islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃ نحل (مکی) پہلا حصہ

سورۃ نحل (مکی) پہلا حصہ

سورۃ نحل (مکی) پہلا حصہ
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

امر اللہ دا سِر تے آیا، سَوڑ کرو ناہ اُکا۔ اوہ اُنہاں توں بے لویڑا تے اُچا
اے سنگ رلان جنہاں نُوں اس دا۔
نازل کردا اوہ ملائک اوہ وحی دے کے جیہڑی اُس دے امروں، ول
جنہاں دے بندیاں وچوں اُس دی مرضی ہووے تاں جے اوہ لوکاں نوں
دسن باجھ میرے معبود ناہ کوئی تے اک میرا ای ڈر رکھو۔
اوسے نے ای پیدا کیتا اسماناں نُوں تے دھرتی نُوں مقصد مِتھ کے اوہ
اُچیرا ہے اُنہاں توں سنگ جنہاں نُوںا س دے تسیں رلاندے ہے او
اک نُطفے توں انسان نُوں پیدا کیتا۔تے اوہ کُھلم کُھلا اک حریف اج بن
کھلوتا ہے وے۔
اساں تہاڈے واہتے ڈنگر وی خلقائے اُنہاں پاروں ِنگھ ملدی جے
ہور نفعے وی ملدے ہے جے، ملے غذا وی اُنہاں وِچوں۔
اُنہاں وچ اک ٹھاٹھ وی ہووے جد اُنہاں نوں چار لیاؤ، یاں مُڑ
چارن نُوں لے جاؤ۔
لے اوہ بھار تہاڈے چُک کے اوس نگر تک جاندے نیں جِتھے
کھڑن تہاڈے واہتے اوکھا ہووے، ویکھو رب تہاڈا کنا مہر کرُو تے رحم
کرُو اے۔(٧)
اِنجے گھوڑے کھچر وی اُس پیدا کیتے تے کھوتے وی اوس تہاڈے
چڑھنے واہتے نالے ٹوہراں واہتے۔ ہور بڑا کُچھ پیدا کر دا جس دا علم تہانوں
ناہیں۔(٨)
سِدھی راہ تے اللہ ول ای جاندی ہے وے پر کُجھ راہواں ڈِنگیاں
ہوون۔ تے جے اُس دی مرضی ہوندی سبھناں نُوں اوہ اِکو رستے تے پا
دیندا۔
اوہوا ای اے بدّلاں وچوں پانی گھلدا ہے تہاڈے واہتے اوہ پینے دے
وی کم آوے اوسے پاروں جنگل جنگل رُکھ ہوندے نیں وچ جنہاں
دے ڈنگر چارو۔
اوسے نال ای اوہ تہاڈے کھیت اُگائے، تے زیتون کھجوراں داکھاں
ہور ہر جِنسے میوے۔ اس دے وچ ضرور پتے نیں سوچن والے لوکاں
واہتے۔
اوس تہاڈے کامے کیتے دن تے راتاں چن تے سورج تارے وی
نیں لگے ہوئے کم تہاڈے اس دے امروں اس دے وچ ضرور پتے نیں
اُنہاں واہتے عقل اپنی نُوں جیہڑے ورتن۔
دھرتی اُتے جو کُجھ اوس تہاڈے واہتے پیداکیتا اُنہاں دے رنگ
وکھرے وکھرے اس دے وچ ضرور پتے نیں اُنہاں واہتے جیہڑے
لوکی ذکر اللہ دا کرنے والے۔(١٣)
اوہوا ای اے جس دریا تہاڈے اس کم لایا تازم تازہ ماس تسیں اس
وِچوں کھاؤ، تے اس وچوں پانے والے گہنے کڈھو، کیہ تُوں بیڑی نوں ناہ تکیں
چِیردیاں اوہ اس نوں جائے تاں جے فضل اس دے نُوں ڈُھونڈو۔تے
اِنج اس دا شُکر گذارو۔
اوسے نے ای ہے پہاڑاں نُوں دھرتی تے رکھیا ہویا تاں جے رزق
اُنہاں دے وچوں مِلے تہانوں، تے دریا وی تے راہواں وی تاںجے
راہے راہے جاؤ۔(١٥)
ہور سِہاناں اوس بنائیاں،تارے وی نیں، راہ تہانوں لھبدے ہین
جنہاں دے پاروں، کیہ مُڑ پیدا کرنے والا تے ناہ پیدا کرنے والا اک بروبر،
کیوں ناہ سوچن دے ول آؤ۔
تے جے دِتے اللہ دے نُوں گنن بہوو تاں گِن سکو ناہ، بے شک اوہ
غفور رحیم اے۔
تے اللہ توں بُھلیا ناہیں جو کُجھ اندر کھاتے کر دے تے جو کُجھ اوہ ظاہرا
کر دے۔
وکھ اللہ توں جیہڑے ہوراں اگے لوکی کرن دعائیں اوہ تاں خالق شے
کسے دے ہوون ناہیں، بلکہ اوہ مخلوق آپوں نیں۔
اوہ مُردے نے جانوں خالی اُنہاں نُوں تاں ایہناں دی معلوم نہیں
جے کدوں اُٹھینا۔(٢١)
ہے معبود تہاڈا اوہ معبود اکلّا۔ تے اوہ لوکی جیہڑے منن ول ناہ آون
چھیکڑ (دن) نوں اُنہاں دے دل انکاراں وچ ڈُبّے ہوئے۔ اوہ پے
آکڑخانی کر دے۔(٢٢)
بے شک اللہ جاننہار اے جو اوہ کردے اندر کھاتے یا کردے نے
ظاہرم ظاہرا تے اللہ ناہ آکڑخاناں نُوں مُنہ لاؤندا۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭نحل: شہد دی مکھی، ٭نُطفہ:بندے دا بِیں، ٭حریف: دُشمن، ٭آکڑ خانی: مغرور،
کہندے نیں قِصّے لنگھیاں وقتاں دے نیں۔
تے اِنج کہہ کے روز قیامت اپنے سارے بھار اُٹھاسن تے اُنہاں دا
بھار وی اُنہاں دے سِر ہوسی جنہاں بے سمجھاں نُوں اُنہاں راہوں بے
راہ کر دتا سی۔ ویکھو کِنّا مندا ہو سی بھار اُنہاں دے سِر تے۔
اُنہاں توں پہلاں دے لوکاں نے وی چالاں چلّیاں ہے سن۔ پر اللہ
نے اُنہاں دے اوہ سب اُسارے نِیہوں پٹّے تے اُنہاں دے اُتوں
ڈِگے اُنہاں اُتے چھت اُنہاں دے، تے اِنج آن عذاب اُنہاں نُوں
قابو کیتا، تے اس پاسوں جِدھروں چِت نہ چیتا ہے سی۔
روز قیامت ہور اُنہاں نے کھجل ہونا۔ تے اُنہاں توں پُچھیا جاسی کتھے
اوہ شریک میرے جے، کل جنہاںدے واہتے بانہواں کُنجدے ہے سو۔
تے اوہ لوک جنہاں دے اندر سُوجھت ہوسی کہہ اُٹھن گے اج کفروناں
دی جھولی رُسوائی تے بد بختی ہے وے۔(٢٧)
اوہ کفرون جنہاں دیاںجاناں جد وی قبض فرشتے کر دے اوہ مندے
ای کمّاں دے وچ لگے ہوئے ہوندے۔ ہُن اوہ گوڈے ٹیک دھرن گے
(کہندے ہوئے) اساں ناہ کوئی کم مندیڑا کیتا ہے سی (اپنے ولوں) پر اللہ
نُوں علم اے سارا جو کُجھ عمل تہاڈے ہے سن۔(٢٨)
ہُن دوزخ دے تسیں دراں وچ داخل تھیوو اس وچ دائم رہنے واہتے۔
آکڑخاناں واہتے ڈاہڈی بھیڑی ٹھاہر اے۔
اللہ کولوں ڈرنے والے لوکاں توں جد پُچھیا جائے کیہ اے جو کجھ رب
تہاڈے نازل کیتا اوہ کہندے نیں چنگ ای چنگ اے، اُنہاں واہتے
جنہاں نے اس دنیا اندر چنگیائی توں کم لیا اے ایتھے وی چنگیائی ہے
وے۔ اگے چل کے ہور اوہ سوکھے رہسن، مُتقیاں دے واہتے اوہ بسر اے
چنگی۔
باغ ہمیشہ رہنے والے جنہاں وچ اوہ داخل ہوسن لاگے وگدے پانی
ہوسن، اُنہاں واہتے جو اوہ چاسن اوتھے ہو سی اللہ اِنج اجراندا ہے وے
مُتقیاں دے تائیں۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭جان قبض کرنا: جان کڈھنا
اوہ جنہاں نوں جدوں فرشتے فوت کرن نُوں آؤندے ہے نیں اوہ
بُریائیاں توں پاک ہوون۔ کہن فرشتے اُنہاں تائیں ہووے خیر تہاڈی،
داخل ہووو جنت اندر اپنے ای عملاں دا صدقہ۔
(مکے والے) پئے اُڈیکن اُنہاں کول فرشتے آون یا مُڑ آوے امر کوئی
رب تیرے ولّوں اُنہاں توں پہلاں وی لوکی ایہوا (ضِدّاں) کر دے رہے
نیں تے اِنج اُنہاں اُتے اللہ ولوں نہیں ودِھیکی ہوئی۔ اوہ آپوں ای اپنے
نال ودھیکی کر دے نیں۔(٣٣)
اوڑک اُنہاں نے اپنے کرتُوتاں دا نُقصان اُٹھایا۔تے جس بارے کھچ
مریندے سی اوسے دی پھاہی پھاتھے۔(٣٤)
جیہڑے لوکاں شرک اپنایا اوہ کہندے نیں جے اللہ دی مرضی
ہوندی اُس نوں چھڈ کے ہور کسے دی اسیں عبادت مُول ناہ کر دے ناہ
اسیں تے ناہ اساڈے وڈ وڈیرے تے ناہ اس توں وکھرے وکھرے ٹھاک
کسے شے بارے کر دے، اُنہاں توںپہلاں وی لوکی اِنج دِیاں ای
کر دے آئے پر کم رسُولاں دا اے کُھلی کُھلی گل کر دینا۔
لوکاں دی ہر ونڈدے اندر اسیں رسول آں گھلدے آئے تاں جے
آکھے، اللہ دی ای کرو عبادت تے ناہ نیڑے سرکش لوکاں دے تسیں جاؤ
، اُنہاں وچوں کُجھ نُوں اللہ راہے پایا کُجھ سی اوہ بد راہی دے وچ جیہڑے
پکّے، تُوں دنیا وچ بَھوں کے تک، کیہ انجام اُنہاںدا ہویا جنہاں نے
رب دی ناہ منّی۔
تُوں اُنہاں دے سِدھے راہ پے جانے بارے کِنّاں وی سدھرائیں،
جس نُوں اللہ بے راہ کر دے کون اس نُوں راہ پاسکدا اے،تے اُنہاں دا
نہیں کسے امدادی ہونا۔
ایہوا لوکی پکیاں پکیاں قسماں کھاندے کہندے اللہ فیر اُٹھا سی ناہیں
مر گیا جو اُس نوں، ہاں ایہہ وعدہ رب نے سچا کر کے دسنا۔ چوکھے لوکاں نُوں
پر اس دی سمجھ ناہ کوئی۔ (٣٨)
اوپرے لگدے لفظ:
٭ودھیکی: ظلم، ٭پھاتھے: پھڑے گئے، ٭سرکش: نابر

ایہہ اس توں وی ہوکے رہنا تاں جے اُنہاں اُتے اوہ نترِیوے جس
نُوں کل نہیں سن من دے تے اِنکار جنہاں سی کیتا اوبھی جانن جے اوہ ہے
سن کُوڑے۔ (٣٩)
اسیں اِرادہ جس شے بارے کر دے ہے آں ساڈے ‘ہو جا’ کہہ دینے تے
اوہ ہو جاوے۔
جیہڑے لوکاں اللہ واہتے ہجرت کیتی جد اُنہاں تے ظلم ہوندے
سن، اس دنیا وچ اسیں اُنہاںنوں ول وساساں تے اگے جو اجر ملسینا اوہ تاں
اس توں بہت اُچیرا۔ اوہ اس گل نوں چیتے رکھن۔
ایہہ نیں جنہاں صبر اپنایا تے گڈ اللہ پرنے چھڈی۔
تیتھوں پہلاں وی تاں مرداں نوں ای لوکاں ول دی گھلیا وحِیاں
دے کے جے تہانوں چیتے ناہیں جانن والے لوکاں کولوں پُچھ کے تک لؤ۔
اوہ رُشنائیاں لے کے آئے کدے زبوراں لے کے۔ تیرے ول ای
(اِنجے) ایہہ قرآن اے گھلیا تاں جے نازل جو اُنہاں ول ہویا ہے وے
لوکاں اُتے کھولیں تے اوہ غور کرن اِس اُتے۔
کیہ اوہ لوکی جیہڑے پُٹھیاں چالاں چلدے بے چِنت ہے نیں
(اس ہونی توں) اُنہاں تائیں اللہ وچ زمین دھسا دے۔ یا عذاب اجہیے
پاسوں اُنہاں تے آ جائے جدھروں چِت ناہ چیتا ہووے۔
یا اُنہاں نوں چلدے پھردے اِنج آنپّے جے اوہ بچ سکن ناہ
کِدھرے۔
تے یاں پکڑے خوف اُنہاں دے اندر پا کے۔
اُنج رب تیرا مہری وی اے رحمت کرنے والا وی اے۔(٤٧)
کیہ اُنہاں نے اس تے غور کدے ناہ کیتا، اللہ جو کُجھ پیدا کیتا اس دا
سایہ سجیوں کھبیوں ڈھلدا رہندا تے اوہ سائے نیویں نیویں ہو کے اللہ نُوں
ای سجدے کر دے ہوندے۔(٤٨)
اللہ نُوں ای سجدے کردا جو کُجھ وی اسماناں اندر یا دھرتی دے اندر
ہے وے اوہ جندیال اے یا ملائک تے اوہ آکڑ مول ناہ کر دے۔
اوہ رب اپنے کولوں ڈردے جیہڑا اُنہاں دے اُتے وے تے
کر دے نیں جو اوہ کہندا۔
اللہ دا فرمانا ہے وے دو معبود بناؤ ناہیں۔ اِکو اوہوا ای معبود اے تے
ڈرو میرے ای کولوں۔
اسماناں تے دھرتی اندر جو ہے وے اوسے دا اے تے اوسے دی
ای اطاعت لازم ہے وے کیہ تسیں غیر اللہ کولوں ڈر دے ہے او۔
جو نعمت وی کول تہاڈے اوہ اللہ دے ولوں ہے وے تے جد اوکھا
ویلا آوے اوسے اگے ای روندے او۔
اے پر جد بنی نوں ٹالے اوہ تہاڈے اُتوں ٹولہ اک تہاڈے وِچوں رب
اپنے دے ہے شریک بناون لگدا۔
تے اوہ انج ناشُکری کردا اس دی جو اساں سی اس نوں دتا ٹھیک
اے موجاں چار دہاڑے کر لؤ ایتھے، پتے تہانوں لگ جاون گے۔(٥٥)
ساڈے دِتے وِچوں اُنہاں دا اوہ حصہ مِتھن جنہاں بارے پتہ نواں ناہ
کُجھ اُنہاں نُوں، قسم خدا دی جیہڑے کُوڑ تسیں پَے جوڑو اُنہاں بارے
پُچھ تہاڈے کولوں ہوسی۔
(حد ایہہ دے) اوہ جائیاں متھے لان اللہ دے پاک اُنہاں چیزاں توں
جیہڑا اپنے واہتے جی اپنا جو چاہندا ہے نیں (یعنی بیٹے) ۔ (٥٧)
ایسے کر کے جد کوئی آن سناندا ہے نیں دھی ہونے دی، مُنہ تے
کالک آجاندی نیں تے اوہ رِجھن لگدے۔
خبر ملی اس نُوں جو ہوندی اوہ اس دی منحوسی ہتھوں لوکاں کولوں
چُھپ چُھپ بہندا سوچے پیندا اس نوں زندہ رکھاں تے اِنج ہِینا ہوواں یا مُڑ
مٹّی وچ دب دیواں رب سمجھے نیں سوچ اُنہاں دی کِڈی ماڑی۔
چھیکڑ تے ایمان ناہ جیہڑے لوک لیاون منداحال اُنہاں دا تے اللہ
دی شان اُچیری سبھناں نالوں۔ اوہ عزیز اے اوہ حکیم اے پکڑ کدے جے
اللہ کردا لوکاں دی کرتوتاں اُتے۔ کوئی وی جِیندیاں ناہ بچدا ایسے کر کے
لوکاں نُوں اُس ڈھل دتی اے مِتھی ہوئی مدت تائیں تے اوہ ویلا جد آ جانا
اُنہاں اُتے پل وی مُڑ ُاس ہونا اگے پچھے ناہیں۔
اللہ دے لڑ پاون اُنہاں نُوں آپ جنہاں توں نسّن۔ مُنہ واُنہاں دے
جُھوٹھ اُسارن جے اُنہاں دے بھاگیں سُکھ اے حالاں اگ اُنہاں دے
بھاگیں۔ شک ناہ کوئی تے اوہ سب توں پہلاں جاسن۔(٦٣)
سَونھ اللہ دی اساں پیغمبر قوماں قوماں دے ول تیرے توں پہلاں
وی گھلے پر شیطان عمل اُنہاں دے اپنے اُنہاں نوں چنگیا کے دسّے،
اج اوہوا ای یار اُنہاں دا تے اُنہاں دے بھا عذاب دکھاواں ہے وے۔
ایہہ کتاب اساں تے نازل کیتی تیرے ول اس گلّے تُوں اُنہاں نُوں
اِس بارے سمجھائیں جس دے وچ اوہ دلیلے ایہہ ہدایت تے رحمت
اے اُنہاں واہتے جو من ٹُر دے۔(٦٤)

جد اُنہاں نُوں پُچھیا جائے کیہ اے جو کُجھ رب تہاڈے نازل کیتا اوہ