islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورۃ یوسف (مکی) پہلا حصہ

سورۃ یوسف (مکی) پہلا حصہ

سورۃ یوسف (مکی) پہلا حصہ
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

الف لام را، اوس کتاب دیاں ایہہ گلاں، جس دے وچ
نتارے۔(١)
عربی وچ قرآن اساں ایہہ نازل کیتا، تاں جے اس نوں سمجھو۔
تینوں اسی سناون لگے، اک بڑا ای سوہنا قصہ، وحی ترے ول کر دے
ہوئے، اس قرآنی صورت دے وچ، تے ناواقف سی توں پہلاں اس
توں۔
یوسف سی جد پیو نوں دَسّیا، اے پیو میرے، میں تکیا اے گیاراں
تارے تے چن سورج میرے اگے سیس نواندے۔
اوس کہیا اے بچڑے میرے، اس سُفنے دی گل کریں ناہ بھائیاں
اگّے، اوہ ناہ تیرے بارے کِدھرے مندا سوچن ہے شیطان ہمیشہ توں اِیں
انساناں دا کھلم کھلا ویری۔
سُفنا دسدا جے رب تیرا وڈیاوے گا تینوں، تے خواباں دی تہہ تک
جانے دا اوہ تینوں گُن دیوے گا تیرے اُتے نعمت اپنی پوری کرسی تے
ےعقوب کیاں اُتے وی پُوری کر سی، جویں تہاڈے وڈکریاں تے اس توں
پہلاں سی اس پوری کیتی، ابراہیم اتے اسحاق ہوراں دے اُتے بے شک
تیرا رب علیم حکیم اے۔
یوسف دی تے اس دے بھائیاں دی گل اندر، پُچُھن ہاراں واہتے
متّاں ڈُونگھڑیاں نےں۔
ایہہ گل جدوں بھراواں آکھی، پیو اساڈا یوسف نُوں تے اس دے
بھائی نوں ساڈے توں اگّے جانے، حالاں اس دے اسیں وی لگدے، سچ
تاں ایہہ وے (شوق اس دے توں) پیو اساڈے دی اکھیاں تے پٹی
بجھی۔
مار مُکائیے یوسف تائیں، یا کدھرے چھڈ آئیے، تاں جے پیو دی
فیر توجہ اساڈے ول ای ہووے، اس دے پچھوں ٹبر سارے سُکھ
ساندھ ہوسی۔
اوہناں وچوں اک گلارے ایہہ گل آکھی، قتل کرو ناہ یوسف تائیں
،تے جے کر کُجھ کرنا ای جے، انھے کُھوہ کسے وچ سٹو، آپے کوئی لنگھدا ہویا
کڈھ لوے گا اس نوں۔
فیر اوہ پیو نوں آکھن لگے، اے پیو ساڈے، کیہڑی گلّوں یوسف
بارے توں اساں تے وِسیں ناہیں، حالاں ہاں اسیں تے اس دا چنگا چاہون
والے۔
تُوں کل اس نوں گھل نال اساڈے ، تاں جے کھائے کھیڈے،
اسیں بناندے اس دے راکھے۔
اوس کہیا ایہہ غم کھاندا اے، اس نوں نال تسیں لے جاؤ پر جد بے
دھیانے ہووو کھا جائے بھگھیاڑ ای اس نوں۔(١٣)
کہن لگے اوہ، ایہہ اساڈے واہتے گھاٹے والی گل اے، انج اساڈے
گھبروآں دے ہوندے ہوئے بگھیاڑ اس نوں کھائے۔(١٤)
تے جد لے گئے اوہ اُس نوں، تے اک انھے کُھوہ وچ اس نوں سَٹن
واہتے کٹھے ہوئے، اس نوں اساں اشارہ کیتا (ڈوہل نہ ہونا) اک دہاڑے تُوں
اہناں نُوں یار کراسیں ایسے ای منصوبے بارے، اج اوہناں نُوں جس دا
چِت ناہ چیتا۔
راتیں اوہ پٹوکا کر دے باپ دے کولے آئے۔
کہن لگے اے باپ اساڈے، اک دُوجے توں اگے لنگھن نُوں جد ہے سی
دوڑے لگے، یوسف نوں سی چھڈیا ہویا نک سُک لاگے انج اس نوں
بھگھیاڑے کھاہدا پر اساڈی گل نوں توں منسیں ناہیں لکھ اسیں سچ کہیے
جُھوٹھی مُوٹھی دی یوسف دے کُڑتے اُتے رَتّ اوہناں سی لائی
ہوئی، پیو کہیا جے ایہہ چلِتّر اک تہاڈے نفساںدا اے۔میں اُبھاسر وی نہ
سکدا، گل تُساں اے جویں دسائی اس وچ اللہ ای بوہڑے تے بوہڑے۔
تے کاروان اک اودھر لنگھیا جس نے اک پنیالا گھلیا، پنیالے جاں بوکا
دھایا، چائیں چائیں بول اُٹھیا اک جاتک تے مُڑ اس نوں ویچک گن کے
سانبھ اپنی وچ کیتا، اللہ نوں معلوم سی اوہناں د ا منصوبہ۔
تے اوہناں نے ماڑے مُل ای کُجھ کوڈاں توں اس دا سواد کر دِتا سی
اوہناں نوں دلچسپی اس وچ ناہ سی کوئی۔(٢٠)
مصر اندر جس بندے مُل لیا سی اُس نوں، زال اپنی نُوں اوس کہیا
جے وَل طرحاں ای اِس نوں رکھیں ہو سکدا اے نفع اسانوں ایہہ دے
جاوے یا اسی اس نوں پُتیائیے۔
انج اساں سی یوسف واہتے دنیا دے وچ تھاں بنائی ساڈی ایبھی مرضی
ہے سی اس نُوں خواب شناس بنائیے۔
بے شک اللہ جو کجھ چاہے کر کے رہندا چوکھے لوکاں نوں ناہ بھاویں
پک اس بارے۔(٢١)
تے جد اوہ پکیرا ہویا اس نوں اساں حکومت دتی جاننہاری دِتی انج اسیں
اوہناں دی کیتی نوں پھل لائیے جیہڑے ساڈے آکھے لگدے۔
تے جس عورت دے گھر اس دا رہنا ہویا اوہنے اوہنوں ہتھاں تے
پانے دی کیتی (اک دہاڑے) بُوہے ڈھو کے آکھن لگّی ایدھر آ جا۔ اوس کہیا
جے رب بچائے، میرے سائیں مینوں چنگی رہتل دِتی، اوہناں نُوں اوہ
سکھ ناہ دیوے جیہڑے پُٹھے پاسے ٹُر دے۔
اگانہہ ودھی اوہ، ایبھی خورے ودھ ای جاندا اُس دے ولّے جے ربی
بُرہان ناہ اس نوں ڈکدا انج اساں سی کیتا، تاں جے اس نوں دُور برائی توں تے
فحش پُنے توں رکھیئے۔ اوہ اساڈے مخلص بندیاں دے وچوں سی۔
دوویں ول بوہے دے نسّے، زالے ہتھ قمیض آئی تے پاٹی پچھلے
پاسوں۔ اینے چِر وچ اس دا مالک بُوہے تے آ پُجیا تیویں بولی کیہ سزا اس
ول دی ہووے، اہل تیری دے ول ارادہ جس دا ماڑا، بس ایہو ای یاں اوہ
بجھے یاں پھنڈیوے۔(٢٥)
یوسف نے گل انج پرتائی لنگ میرے نوں آپ ایہہ ہتھ سی پاون
لگی تے اک ول قبیلے وچوں وی گل انج گویڑی۔جے تاں کُرتا اس دا پاٹا
اگلے پاسوں تاں اوہ سچی تے ایہہ جھوٹھا۔تے جے کُرتا پچھلے پاسوں پاٹا
ہووے تاں اوہ جھوٹھی تے ایہہ سچا۔(٢٧)
جد اوہناں نے کُرتا ڈٹھا اوہ سی پچھوں پاٹا ہویا اوس کہیا جے ایہہ زنانہ
چال اے ساری تے اہناں دیاں چالاں کولوں رب بچاوے۔
ےوسف مٹی پا اس گل تے، زالے توں گناہ اپنے دی منگ معافی بے
شک توں ای تلکن ہاراں وچوں ہے ویں۔
شہر دیاں رنّاں نے اودھر چوہ مچوہ آپ وچ کیتی، (ایہہ)
عزیز (مصر ) دی تیویں اپنے گولے دی اڑ بھن پچھے لگی اُس دی چاہ وچ
ڈُب کے لگدا پُٹھے پاسے چل پئی اے۔
تے جد اوہناں دی ایہہ گُھر گُھر اُس دے کن پئی سی، اوہنے اوہناں
نوں سد گھلیا بیٹھن واہتے تھاں سجائی،تے اوہناں چوں اک اک دے ہتھ
چُھری پھڑائی تے مُڑ یوسف نوں اوہناں دے وچ کہیا اس آجاون نوں تے
جد اوہناں اُس نُوں تکیا کہہ اُٹھیاں جے بلے بلے۔تے چُھریاں ہتھاں تے
وگیاں، آپ مہارے اوہناں دے ہوٹھاں تے آیا سونھ اللہ دی ایہہ بشر نہ
کوئی ایڈی سوہنی نُوری شے ہو سکدی اے (٣١)
اوہ بولی جے ایہو ای اے جس دے مہنے مارے سی جے مینوں میں اڑ
اس دی بھنن دا سُو چارہ کیتا۔پر اس دل نوں قائم رکھیا تے ہُن وی جے
ایہہ ناہ میرے آکھے لگا قید کراواں گی میں اس نوں تے فیر ایہدی پھنڈ
لہوے گی۔(٣٢)
اوس کہیا جے ربا مینوں قید بھلیری اُس دے نالوں جدھر ایہہ
بُلاوے تے جے مینوں اُس دے کسے چلتر کولوں توں حفاظت وچ ناہ رکھیا
میں اوہدے ول جھک جاواں گا تے ہوجاساں میں پسمینے لوکاں وچوں۔
رب اس دے نے سُن لئی اس دی تے چال اس دی ٹالی اس توں
بے شک اوہ سمیع علیم اے۔
فیر اوہناں نوں سب گویڑ گویڑن پچھوں ایہو ا سُجھی کچھ چر یوسف
نوں زندانی کرئیے۔
نال ای اس دے دو جوان مُنڈے وی (قیدی بن کے) آئے اوہناں
وچوں اک کہیا جے میں تکیا اے (خوابے اندر) میں شراب نچوڑ رہیا ہاں
دوجے کہیا میں تکیا اے میں سرے تے روٹ نیں چکے تے پنچھی پے کھاون
اوہناں نوں سانوں دس کیہ اہناں دا مطلب ہے وے توں اسانوں نیک
سبھا دا لگیں۔
اوس کہیا اہناں دا مطلب نتلے کھاون دے آون توں پہلاں ای میں
دس دیواں گا تے اوہناں دے ہو کے رہنوں پہلاں پہلاں اوس سمجھ
دی راہیں جیہڑی رب نے مینوں دتی ہوئی میں چھڈ دتا سنگ اوہناں دا
جیہڑے اللہ نوں ناہ مندے تے چھیکڑ دے منکر۔(٣٧)
میں تے پچھے ٹُرنے والا سنگت دے جیہڑی میرے وڈکریاں دی
ابراہیم اسحاق تے یعقوب ہوراں دی مینوں ایہہ نہ وارا کھاندا اللہ نال
شریک کسے ہور ی نوں گل کسے وچ مناں ایہہ (بے شرکی) سوچ خدا دا
فضل اساڈے اُتے ہے وے بلکہ سارے عالم اُتے چوکھے ولاں نوں
احساس ناہ اس دا۔(٣٨)
تے اے میرے قیدی بھائیو کیہ من لینے رب چوکھیرے چنگا کم اے
یا اکو ای رب نوں مننا جیہڑا سبھناں نالوں ڈہڈا۔
اس نوں چھڈ کے تسیں جنہاں دی پُوجاکر دے اوہ تاں ناں ایں ناں
نیں جیہڑے آپ تساں نے اتے تہاڈے وڈکریاں نے رکھے ہوئے اللہ
نے اوہناں دے بارے گھلی ناہ تصدیق کوئی وی حکم تے اللہ دا ای ایتھے
چلدا ہے وے اوسے نے ای ایہہ اسانوں جِھیں کیتی اے اسی عبادت ہور
کسے دی اس نوں چھڈ کے کرئیے ناہیں پکا پیڈا رستہ ایہوا لوکاں وچوں
چوکھے ایہہ ناہ نکتہ سمجھن۔
میرے قید بھراؤ اک ول نوں رب اس دا مالک اپنے دا پلواک بناسی تے
دوجے نوں پھانسی مِلسی، جس دے سرنوں ٹُھونگے مار پرندے کھاسن
جیہڑی گل تساں نے پُچھی ایہہ جواب اے اُس دا۔(٤١)
تے جس بارے یوسف دا اندازہ سی جے چھٹ جاوے گا، اُس نوں
اُس نے ایہہ کہیا جے اپنے مالک اگے جا کے میرے بارے وی گل کرنا
پر شیطان بھلا دِتی ایہہ گل اس بندے دے چیتے توں جے کرے اوہ
مالک اگے تے کِنّے ای سال انج یوسف دے گذرے وچ بندی خانے۔
اک دن ملکے ایہہ گل کیتی، میں تکیا ست پلیاں ہوئیاں گاواں نوں
ست سُکیاں گاواں کھاتی جاون۔ اِنجے ست ہرے سٹے نیں تے ست سُکّے۔
اے سرداروجے تہانوں خواباں سمجھن دا ڈھنگ آوے تاں دسو کیہ اس
خوابے دے وچ گل اے (٤٣)
کہن لگے اوہ ایہہ تاں کھچڑ سفنے جاپن تے اساتھوں انج دے سفنے
ناہیں جاچن ہوندے۔
تے دو (بندیواناں) وچوں جیہڑا اک بری ہویا سی چر پچھوں یاد آیا اس
نُوں(یوسف) تے اس گل ایہہ کیتی میں تہانوں اس دے پچھے گل اے
جیہڑی دس سکناں واں جے کر مینوں(بندی خانے) گھلو(جا کے یوسف نوں
اُس پُچھیا) اے یوسف سچیارا بُجھ کے دس کیہ بھیت ہے وے اس
دے اندر،پلیاں ہوئیاں ست گاواں نوں کھاون پیأاں ست ای لسیاں
گاواں،تے ست ہریاں سٹیاں تے اینے ایں سُکیاں سٹیاں توں کیہ ظاہر
ہووے میں گویڑ ایہہ لے کے اپنے نال دیاں ول جاواں تاں جے اوھبی
اس نوں جانن۔
ےوسف دسیا ،ست سواہرے سال تسیں پے واہی بیجی کر دے جانا تے
جوپکے اُس سٹیاں وچ ای رکھنا تے کھانا وی تھوڑا تھوڑا کر کے
کیوں جے ستاں سالاں پچھوں ست اوکڑ دے سال آون گے
جیہڑے ساری جوڑ جمع کھا جاون دے تے تھوڑا ای فصلوں بچسی۔(٤٨)
اس توں پچھے وقت آوے گا جس وچ لوکاں دی رب سُن سی تے لگن
گِیاں جھڑیاں تے نچوڑ نچوڑے جاسن۔(٤٩)
شاہ کہیا جے اس بندے نوں میرے کول لیاؤ تے جد اس دے کول
سنیہوک پُجا۔ یوسف کہیا اپنے مالک توں پُچھ جا کے کیہ اوہناں رناں دا حال
اے پچھ لئے سن ہتھ جنہاں نیں، بے شک رب میرا ای اوہناں دے
چکراں داکیڑو۔
شاہ نے رنّاں کولوں پُچھیا کیہ تہاڈے اندر ہے سی جد تساں نے
یوسف نوں ڈولاون دا سی چارہ کیتا۔ اوہناں کنّاں نُوں ہتھ لائے جے اوہناں
نے میل نہ اُس وچ ویکھی، زال عزیزے دی وی بولی ہُن تاں رہیا ناہ
اوہلا کوئی میں ای اس نوں ڈولاون دا چارہ کیتا پر اوہ نالے دا پکا سی۔
(یوسف کہیا میں ایہہ پون پنایا اس توں) تاں جے گل عزیز ے اُتے
وی کُھل جائے میں ناں اُس دے گھر سنھ ماری اُس دے پچھوں،بے
شک اللہ سنھاں مارن والڑیاں دی گاٹی چیرے چاہڑے ناہیں۔