islamic-sources

Languages
  1. home

  2. book

  3. سُورۃیٰسین (مکی)

سُورۃیٰسین (مکی)

قرآن مجید

Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

بسم اللہ الرحمن الرحیم

ایہہ قرآن حکیم گواہی دے یاسین اساڈے، تُوں
اساڈے گھلیاں ہوئیاں دے وِچوں ایں،تے سدھے تُک رستے اُتے،
سبھناں اُتے غلبے والے، سبھناں واہتے رحمت والے وحی اُتاری ہے اِس
کر کے، تاں جے تُوں اِس قوم نُوں ہُوڑیں، ہُوڑ ہٹک ناہ اج تک ہوئی
جِس دے وڈ وڈیریاں تائیں، تے ایسے توں کُھنجے ہوئے نیں اوہ سارے
قول اُنہاں دے وِچوں چوکھے ولاں واہتے پُورا ہو چُکیا اے، ناہ ایمان
نصیب اُنہاں دے، اُنہاں دے تے گلے دوالے، طوق (بھارے سنگل) اساں نے پائے
ہوئے، ٹھوڈی ٹھوڈی تائیں جیہڑے آئے ہوئے، سِر جِنہاں توں
اُنہاں دے اُپر نُوں چائے ہوئے، کندھ اُساری اِک اُنہاں دے اگلے
پاسے، تے اِک پِچھلے پاسے اِنج اُنہاں دیاں اِکھاں اگے اوہلا کِیتا، اوہ کُجھ تک
ناہ سکدے، اُنہاں واہتے اِک بروبر تُوں دھمکائیں، بھاویں ناہ دھمکائیں،
گل اُنہاں نہ دل تے لکھنی۔
تُوں مت اوسے نُوں دے سکنیں، جیہڑا آکھی پلّے بنھے، درپردہ (لُک چُھپ کے) وی
رہے تریھندا رحماں والے کولوں، ایہوا جئے نُوں دے بشارت بخشِینے دی،
اجر سخاویں دی وی نالے۔
اِس وِچ شک روال ناہ کوئی، اسیں مویاں نُوں زِندہ کرساں ،تے
لکھدے ای جانے آں پَے جو کُجھ لوکی اگے گھلدے تے جو کُجھ اوہ پِچھے
چھڈن ہر شے اساں چڑھائی ہوئی ہے کتاب نتارُو اندر۔ (١٢)
نگر وسیندے لوکاں والی، تُوں اُنہاں نُوں گل سُنا دے، ول
جِنہاں دے مُرسل آئے۔ اُنہاں ول اساں دو بندے جد گھلے سن، اوہ ناہ
منن والے، پاسے اِکا آئے۔ فیر اساں اِک تیجا گھلیا، اُنہاں دو دی بانہہ بنا کے
تِناں کہیا رب تُہاڈے ول اساں نُوں مُرسل کر کے گھلیا۔ آکھن لگے تُسیں
اساڈے ورگے بندے، نازل ناہ رحمان کوئی شے کیتی، ایویں یکڑ مار رہے او
اُنہاں کہیا رب اساڈا ڈاہڈا جانے، اسیں تُہاڈے ول آں اُس دے ٹورے
ہوئے ساڈا ذِمہ اِنج ایناں ای گل اپڑائیے سِدھی ساہنویں، کہن لگے اوہ نحس
تُہاڈا آؤنا سانُوں تے لگا اے، جے ناہ مُڑیو گل اپنی توں، پتھر ماری اسیں
تُہاڈے نال کریساں، دیساں اسیں تسِیہے ہے ڈاہڈے۔
اُنہاں نے پرتاواں کہیا، ہے نحُوست نال تُہاڈے، کیہ ِاس گلّے جے
ہے مت تہانُوں دِتی تے دیسو تُسیں تسِیہے، جے سچ پُچھو، حداں ٹپن والے لوکی
آپ تُسیں او (اصل نحوست ایہوا)۔
شہروں دُوجے پاسے ولوں، ایہہ گل بات سُنن دے شوقی، آکے ہور
اِک مانھو کہیا، لوکو منّو جو گل ایہہ مُرسل نے کہندے، کرو اُنہاں دی آکھی
ایہہ بے لوبھے تے ہَن سِدھے رستے اُتے، مینُوں تے ایہہ زیب ناہ دیندا میں
ناہ کراں عبادت اُس دی، جِس نے مینُوں پیدا کیتا تے اوڑک اوسے ول جانا،
اُس نُوں چھڈ کے کیہ معبود ہوراں نُوں منّاں جِنہاں توں ایہہ پُج ناہ اُکا
میرے حق وِچ گھاٹے وندا جاں رحمان ارادہ کر لے، ایہہ شفاعت کر کے
میری کاج سوار سکن کُجھ میرا ایہ چھڈوا سکن ناہ مینُوں، اِنج کراں تے
پواں کُراہے ظاہرم ظاہرا (اے گھلویکو) میں ایمان لیاندا رب تُہاڈے اُتے،
(تُسیں وی لوکو) کن دھرو گل میری ولّے۔
گھلویکاں فرمایا (اِنج ایمان لیاون پاروں) جنت وِچ ٹھکانہ تیرا اج توں
ہویا اوس کہیا جے ہائے کِنّا چنگا ہوندا، قوم میری نُوں سار ہو جاندی
میرے رب تے کیہڑی گلّے دھو دِتے نیں دھونے میرے، تے کر دِتا
مینُوں اُس وڈیائے لوکاں وِچوں۔ اُس توں پِچھے قوم اُس دی تے، اسماناں
توں اساں ناہ ڈھالے کٹک کدے دی، ناہ ڈھالن دی لوڑ ای کوئی اِک کڑکے
دے نال ای اوہ تاں بس ہو جاون۔
(لوکاں دی قسمت) اُتے دکھ ہوندا اے۔ جد وی اُنہاں کول
رسول اساڈے ولّوں کوئی آیا، اُنہاں چگھن دی ای کیتی، کیہ اُنہاں نہیں
تکیا، کِنِّیاں نسلاں جو اُنہاں توں پہلاں آئیاں، اساں ہلاکت دے مُنہ
پائیاں، پرت کدے ناہ اُنہاں کول ہُن اُنہاں آؤنا پر سبھناں دی
ساڈے اگے پیشی۔ (٣٢)
موئی مِٹی اُنہاں واہتے (رب سمجھی وی) اِک نشانی اُس نُوں اسیں حیاتی
دے کے، اُس دے وِچوں دانے کڈھیے، جیہڑے کھاج اُنہاں
دا ہوندے، ایسے وِچ ای باغ بنائے، انگوری، خرمائی، ایسے وِچوں چشمے،
اساں پُھٹائے، تاںجے کھان اوہ پھل اُس دے نُوں، حالاں اوہ ناہ اُنہاں
اپنی ہتھیں لائے۔ شُکر کرن ناہ کیہڑی گلّے، زِوِیوں اُگی ہر اِک شے توں،
انساناں دے تائیں، بلکہ اوہ بھی علم جِنہاں دا مُول تہانُوں ناہیں، جِس نے ہر
شے جِنسو جِنسی پیدا کیتی، آپ اوہ اِس چکّڑ توں پاِک اے۔ (٣٦)
رات وی اُنہاں واہتے ہے وے اِک نشانی (رب سمجھی دی) اُس
چوں ساری لَو نُوں کِھچیئے، تے اوہ نھیرم نھیرے، دے وِچ ہو جاندے نیں،
؎سُورج اپنے مِتھے ہوئے راستے اُتے چلدا جائے۔ ایہہ سارا کُجھ، عِلماں والے،
غلبے والے دی قُدرت دے پاروں (جو کہندا اے) اساں مُقدر چن دا کِیتا،
منزل منزل گیڑے لانا، تے اُس پینڈے دے وِچ آخر، کھجی دی اِک
شان پرانی وانگ ہو جانا، ناہ سُورج توں ہو سکدا اے، ہتھ اوہ چن نُوں ای
جاپائے، تے ناہ رات ای دِن توں پہلاں آ سکدی اے، اپنے اپنے چکر
دے وِچ، ہر کوئی گیڑا لائے۔ (٤٠)
اُنہاں واہتے اِک نشانی ایبھی ہے وے۔ بھری بھرائی بیٹری دے وِچ
اسیں اُنہاں دے چائے رکھیے جائے ایہوا جیئیاں چیزاں ہور بنائیاں
ہوئیاں، اُنہاں واہتے، جِنہاں دی اوہ کرن سواری جے چاہندے تاں
غرق اُنہاں نُوں اِنج کریندے، ناہ کوئی کُوک اُنہاں دی سُن دا، ناہ چُھٹکارا
اوہ پا سکدے، ایہہ اساڈی رحمت پاروں کُجھ چِر واہتے، جے کر اوہ ایہہ
چِیزاں ورتن جد وی اُنہاں نُوں سمجھایا، اپنے اج تے کل والے کرتُوتاں
تے شرمندہ ہووو، تاں جے کرم کرے چا رب تُہاڈے اُتے (اُنہاں کن
کدے ناہ دھریا) رب دے کدے نشاناں وِچوں نہیں نشان کوئی وی آیا
جِس ول اُنہاں کنڈ ناہ کیتی، اُنہاں سمجھایا جد وی، رب تہانُوں جو کُچھ دِتا
، خرچ کرو چا اُس دے وِچوں، نابر لوکاں اگوں کہیا، رب دے منن ہاراں
تائیں، کیہ طعام (کھانا) اُنہاں نُوں دئیے، جِنہاں نُوں جے رب چاہندا تے آپوں
روزی دے سکدا سی، سوچ تُہاڈی راہوں کُھنجی ہوئی ہے وے ظاہرم
ظاہرا۔ (٤٧)
اوہ کہندے نیں جے کر سچ تُہاڈے پلّے کیوں ناہ ہن تک پُوری ہوئی
جے مُنہ کڈھی کُوکر اِک اُڈِیکن، جِس نے پکڑ اُنہاں نُوں کرنی، ایسے بحثا
بحثی اندر، اینی ویھل ناہ مِلسی اُنہاں نُوں، اوہ وصیت ای کر پاون، ناہ ای
اپنے لگدے لایاں کول اپڑیسن۔
جد قرنائے پُھوک پوے گی، قبراں وِچوں رب اپنے ول، وغ تغ
کر کے اُٹھ ونجن گے تے آکھن گے، ہائے ہائے ایہہ کیہ ہویا، سوتاں
وِچوں کِس نے اُٹھا دِتا اے سانُوں، ایہہ اوہوا اے جِس دا وعدہ کیتا سی رحمان،
تے مُرسل، جِس نُوں رہے سچیاندے آکے، او بس اِک ای کُوک ہووے گی،
جِس نُوں سُن کے، سب نے ہونا پیش اساڈے، اُس دن ظُلم کِسے دے اُتے
مُول ناہ ہوسی، ناہ تُہاڈے کیتے توں ودھ جھولی وِچ تُہاڈی پَیسی۔ (٥٤)
اُس دِن جنت والے لوکی عیش کرن گے، سنگ اپنے دے نال اوہ
ہوسن، تکیے لا کے بیٹھے ہوئے، چھاواں تھلّے، تختاں اُتے، اوتھے اُنہاں
واہتے میوے، ہر مُنہ کڈھی پُوری ہوسی، سُکھیں وسّو، رب رحیم ایہہ آپ
آکھے گا، اُنہاں تائیں، جُرمی لوکاں نُوں رب کہسی دُور ہو جاؤ اج توں
لے کے۔ (٥٩)
آل آدم دی اساں تہانُوں کہیا نہیں سی ایہہ جِھیں کر کے، جو شیطان
آکھے ناہ کرنا، اوہ تُہاڈا دشمن ہے وے ظاہرم ظاہرا، تے میرے ای آکھے
لگو۔ سِدھم سِدھی راہ ایہوا جے، اودھر اوہنے بوہتے سارے لوکاں نُوں
بد راہ تُہاڈے وِچوں کیتا، کیوں ناہ سمجھ تہانُوں آئی۔
ایہہ اوہ دوزخ ہے وے جِس دی گل تُہاڈے نال ہوئی سی۔ اِنکاراں
دا سِٹہ، اِس دے اج تُسیں گلمے لگو۔ ہُن اُنہاں دے ہوٹھاں اُتے تالے
ہوسن، ہتھ اُنہاں دے، ساڈے نال کلامی ہوسن، پیر گواہیاں دیسن، جو
کُچھ کر دے رہے سی اوہ اوسے دے بارے۔
اج وی چاہیے تے کھس لیے۔ اکھیاں دی لَو اُنہاں کولوں، فیر جدوں
ایہہ، راہ کھیہڑے ول بھج کرن گے، کِکن بھال سکن گے اُس نُوں، جے
اسیں چاہیے تھاں دے اُتے اُنہاں نُوں بے وس کر دئیے تے اوہ رہن کرے
ناہ آؤنے جانے جوگے، جِس دے ساہ ودھائیے اُس نُوں کمزوری دے ول
پرتائیے۔ ایہہ ناہ سمجھ اُنہاں نُوں آوے۔
اسیں ناہ ایس نبی اپنے نُوں، شعر گھڑن دے پاسے لایا، ناہ ایہہ گل اے
اس دے وارے، اُس دے بول نردل نصیحت، تے قرآن اے ظاہرم
ظاہرا، تاں جے زندہ ہے نیں جیہڑے (جِندوں جانوں) اُنہاں تائیں
ہُوڑے ہٹکے، تے اِنکاری لوکاں بارے، رب دی آکھی پُوری ہووے۔
کیہ اُنہاں نُوں سار نہیں جے، جو کُجھ اساں بنایا ایتھے، اُنہاں وِچ ای
اُنہاں واہتے اوہ چوکھر وی پیدا کیتے، جو اج مال اُنہاں دا ہوئے، اُنہاں
دے اوہ وس وِچ کیتے، کُجھ تے ہین سواری کر دے تے اِکناں نُوں
کھاندے، ہور وی لبھتاں اُنہاں کولوں پیون وی اُنہاں توں مِلدے،
کیوں ناہ شُکر ادا اوہ کر دے۔
غیر اللہ نُوں (اُلٹا) اُنہاں ہے معبود بنایا ہویا۔ ایس بُھلیکھے شاید اوہ،
اُنہاں نُوں بوہڑن، اے پر اوہ امداد اُنہاں دی کرنے جوگے کِتھوں اُلٹی
اُنہاں دی ایہناں نے جی حضوری لوکاں وانگوں آپ اے خدمت چائی
ہوئی۔
کیوں اندوہی کر دی اُنہاں دی گل تینُوں، ہوٹھاں وِچوں جو اوہ
کڈھن، جو ناہ کڈھن، اِک اِک دی اے کَیڑ اسانُوں کیہ انسان ایدھر ناہ تکدا،
اِک نُطفے توں ہے اساں خلقایا اُس نُوں، اج متکّا لانے والا بن بیٹھا اے
ظاہرم ظاہرا، ساڈے بارے گلّاں گھڑ دا، اپنا جنم بُھلاندا ہویا۔ تے ایہہ
کہندا۔ کھا گھتیاں ہڈیاں نُوں کہیڑا فیر حیاتی دے سکدا اے، کہہ دے اوہوا
جِس نے پہلاں اُس نُوں جِند عطا کیتی سی ہر رنگ دی تخلیق کرن دا وَل
اے اُس نُوں۔
اوہوا جِس تُہاڈے واہتے، اگ ہریالے رُکھ دے وِچوں پیدا کیتی،
اوسے دا ای بالن بالو کیہ اوہ جِس اسمان بنائے، ایہہ زمین بنائی، اِس گل تے
ناہ قادر، اوسے ورگے مُڑ وی رچ لے، اوہ تاں وڈا پیدا کرنے والا نالے
عِلماں والا، امر اُس دے دی گل ناہ چھیڑو، جد اوہ کرے ارادہ کوئی شے
(رچنے دا) ہو جا کہنے تے ہو جاوے ہر شے جِس دے ہتھ وس ہے وے،
اوہ اُچیرا سبھناں نالوں، اوسے ول ای پرت اساڈی۔