islamic-sources

  1. home

  2. book

  3. سورت ہود (مکی) دوجا حصہ

سورت ہود (مکی) دوجا حصہ

سورت ہود (مکی) دوجا حصہ
Rate this post
description book specs comment

مترجم شریف کنجاہی

عاد (کیاں) دے ول وی اِنجے اوہناں دا ہی لگدا ہُود اساں سی گھلیا۔اوس
کہیا لوکو اللہ دی ای کرو عبادت اس توں وکھرا ہور عبادت دے
لائق ناہ کوئی۔ جھوٹھ ای جھوٹھ تسیں پئے جوڑو۔
لوکو میں تہاڈے کولوں اجر ناہ اس دا منگاں اجر میرا تے اس دے کول
اے جس نے مینوں پیدا کیتا۔ کیوں ناہ عقل تہانوں آوے۔(٥١)
لوکو منگو بخشش اپنے رب دے کولوں تے مُنہ موڑو اس دے ول ای، اوہ
تہاڈے اُتے بدّل خوب وسا سی۔تے ٹِلاں دے ٹل ودھا سی اوہ تہاڈے۔
ویکھو نافرمانی کر دے اس دے ولوں ناہ پھر جانا۔(٥٢)
کہن لگے او ہُودا کیہڑی توں اکھ کھولن ہاری کول اساڈے لے کے آیوں
تے ناہ آکھے لگ کے تیرے چھڈ ساں معبود اساڈے جیہڑے، تے
ناہ منساں گل تیری نوں، اسیں تاں ایہوا (تیرے بارے) کہہ سکنے آں
ساڈے بعضے معبوداں دی مار اے وگی تینوں۔ اوس کہیا جے میرا رب اے
شاہد میرا، تسیں وی شاہد میرا اوہناں نال کوئی ناہ لاگا داگا، تسیں شریک
جنہاں نوں نال خدا دے کر دے۔ فیر ہن رل کے کر سکو جو کر سکدے او،
ڈِھل ناہ مینوں اُکا دینا۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭عاد: اک قوم دا ناں، ٭ہُود: نبی دا ناں، ٭بعضے: کُجھ

میں توکّل رب تے کر ناں، اوہوا رب تہاڈا وی اے۔ ناہ کوئی جیندل جس
دی بودی اوس پھڑی ناہ ہوئی۔ رب میرا تے سدھے راہ تے (چلیاں ملدا)۔
جے تساں مُنہ پھیری کیتی، مینوں جو سنیہا دے کے گھلیا ہے سی ول
تہاڈے، اوہ تہاڈے تائیں میں اپڑا دِتا اے۔ تے رب میرا ہور کسے نوں
تھاں تہاڈی جے دے دیوے کیہ وگاڑ سکو گے اُس دا۔ میرے رب دی
اکھ سبھناں تے۔
تے جد آیا امر (عذاب) اساڈا، اساں بچایا ہُود (بنی) نوں تے اوہناں نوں
جیہڑے سی ایمان لےائے اُس نال رل کے، اپنے رحم کرم دے پاروں۔ اک
عذاب شدےدوں اوہناں تائیں اساں بچایا۔(٥٨)
ایہہ عاد سن جنہاں ناہ رب اپنے دیاں دساں منیاں تے اس دے
پیغمبراں نال متکا لایا۔ تے ہر دھکے شاہی کر دے بھنڈی خورے وی
اوہناں نے آکھی کیتی۔(٥٩)
تے اوہناں دا پِچھا کیتا رب دی لعنت نے ایتھے وی تے اگے چل کے وی
کر سی۔ سُن لؤ عاد کیاں ناہ منیا رب اپنے نوں۔ ہُود نبی دے ساکاں عاد
کیاں نوں اللہ مگروں لاہیا۔
انجے اساں ثمود کیاں دے ول وی گھلیا صالح اوہناں دا ای لگدا۔ قوم اپنی
نوں ایہو مت اوہنے وی دِتی جے اللہ دی کرو عبادت۔ اس توں باجھ
عبادت دے ناہ لائق کوئی۔ اوسے نے ای دنیا دے وچ ہے تہانوں پیدا
کیتا۔ اتے وسایا اس دے وچ تہانوں۔اس دے کولوں بخشش منگو تے مُڑ
اوسے ول مُنہ موڑو۔ بے شک میرا رب قریب اے تے دعاواں سن
لیندا اے۔
کہن لگے اوہ، صالح سانوں ایہہ گل کرنے توں پہلاں تاں بڑی امید
تیرے تے ہے سی ٹھاکن لگ پیا توں سانوں اوہناں دے پُوجن توں
ساڈے وڈ وڈیرے پُوجا کر دے آئے ہین جنہاں دی، تُوں اسانوں
جیہڑے پاسے لانا چاہیں اس دے بارے رَڑکن شک اساڈے اندر۔(٦٢)
اوس کہیا اے میرئیے قومے، کیہ تہانوں دِسدا ناہیں جد میں اپنے رب دے
ولّوں پکی پیڈی گل تے ہاں کھلوتا ہویا تے اُس رحمت میرے اُتے
اپنے ولوں کیتی ہے وے، ہن جے اس توں میں باغی ہو جاواں، اللہ کولوں
کون بچانے والا میرا ہوسی۔ تے گھاٹے توں باجھ ناہ کجھ وی تسی ودھاسو
میرا۔(٦٣)
میرئیے قومے! ایہہ اللہ دی ڈاچی ہے وے اک نشانی کول تہاڈے، اس
نوں کھلیاں کھان چرن دی چُھٹی دینا، مندڑا ہتھ ناہ اس نوں لانا۔ نہیں تاں
جھبدے پکڑ عذاب تہانوں کر سی۔اوہناں اُس دیاں کھچاں کپیاں، تاں
اس نے ایہہ دھمکی دتی تن دن موجاں کر لؤ اپنے کلیاں اندر۔ ایہہ اوہ گل
اے جس نے رہنا ہو کے۔
تے جد امر اساڈا آیا، صالح تائیں نالے اس دے نال ایمان جنہاں سی آندا
اوہناں تائیں اپنے رحم کرم دے پاروں۔ اساں بچایا، نالے حشر دیہاڑے
دی رسوائی کولوں۔بے شک رب تیرا ای ڈاہڈا تے سترانا۔
تے اوہ لوک جنہاں نے ہے سی ظلم کمایا پکڑ شکاٹے دی وچ آئے۔تے لیٹے
دے لیٹے رہ گئے اوہ گھراں وچ اپنے۔
انج جویں اوہ اوہناں دے وچ کدے ناہ دِسدے ہے سن۔تک لے اپنے
رب دے منکر ہے سن ایہہ ثمودی۔تے اوہ مگروں لتھے۔
ابراہیم(نبی) دے ول سنیہوک ساڈے آئے، چنگی خبر اک لے کے ۔کہیا
اوہناں نے جیوو شالا۔اُس پرتایا جیوو شالا۔تے اوہ جھبدے بھُجا ہویا
وچھالے کے آیا۔(٦٩)
پر جاں ڈٹھا ہتھ اوہناں دے اُس دے ول ناہ ہوئے اک اُپران جئی
اُس جاچی جس توں دِل وچ خدشے جاگے اوہناں بارے۔کہیا اوہناں نے
خدشے دے وچ مُول پئیں ناہ لوط کیاں دے ول اسانوں گھلیا ہے وے۔
اُس دی تیویں وی اُس ویلے کول کھڑی سی اوہ سُن کے گھبرائی۔ اوتھے اس
نوں اساں خوشی وی خبر سنائی جے اسحاق اس وچوں ہوسی تے یعقوب وی
اگوں ہوسی۔
ہائے ہائے اوس کہیا جے ہن میں جمساں بڈھے ویلے جد سائیں وی میرا بڈھا
ایہہ عجب ای گل لگدی اے۔(٧٢)
آکھن لگے کیہ تعجب تینوں آوے امر اللہ دے اُتے۔ اس دی رحمت اس
دی برکت ہے تیرے تے۔ اے گھر والن۔اوہ حمید مجید اے۔
تے جد ابراہیم توں لتھا خوف تے اُس نوںملی بشارت۔لوط کیاں دے
بارے ساڈے نال اڑی اُس بنھی۔
اوپرے لگدے لفظ:
٭سنیہوک: فرشتے، ٭اُپران: اوپرا پن، ٭تعجب: حیرانی
بے شک ابراہیم حلیم طبیعت والا، دردی، نالے رب رب کرنے والا ہے سی
(کہیا گیا سی) ابراہیم اس گل دا کھتا چھڈ دے۔ رب تیرے دا تیر کمانوں
نکل چکا اے۔ہے عذاب اٹل اوہناں تے آؤن والا۔(٧٦)
تے جد گئے سینہوگ ساڈے لُوط (نبی) ول، اوہ اندوہی ہویا، اس دے دِل
وچ مُٹھ بھریوی اوہناں دے آ جانے پاروں۔اوس کہیا ہن اوکھا ویلا آیا،
لوکی وغ تغ کر دے ہوئے اُس ول آئے (مہماناں نوں تک کے) پہلاں
وی اوہ مندیاں کاراں والے ای سن۔ (لُوط کہیا) اے لوکو ویکھو، جاتکڑیاں
جو بیٹیاں دے وانگوں مینوں ہین نکاحواں وچ تہاڈے، خوف کرو کُجھ تُسیں
خدا دا، تے میرے مہماناں پاروں مِنو ناہ مِٹی میری۔ کیہ تہاڈے وچ ناہ
کوئی بندہ سدھی مت والا اے۔(٧٨)
کہن لگے اوہ، علم اے تینوں جاتکڑیاں دی لوڑ ناہ سانوں تیریاں دی ایبھی
تینوں علم اساڈی کیہ خواہش اے۔
اوس کہیا افسوس تہاڈے اُتے میرا وس کدے چل سکدا ہوندا۔ یاں سہارا
کوئی ہوندا زوراں والا۔
بول پئے تاں اوہ سینہوک، لُوط اسیں آں بھیجے ہوئے رب تیرے دے ،تے
ہن تیرا ایہہ وگاڑ نہ کجھ وی سکسن۔ تُوں ہُن راتو رات نکل جا نال گھرے
دے اپنے لے کے تے ناہ مُڑ کے پِچھے ویکھیں۔ تے تیویں نوں تُوں چھڈ
جائیں۔ تاں جے اوہناں تے جو پینی اوہ پوے اُس دے وی اُتے
اوہناں اُتے فجریں پَینی جو کجھ پَینی۔تے کیہ فجر نہیں سی سِرتے۔
تے جد امر اساڈا آیا۔اس وستی نوں اُتے تھلے اَسیں کر دِتا تے اوہناں تے رہ
رہ کے سی مینہہ ورسایا کنکریاں دا۔(٨٢)
رب تیرے دے ولوں اوہناں دے لیکھاں دے وچ ایہوا سی۔ تے ناہ
ظالم لوکاں توں ایہہ (بھن) دُراڈی ہے کدے وی۔(٨٣)
انجے مدین ول شعیب اساں سی گھلیا۔ اوہناں دا ای اوہ لگدا سی۔ اوس کہیا
اے میرے ساکو کرو عبادت اللہ دی ای۔اُس توں باجھ عبادت لائق
ہور نہ کوئی۔ منتر وچ کرو ناہ گھپلے۔ میں گذران تہاڈی سوکھی ویکھ رہیا آں۔
پر میں ڈرناں کِتے عذابی دن تہانوں گھیر لوے ناہ۔
میرے لوکو تول اپنے نوں پورا ساہنواں رکھو۔ تے لوکاں نوں
چیز ناہ کوئی دیندے ہوئے دیؤ گھٹا کے۔تے ناہ ہیرا پھیری کر دے پھرو
علاقے اندر۔
بچت ہوندی اے اوہوا چنگی جیہڑی اللہ ولوں ہووے۔ جے تسیں اوہ منن
والے۔ اُنج تہاڈامیں ناہ پاہرو۔
دس شعیب اوہ آکھن لگے، کیہ عبادت تیری تینوں ایہہ کہندی اے اَسیں
چھڈ دیئے اوہناں تائیں وڈ وڈیرے جنہاں دی پُوجا کر دے، یا چھڈ
دئیے مال اپنے وچ واہدا گھاٹا من مرضی دا، اپنے ولّوں بنیں بڑا توں لوک پریمی
تے سِدھ راہیا۔(٨٧)
اوس کہیا اے لوکو، ایہہ تاں ویکھو،جے میں ہوواں پکی پیڈی گل دے
اُتے رب اپنے دے ولّوں تے اُس مینوں روزی چنگی دتی ہووے کیوں
ارادہ میرا ہووے جس توں روکاں آپ تہانوں آپ کراں چھڈواکے اوہوا
کم تہاڈے کولوں۔ میری نیت تاں اینی اے میں اصلاح کراں جتنی وی
کر سکدا ہاں۔ تے میں آپوں کیہ کر سکناں جے اللہ توفیق ناہ دیوے۔ اوسے
اُتے میں توکّل کیتا ہویا تے اوسے دے ول ای مُڑنا۔(٨٨)
میرئیے قومے۔کدھرے میرا ویر تہانوں اوہوا کُجھ کھٹوا ناہ دیوے جو کھٹیا
سی نُوح کیاں نے ہُود کیاں نے یا صالح دے ساکاں۔نے ناہ لوط کیاں تے
بیتی گل دراڈی۔
بخشش منگو رب اپنے توں تے مُنہ اوسے دے ول موڑو،بے شک میرا
رب رحیم اے تے سنگ پال اے۔