islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃ ہود (مکی) پہلا حصہ

سورۃ ہود (مکی) پہلا حصہ

سورۃ ہود (مکی) پہلا حصہ
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم
الف لام را۔ایہہ کتاب اے جس وچ پکیاں گلاں۔ایہو گلاں کھول
کھول کے (تھاں تھاں) دسیاں، حکمت والے کیڑاں رکھن والے رب نے
اللہ باجھوں ہور کسے دی کرو عبادت ناہیں۔ اُس دے ولّوں میں آیا ہاں
ول تہاڈے اک تراہوا تے خوش خبرا بن کے۔(١)
ویکھو استغفار کرو رب اگے تے مُنہ اپنے اس ول موڑو۔ اوہ تہانوں رج
کھانے نوں واہوا دیسی مِتھے ہوئے ویلے تائیں۔ تے فضل اپنا ہر اُس
بندے اُتے کر سی جیہڑا ہتھ کشادہ رکھسی۔ تے جے کنڈ تساں چا کیتی میں
ڈرناں واں وڈے دن نُوں تُسیں عذابے جاسو۔
اللہ ول ای پرت تہاڈی تے اوہ قادر ہر شے اُتے
تک اہناں دے چالے۔ ایہہ سینے گھٹ گھٹ کے رکھدے تاں جے اپنے اوہ
اندرونے رکھن اُس توں خُفیہ، چیتا رکھ توں، جد اوہلا موہلا کر دے تاں
وی اللہ اوہناں دی ہر گجھی تے ان گھجی کولوں واقف ہوندا۔ اوہ تاں ہے
دِلاں دا جانُو۔
جی ناہ کوئی دنیا اُتے جس دا رزق نہےں رب پرنے۔ اوہنوں کیڑ اے کیہڑی
تھاہر اے کس دی کیہڑی لُوہ کسے دی، سبھے گلاں لوح محفوظے اندر۔(٦)
اوہوا ذات اے چھے دناں وچ جس نے ایہہ زمین اسمان بنائے۔ اس توں
پہلاں عرش اس دا سی پانی اُتے۔ ایہہ تخلیق اس پاروں وے جے اوہ
ازمائش کرے تہاڈی، کس نے کم تہاڈے وچوں چوکھے چنگے کیتے۔ جے
تُوں آکھیں اوہناں نوں جے تساں اُٹھایا جانا ہے وے مرنے پِچھوں کافر
لوکی آکھن، ایہہ تاں لگدی گل اینویں بھچلانے والی۔
تے جے اوہناں توں چاکرئیے کُجھ چرواہتے اسیں عذاب اگیرے، آکھن
کیہڑی شے پئی اُس نوں روکے۔ چیتا رکھیں جس دیہاڑے اوہناں تے اوہ
آجاوے گا فیر نہ ٹلسی اوہناں اُتوں تے اوہناں نوں ول لوے گی اوہوا
شے ای جس دے بارے کھچاں اوہ مریندے ہے سن۔
تے جے اسیں سواد چکھائیے اپنی رحمت دا انسان کسے نوں، تے فیر اُس نوں
اُس توں کُھسیئے اوہ جھوں جاوے تے ناشکرا ہو جاندا اے۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭تراہوا: ڈراؤن والا ٭کیڑاں:خبراں ٭استغفار:توبہ کرنا ٭لوح محفوظے:اک تختی جیہدے تے رب نے ہر بندے دا مقدر پہلوں توں لکھیا ہویا ہے ٭بھچلانے والی:بھلیکھا پاون والی، ٭کھچاں مریندے: یاوِیاں ماردے،

تے جے اسیں چکھائیے اس نوں سکھ دُکھ ٹوہون پچھوں تاں اوہ کہسی دور
دُکھیویں میرے توں ہُن ہوئے۔ بے شک اوہ اے اِترا کل تے
پُھونڈی۔
ویکھ جنہاں نے صبر وکھایا کم چنگے کیتے، اوہناں واہتے ای بخشش اے
نالے اجر گھنیرا۔(١١)
ویکھ متے توں چھڈ بہویں کُجھ اُس چوں جو اُتریندا اے ول تیرے، تے
دل تیرا گھٹیا جاندا ہے اس گلّوں جے اوہ کہندے اس تے کیوں خزانہ
کوئی لتھا ناہیں یاں کوئی وحی دے نال فرشتہ آیا ناہیں، (ویکھ) تیرا کم
پہلاں توں اگاہ کرنا ایں اُنج اللہ ای ہر کاسے دا ذمہ وار اے (١٢)
کیہہ کہندے نیں آپ اس نے قرآن اے گھڑیا۔ ایس طرحاں دے دس
ای ٹوٹے گھڑ کے دسّو کہہ نیں، اپڑ آؤندے سنگیاں نوں وی نال رلاؤ،
رب نوں چھڈ کے ،جے وے سچ تہاڈے پلّے۔
جے ناہ بنے جواب اوہناں توں گل تیری دا مُڑ ایہہ رکھ تسلی، جو کُجھ نازل
ہویا اوہ جے وحی الٰہی۔ تے اللہ توں باجھ عبادت دے ناہ لائق ہور کوئی
اے۔ کیہہ تُسی ہُن من جاؤ گے۔
جیہڑے لوکی ایہہ دنیاوی جیون تے سُکھ اس دے منگن اوہناں دے
عملاں دی وٹّی اسیں ایتھے ای اوہناں دے ہاں پلّے پاندے تے اوہناں
نُوں گھٹ ناہ دتا جاندا۔
ایہہ اوہ ول نیں اگے چل کے اگّوں باجھ جنہاں نوں کُجھ ناہ ملسی۔ اِس
دنیا دے اندر اوہناں جو کُجھ کیتا اوگت ہویا کیوں جے اوہ جو کردے رہے سی
اوہ نِرپھل سی۔(١٦)
دوجے پاسے جیہڑا ہووے رب دے دِتے چانن اُتے، رب دے ولّوں
شاہد کر کے گھلیا ہویا ای اک بندہ کرے تلاوت رب دی گھل دی اُس
دے اگے، اس توں پہلاں موسیٰ اُتے اُتری اک کتاب امامت کر دی،
اوپرے لگدے لفظ:
٭ٹوہون پچھوں:جاچن پچھوں ٭اِتراکل تے پھونڈی:مان کرن والے تے پھڑاں مارن والے ٭ گھنیرا: بوہتا اوگت ہویا: مٹی وچ رلیا، ضائع ہویا ٭نِرپھل: بے فیدہ، اکارت

رحمت بن کے راہ پدھری کر بیٹھی ہووے (کیہ دونویں اک ورگے) انج
دے لوکی تے ایمان ضرور لیاسن اِس دے اُتے،تے احزابی جیہڑے اس
دے منکر تھیوے، ٹھاہر اوہناں دی اگ لکھیوے، اس دے بارے
شک وچ پؤ ناہ، ایہہ تاں بالکل سچم سچ اے، رب تیرے دے ولّوں،
چوکھے لوکی(وکھری گل اے) من دے ناہیں۔(١٧)
اُس توں ودھ کے ظالم کیہڑا جھوٹھ خدا دے کھاتے پاندا ہے وے جیہڑا۔
رب اپنے دے اگے پیش ہونا ایں اوہناں۔ اوتھے شاہد ایہہ آکھن گے،
ایہہ اوہ ول جنہاں نے جھوٹھ خدا دے کھاتے پائے۔ چیتا رکھیں۔ اِنج
دے نافرمانے واہتے ہے اللہ دی لعنت۔
جیہڑے اللہ دے رستے توں روکن، یا تریڈاں اُس وچ جاچن۔ اوہ ول
چھیکڑ دے انکاری۔
دنیا وچ وی انج دے لوکی ساتھوں کتھے بچ سکدے نیں۔ غیر اللہ دے
وچوں کیہڑا بانہہ اوہناں دی بنسی۔ مِلسی عذاب اوہناں نوں دُونا۔ کیوں جے
اوہناں کم لیا ناہ کنّاں اکھاں کولوں۔
اوہناں نے ای اپنیاں جاناں گھاٹے دے وچ پائیاں۔ اوہناں دی ناہ گھڑت
کوئی وی ساتھ اوہناں دا دیسی۔(٢٦)
اس دے اندر شک ناہ کوئی اگے چل کے اوہناں نے گھاٹے وچ رہنا۔
جیہڑے لوک ایمان لیائے تے مُڑ اوہناں چنگے عمل کمائے تے رب اپنے
اگے عجز جنہاں نے کیتا۔ اوہوا لوکی جنت واسے۔ دائم اس دے اندر رہسن۔(٢٣)
دوہاں دِھراں دا تول بنے گا انھے بولے اتے سجاکھے تے سنیاکے والا۔ کیہ ایہہ
دونویں اک بروبر ہو سکدے نیں؟ کیوں ناہ مت تہانوں آوے۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭تریڈاں جاچن: کِیڑے کڈھن، ٭گھڑت:آپوں بنائی گل ٭عجز: نیویں ہونا، ٭دائم: ہمیشہ

نُوح نوں اُس دے لوکاں ول اساں سی گھلیا۔ اوس کہیا جے میں تہانوں
کھلم کھلا ہوڑن ہٹکن آیا ہے واں۔
ویکھو کرو عبادت ناہیں ہور کسے دی اللہ باجھوں۔ ڈر اے متے تہاڈے
اُتے آ ناہ جاوے وقت عذاب گھنیرے والا۔
قوم اُس دی دے منکر لوکاں دے سر کڈھیاں ایہہ پر تانویں آکھی،
تُوں تے سانوں اپنے ورگا ای اک بندہ دِسدا ہے وےں۔ ایبھی دِسدا تیرے
پچھے لگ کے ٹُردے سوچوں سمجھوں کچے جیہڑے ساڈے وچوں سب
توں ہین مریڑے۔ اپنے نالوں ودھ کے سانوں فضل تہاڈے اُتے ہویا وی
ناہ دِسدا۔ تُسیں اسانوںکُوڑے جاپو۔
اوس کہیا اے لوکو،میں تے اپنے رب دے ولوں نور دِلاں دا لے کے آیا
اُس میرے تے رحمت اپنی کیتی۔ پر اوہ دِسے تہانوں ناہیں۔ تے جے
وارا اوہ تہانوں کھاوے ناہیں اوہ تہاڈے اُتے ساتھوں کویں چنبوڑن
ہووے۔(٢٨)
لوکو، منگاں ناہ میں مال تہاتھوں۔ اجر میرا تے اللہ کول اے، پر جیہڑے
ایمان لیائے میں اوہناں دا سنگ ناہ چھڈ ساں۔ رب دے کول اوہناں وی
جانا۔ پر تہاڈا انج دی سوچوں خانہ خالی۔(٢٩)
اوپرے لگدے لفظ:
٭ہُوڑن ہٹکن: روک ٹوک کرن، ٭متے: کِتے، ٭مریڑے: ماڑے، غریب

لوکو جے میں اج اوہناں دا سنگ چھڈ دیواں اللہ کولوں مینوں کون بچا سی۔
کیوں ناہ مت تہانوں آوے۔
میں تہانوں ایہہ ناہ کہندا میرے کول خزانے رب دے۔ ناہ ای غیبی علم
اے مینوں، ناہ میں کہناں میں فرشتہ، پر میں ایبھی مُول ناہ کہساں ہین
نگاہواں وچ تہاڈی جیہڑے کمی اللہ کولوں اجر چنگیرا اوہناں نوں ناہ ملسی
اللہ نوں ای خوب پتہ اے کیہ اوہناں دے اندر ہے وے۔ انج کراں تے
ظلمی لوکاں وچوں تھیواں۔
نُوح نوں اوہناں نے پرتاویں ایہہ گل آکھی، تُوں اساڈے نال متکا لائی
رکھیا، کِنے ہور متّکے چلسن،( گل مُکا) جے توں سچیاراں وچوں ہے ویں کڈھ
جیہڑا سپ کڈھ سکنا ایں۔
اوس کہیا جے رب نے چاہیا اُس نوں کول تہاڈے لے کے آسی تے ناہ
اُس دے ہتھوں نکل سکو گے۔
میری مت تہاڈے تے ناہ اثر کرے گی۔ میں لکھ چاہواں دیواں مت
تہانوں جے اللہ دی مرضی ہووے اوہ تہانوں رستے توں تُھڑکائے، اوہوا
رب تہاڈا ہے وے تے اوسے ول پرت تہاڈی۔
اوہ کیہ کہندے میں من گھڑیاں گلاں کرناں، کہہ دے جے میں آپوں اس
نوں گھڑیا ہووے تاں جُرم اِس دا سِر میرے تے۔ اے پر اُس توں پلّہ
میرا پاک اے جو کجھ جرم تسیں پَے کر دے۔(٣٥)
مُڑ اساں ایہہ نوح نوں دسیا قوم تیری دے وِچوں جیہڑے من بیٹھے من
بیٹھے، ہور کِسے ناہ مننا۔ تُوں اوہناں دے کرتُوتاں تے ناہ جُھر ایوےں۔
بیڑی اک بنا اساڈے حکم اشارے اُتے، اے پر اوہناں دی ناہ کریں
سفارش میرے اگے جنہاں ظلم کمایا ہے وے اوہناں نے ڈُبنا ای ڈُبنا
تے جد بیڑی اوہ بناون لگ پیا سی۔ کولوں لنگھدے قوم اُس دی دے
سِرکڈھ اس دی کھچ مریندے۔ اوس کہیا جے اج تُسیں پے ساڈے اُتے
کھچاں مارو (وقت آوے دا) انجے اسی مریساں کھچاں جویں تسی اج کھچاں
مارو۔
فیرتہاڈے تے کھل جاسی کیہڑا ول اے جس دے اُتے اوس عذابے
نازل ہونا جیہڑا اُس نوں بے پت کر سی تے کس اُتے ڈگسی عذاب ہمیشہ
واہتے۔(٣٩)
آخر امر ہویا جد ساڈا پانی لگے اُچھلے مارن۔ اساں اشارہ کیتا، لَد لَے بیڑی
دے وچ ہر اک شے دے توں نر مادے دونویں، نالے اہل عیال اپنے وی،
اوہناں تائیں چھڈ کے، جنہاں مارے حکم اساڈا چل چکیا اے، ہاں اوہناں
نوں نال رلالَے ہےن ایمان لیائے جیہڑے، ایہہ ایمان لیاون والے گنتی
دے ای ہے سن۔(٤٠)
اوس کہیا مُڑ اس دے وچ سوار ہو جاؤ اللہ دے ناں نال اے اس دا ٹُرنا
اس دا رُکنا۔بے شک میرا رب غفور رحیم اے۔
تے اوہناں نوں لے ٹُری اوہ بیڑی، وانگ پہاڑاں اُچیاں اُچیاں
ٹھاٹھاں وچدوں۔ نُوح نے اپنے پُتر نوں سد ماری، اوہ سی پرانہہ کنارے۔
بچڑے آ چڑھ نال اساڈے تے نہ تھی کفروناں وِچوں۔
کہن لگا میں ہُنے پہاڑی ول ٹکانا لبھ لواں گا تے پانی توں بچ جاواں گا۔
نُوح کہیا اللہ دے امروں اج بچاون والا کیہڑا، ہاں جس اُتے مہر کرے اوہ۔
تے اپنے وچ ٹھاٹھ اک اُٹھ کے دوہاں نوں اک دُوجے کولوں کر گئی اوہلے۔
تے پُت نُوح دا ڈُبنہاراں دے سنگ رلیا۔
تے مُڑ حکم اساں نے کیتا، پی زمینے اپنا پانی، بدلو وسنا چھڈو۔ تے مڑ سُک گیا
سی پانی،تے جو ہونا سی ہو ونجیا۔ بیڑی جودی تے اُتے آن کھلوتی۔
تے گل اُڈی نافرمان ایہہ مگروں اج توں لتھے۔
نُوح نے فیر الایا رب نوں ربّا میرا پُتر میرے ٹبر وچوں ای سی۔ تے ہے
وعدہ تیرا سچا تے توں سب توں وڈھا حُکم چلانے والا۔(٤٥)
رب کہیا، اے نُوح اوہ تیرے ٹبر وچوں ناہ سی (وسبوں) عمل اس دے ناہ
ہے سن چنگیاں والے، تے ناہ پُچھ ہُن میرے کولوں جو گل تیرے
عِلموں اُچی۔ میں ایہہ تینوں مت دینا واں کدھرے توں ناہ جاہل لوکاں
وِچوں تھیویں۔(٤٦)
اوس کہیا رب میرے میری توبہ اس توں جے میں تیتھوں اوہ گل پُچھاں
جیہڑی میرے عِلموں اُچی۔ تے جے مینوں بخشیں ناہیں یا میرے تے مِہر
کریں ناہ میں تاں گھاٹلیاں دے وِچوں ہوساں۔
کہیا گیا اے نوح ہن لہہ آ، تیرے اُتے ساڈے ولوں ستّے خیراں تے
سُکھیائیاں، نالے تیرے سنگیاں د ی اولاد اُتے وی۔ پر اِنج دے وی
لوکی اہناں وچوںجمسن اسیں جنہاں نوں خوب رجاساں فیر اوہناں نوں
ساڈے ولوں دُکھ دی مار پوے گی۔
ایہہ اوہ غیبی گلاں ہے نیں اسیں جنہاں نوں وحی دی راہیں دس رہے آں
تینوں۔ اس توں پہلاں ناہ تینوں ناہ قوم تیری نوں کیڑ آئی اِس دی۔سوڑا
مُول پویںناہ، رب توں ڈرنے والے لوکاں دی ہے انت چنگیری
ہوندی۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭جودی: پہاڑ دا ناں جتھے ہڑ توں مگروں نُوح نبی دی کشتی آن کھلوتی، ٭الایا: یاد کیتا، ٭گھاٹلیاں: گھاٹا کھاون والیاں