اِک معبود اے، ایہہ ڈاہڈی ای
وکھری گل اے۔
تے اُنہاں دے سرداراں سمجھایا ایہوا اپنے ای معبوداں پِچھے چلدے
جاؤ تے ڈولو ناہ، اُس دی گل وِچ چکر کوئی۔
ایہہ تاں کن پئی ناہ ساڈے کِدھروں اِس توں پہلاں، ایہہ گھڑتل ای
گھڑتل (آپے جوڑی گل) جاپے۔
ساڈے وِچوں کیہ اِس تے ای ایہہ مت بانی اُترِینی سی۔ اُنہاں نُوں شک
ہے وے میری اِس مت بانی بارے (ڈھڈوں) اُنہاں اجے عذاب ناہ چکھیا
سچ تاں ایہہ وے۔ (٨)
کیہ اُنہاں دے کول خزانے رب تیرے دی رحمت دے نیں جیہڑا
آپوں غلبے والا تے داتا اے۔ (٩)
یا اُنہاں دا راج اسمانیں تے دھرتی تے چلدا نالے دوہاں دے وِچکار
اے جو کُجھ اُس تے۔
ایہہ اُنہاں ای جتھیاں وِچوں اِک جتھا اے ہار جِنہاں دے بھاگاں
اندر۔
نُوح کیاں وی اُنہاں نالوں جھٹلایا سی پہلاں عاد کیاں وی، سازاں اتے
سماناں والے فرعون نے وی۔
اِنجے قوم ثمُودی نالے لُوط کیاں نے تے جھنگیالاں کیتا، ہے سن ایہہ
جتھے بند سارے۔
تے سارے ای پیغمبراں توں نابر ہوئے۔ اِنج عذاب اٹل اُنہاں دے
واہتے ہویا۔
تے ایہہ لوک اُڈیک رہے نیں اِکو چِیک سواہری (وڈھی۔ اُچی)۔ جِس توں پِچھے ڈِھل
ناہ مِلسی۔
ایہہ کہندے نیں ربّا سانُوں ساڈا حصہ ساڈی جھولی پا دے چھیتی
کھاتے والے دن توں پہلاں۔
پئے آکھن ایہہ جو کُجھ وی پَے آکھن۔ چیتے کر، سی داؤد اساڈا بندہ
ہتھاں بانہواں والا۔ اللہ ول سی مُنہ ہمیشہ اُس دا رہندا۔
پربت اُس دی سنگت کر کے شامیں فجریں تسبیحاں سی گاندے اِنجے ڈار
و ڈار پکھیرو ہم آواز سبھے سن اُس دے۔(١٩)
راج پکیرا اِس دا کیتا دِتی اُس نُوں گل گویڑی، گل نکھیڑی۔
تے اوہ گل وی رپھڑیاں دی اپڑی ہوسی تیرے تائیں
اندر جیہڑے آن وڑے سن۔
تے جِس ویلے آ ڈُھکے داؤد (نبی)دے نیڑے، اوہ گھبرایا، اُنہاں
کولوں، آکھن لگے تُوں گھبرا ناہ ساڈا دونہاں دا اِک رپھڑ اِک نے اِک دے نال
ودھیکی کیتی ہوئی ساڈے وِچوں تُوں اساڈے وِچ نیاں کر حقا سچا، رئے ناہ کردا
ہویا اتے اسانُوں پا تُوں سِدھے راہے۔
ایہہ بھرا اے میرا، اِک گھٹ سو نیں ایہدیاں بھیڈاں، میری اِکم اِکو ایہہ
کہندا اے اوہ اِک وی تُوں مینُوں دے دے تے کردا اے گل دباویں۔
ایہہ سُن کے داؤد کہیا جے تیری بھیڈ اُس تیرے کولوں اپنے اِجڑ نال
رلانے واہتے منگ کے تیرے نال اے دھکا کیتا۔ تے اِک دوجے نال بھنجالی
اِنجے اِکثر کر دے آئے یاں مُڑا اوہ ناہ کر دے اللہ تے ایمان جِنہاں دا۔ تے
چنگے نیں عمل جِنہاں دے، تے اوہ تھوڑے ول ای ہوندے۔
ایہہ داؤد (نبی) دے اندر گل جاگی سی، ہے ازمائش وِچ اساں ایں
اوہنُوں پایا اُس دے وِچوں نترن دی توفیق اُس اپنے رب توں منگی ڈِگ پیا
اوہ وِچ سجدے دے، اللہ ول توجہ کردا۔
اُس نُوں اساں تسلی دِتی اوہ اساڈے چوکھا نیڑے تے اِس واہتے ٹھاہر
چنگیری (کول اساڈے)۔ (٢٥)
اے داؤد اساں وے تینُوں مُلکے دا سُلطان بنایا۔ تُوں نیاں لوکاں وِچ
کرسیں، من مرضی توں کم لوِیں ناہ، اِنج بُھل جاسیں تُوں اللہ
دی راہ نُوں تے جیہڑے وی اللہ دی نیں راہوں ایدھر اودھر ہوندے اِک
عذاب کریڑا اُنہاں دے بھاگاں وِچ بُھل اُنہاں دی پاروں لیکھے دے دن
ہوسی۔
تے ایہہ دھرتی ایہہ آسمان اتے جو کُجھ وِچکار اُنہاں دے، اینویں تے
ناہ پیدا کیتا۔ جِویں خیال اے کفروناں دا ایہہ سمجھ، جے کفروناں دی اگ دے
ہتھوں شامت آ سی۔
کیہ اوہ اِس بُھلیکھے وِچ نیں جے اُنہاں نُوں جیہڑے ول ایمان لیائے
تے مُڑ چنگے عمل کمائے اوسے تول اسیں تولاں گے نال اُنہاں دے، دُنیا
اُتے گڑ بڑ جیہڑے کر دے، اِک بروبر کیہ اسیں سمجھاں گے خوف خدا دا رکھن
والے تے ناہ اُس توں ڈرنے والے۔
تیرے ول کتاب ایہہ برکت والی گھلی۔ تاں جے اوس دیاں گلّاں نُوں
لوک ہنڈاون اپنے اندر تے سُرتِیلے متّاں نپّن۔
اُس اگوں داؤد نبی نُوں پُت سلیمان ورگا دِتا، ساڈا چنگا بندہ اوہ بھی ثابت
ہویا۔
ساڈے ول مہاڑا اُس دا وی ہے سی۔
اِک دِہاڑے پِچھلے ویلے اُس دے اگے حاضر کیتے اصلے والے بڑے
ترِکھل گھوڑے (اوس کہیا) تبلیغ الٰہی واہتے مال دی(ایہہ) حُب اے
مینُوں، اینے چِر وِچ سورج اوہلے ہو ونجیا سی۔
(دُوجے دن مُڑ اوس کہیا جے) میرے کول اوہ مُڑ لے آؤ تے اُنہاں
دِیاں لتاں اتے دھوناں اُتے ہتھ اُس پھیرے۔
اساں سلیمان نُوں وی وِچ ازمائش پایا تے اِک ہور کسے نُوں اوہدا تخت
حوالے کیتا ساڈے اگے عرض گزاری اوہنے کیتی۔
آکھن لگا ربّا بخش خطا میری ہُن تے اوہ شاہی دے تُوں مینُوں ہور کسے
نُوں تُوں جِکن دی اج تائیں ناہ دِتی ہووے تُوں ایں تُوں ایں داتا۔
اساں ہواواں تائیں اُس دا آکھے لگ سی کیتا اُس دے حسب ضرورت
چلن ہولی ہولی جِدھر چاہے۔
بڑے اُسارو تے گِن والے ٹوبھے (غوطے لاؤن والے) جِن وی اُس دے آکھے لگن والے
کیتے۔ سی کُجھ مُشکاں سنگل مارے۔
ایہہ اساڈی دین امنویں، اِس دے وِچوں ہتھ وس تیرے، تُوں ہتھ اپنا
کُھلا رکھیں گُھٹ کے رکھیں۔
بے شک اوہ نیڑے سی سانُوں ٹھاہر اساڈی چنگی اُس دے واہتے۔
چیتے کر ایوب اساڈا بندہ ہے سی اوہنے سی فریاد اساڈے اگے کیتی، میں
لاچار آں شیطانے دے ہتھوں ڈاہڈا۔
(اسیں کہیا جے) پُٹ پَیراں نُوں، نیڑے کر کے اِک نہاون والی تھاں
ایں جِس دا پانی ٹھنڈا پینے والا۔
اُس دا ٹبّر فیر حوالے اُس دے کیتا ہور وی اوہدے سنگ رلائے اپنی
رحمت پاروں تاں جے سُرتاں والے لوکی چیتے رکھن۔
اپنے ہتھ وِچ ماڑی موڑی شے کوئی لے کے (مت ایہہ دتی) اُس نال
ماریں پر ناہ پاپ کمائیں (حدوں ٹپ کے) اُس نُوں صابر ای ڈِٹھا سی اوہ سی
واہوا چنگا بندہ بڑا مہاڑی ساڈا۔
چیتے کر ساڈے بندے ابراہیم، اسحاق اتے یعقوب بڑے سن
بانہواں والے اکھاں والے۔
اساں اُنہاں وِچ چون اِک ایہہ گل پا دِتی سی اوڑک چیتے رکھن والی۔ اوہ
نزدیک اساڈے ہے سن چون چنگیرے لوکاں وِچوں۔
اسمعیل اتے یسعا، ذُوالکفل وی چیتے کر، اوہ تِنے وی نیکو کاراں
وِچوں ہے سن۔
ایہہ گل چیتے رکھن والی شک ناہ کوئی مُتقیاں دا ای ہونا ایں چنگا ڈیرا۔
اوہ ہمیشی باغ جِنہاں دے بُوہے اُنہاں واہتے کُھلے۔
اُنہاں دے وِچ ڈھوئیں لا کے بیٹھے ہوسن تے منگواندے رہسن
اوتھے (جد جی کیتا) پھل پُھل نالے پیون۔
کول اُنہاں دے ہان دِیاں شرماکل (شرماؤن والیاں) ہوسن۔
لیکھل ویلے ایہہ سارا کُجھ ملنے دا اے نال تُہاڈے ساڈا کارا۔
اِنج دا رزق ناہ کھٹن والا مِلسی تہانُوں ساڈے ولّوں۔
ایہہ گل مُکی، دُوجے پاسے۔ حد ٹپیاں دا بُرا ٹِکانا۔
اوہ دوزخ دا لُقمہ بنسن، کِڈی ماڑی ٹھاہر ہووے گی۔
ایہہ کُجھ ہوسی ، چکھسن دے اوہ قلقو پانی یا مُڑ پاِکاں۔ (٥٧)
اُنہاں لوکاں ہور بڑا کُجھ ایس طرحاں دا چکھنا۔ (٥٨)
نال اُنہاں دے رلدے آؤندے ایس طرحاں دے ای ول ہوسن،
اُنہاں نُوں ناہ جی آیاں نُوں کہسی کوئی اُنہاں اگ دے ای وِچ پَینا۔
(پہلاں والے) آکھن گے نہیں سی تُسیں وی ایتھے جوگے جی آیاں
نُوں آکھے کون تہانُوں، ساڈے سِر تے پئی تُہاڈے پَیراں توں ایہہ پَینی
کِڈی ماڑی ٹھاہر اے۔
اوہ آکھن گے ربّا جِس کسے دے پاروں سِر ساڈے تے آن پئی ایہہ،
اُسنوں دُونا دے عذاب ایس اگ دا۔
مُڑ سوچن گے ایہہ کیہ گل اے اوہ لوکی تے ایتھے سانُوں دِسدے ناہیں
اسیں جِنہاں نُوں ہے ساں مندے گِن دے اسیں اُنہاں نُوں چگھدے ہے ساں
یا اوہ نظراں وِچوں ایدھر اودھر کدھرے۔
دوزخیاں دی اِک دُوجے دے نال رہوے گی تُوں تُوں میں میں شک ناہ
کوئی۔
کہہ دے میں ہٹکنہارا، ایہہ ضرور اے واحد قاہر اللہ توں وکھ ہور کوئی
معبود نہیں جے۔
اوہوا رب اے اسماناں دا تے دھرتی دا بلکہ ہر اُس شے دا وی اے جو
اُنہاں دوہاں وِچکار اے اوہ عزیز اے اوہ غفار اے۔
ایبھی دس دے گل بڑی ای وڈی ہے جے جِس نُوں کنّاں دے وِچ
مارو۔
مینُوں تے معلوم نہیں جے اُتلے منڈل دے وِچ کیہ گویڑاں ہوون۔
میرے ول تے اوتھوں ایناں حکم آیا اے تُوں لوکاں نُوں ہُوڑیں
ہٹکیں ڈِھڈوں۔(٧٠)
جد رب تیرے ایہہ ملائک نُوں دسیا سی میں مِٹی چوں بشر بنانے والا ہے
واں تے جد ڈول چُکاں میں اُس نُوں تے اپنی روح پُھوکاں اُس وِچ اُس
دے آکھے لگنا ہے جے۔
تے سبھناں نے اِنجے کیتا ابلیس نُوں چھڈکے، آکڑ توں کم اوس لیا سی
تے تھی ونجیا کفروناں چوں۔
پُچھ پونے تے اِس بارے جے کیہڑی گلّوں آخر نابر تُوں ہویا ایں اُس
نُوں سجدہ کرنوں جِس نُوں آپوں میں ای پیدا کیتا تُوں آکڑ توں کم لیا اے۔
کیہ تُوں کوئی وڈی شے ایں۔ اوس کہیا جے میں اُچیرا اُس توں، مینُوں
اگّوں تُوں خلقایا تے خلقایا خاکوں اُس نُوں۔
حکم ہویا جے ایتھوں ٹُر جا تُوں ہوئیوں ردّیا ہویا۔
لیکھے والے ویلے تائیں تیرے اُتے لعنت ساڈی۔
آکھن لگا مُڑ اُٹھنے دے ویلے تائیں مینُوں اپنی کر لینے دی چُھٹی دے
دے۔ کہیا گیا جے چُھٹی تینُوں۔
اُس دن تائیں جِس دے بارے شک ناہ کوئی۔
آکھن لگا تیرے زوراور ہونے دی سونہہ اے مینُوں۔ میں ایہہ سارے
ای لالیساں اپنی پٹّی۔
بس تیرے کُجھ چون ای بندے اُنہاں وِچوں بچ رہسن گے۔
کہیا گیا جے حق سچ ایہو تے میں ایہوا حق سچ آکھاں۔
میں جہنم نُوں بھر دیساں نال تیرے تے پٹّی تیری جو لگن گے۔
اے پیغمبر تُوں اُنہاں لوکاں نُوں کہہ دے میں ناہ اجر تُہاڈے کولوں
منگدا (مت دینے والا) ناہ میں گل بناوٹ والی کرنے والے لوکاں وِچوں۔
ایہہ کلام نصیحت جگ سارے واہتے۔
تھوڑے چِر نُوں جان لوو گے اُس گل دی اصلیت ساری۔ (٨٨)